Στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας που καλύπτει όλο τον νομό, αυτή τη στιγμή υπηρετούν μόνο δύο ψυχίατροι που καλούνται να ανταποκριθούν σε εκατοντάδες περιστατικά (μόνο 200 είναι οι άνθρωποι που παρακολουθούνται κατ’ οίκον) ενώ για πέμπτη χρονιά δεν υπάρχει παιδοψυχίατρος παρά τις αυξημένες ανάγκες στήριξης νέων με προβλήματα ψυχικής υγείας.
“Η Κινητή μονάδα που επισκέπτεται όλο τον Νομό με 2 γιατρούς, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι και με όλα τα υπόλοιπα, πόσους και κάθε πότε θα τους δουν; Τα εισαγγελικά έρχονται κατά δεκάδες στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας για θεραπευτικά προγράμματα σε υπόλογους ενδοοικογενειακής βίας”, λέει στο zarpanews.gr, η πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο πρώην Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Χανίων (ΘΨΠΧ), Ελένη Τάκη.
Η ίδια αναφέρεται και στην κατάσταση με την αποασυλοποίηση αλλά και στο “εφιαλτικό σενάριο επιστροφής σε μικρότερης χωροταξικής μορφής άσυλο” πριν ενάμιση χρόνο. Τότε που, όπως αναφέρει, υπήρξε “σθεναρή αντίσταση των εργαζομένων στο σχέδιο μαζικής μεταφοράς ενοίκων από τις αυτόνομες κοινοτικές δομές”, σε ξενοδοχειακό συγκρότημα στον Σταυρό, σχέδιο που, τελικά, ακυρώθηκε “γιατί συντελέστηκαν και άλλες εξελίξεις που αφορούσαν ποινικές υποθέσεις που σχετιζόταν και με τη δική μας μεταφορά”. Εξελίξεις που δικαίωσαν τον αγώνα των εργαζομένων.
Στην ερώτηση σε τι κατάσταση βρίσκεται ο τομέας της ψυχικής υγείας σήμερα στα Χανιά, η κα Τάκη απαντά:
“Μετά από δύο δεκαετίες που κλείσαμε το Ψυχιατρείο, μπορούμε να πούμε ότι κοιτάμε το παρόν και το μέλλον με μεγάλη δυσπιστία και κυρίως αγωνία, τόσο όσον αφορά την κοπιώδη διατήρηση των όσων επιτεύχθηκαν στο επίπεδο της ψυχιατρικής αποασυλοποίησης μέσο κοινοτικής θεραπευτικής προσέγγισης με το κλείσιμο του ολοπαγούς ιδρύματος και την ανάπτυξη της κοινοτικής αντιμετώπισης και φροντίδα , αλλά και όσον αφορά την περαιτέρω πολιτική προσέγγιση στα ζητήματα ψυχικής υγείας.
Η ανθρωπιστική πολυσήμαντη και ολιστικά επικεντρωμένη θεραπευτική προσέγγιση μέσο της διεκδίκησης των δικαιωμάτων των ευάλωτων και του αδύναμων, μοιάζει να χαροπαλεύει σε ένα αμετροεπές αγώνισμα με το αντίπαλο τέρας των χρηματοοικονομικών-δημοσιονομικών χαρτών, της άγνοιας, της έλλειψης αντιψυχιατρικής κουλτούρας και της διόγκωσης του ιδιωτικού τομέα σε βάρος του δημόσιου συστήματος υγείας.
Με αποφάσεις των πολιτικό-διοικητικά ιθυνόντων συντελείται η αποδόμηση της πολλά κάποτε υποσχόμενης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Οι επίσημες πολιτικές βλέψεις όπως μας κοινοποιούνται και εντέλλονται προς τα κάτω , δεν επιτρέπουν αμφιβολία για τους προβλεπόμενους σχεδιασμούς τόσο όσον αφορά το δημόσιο σύστημα υγείας αλλά και τον χώρο της ευρύτερης ψυχικής υγείας ( ν. Βαρτζόπουλου, διάλυση των Δομών Απεξάρτησης κλπ) .
Τα τελευταία νομοθετικά εγχειρήματα με τον νόμο Βαρτζόπουλου για την ψυχική υγεία , μας δοκιμάζουν και δοκιμάζονται την τελευταία διετία και στην πόλη μας και μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Και για να το πούμε και με τα λόγια του ποιητή, : «Πάρτε νερό μαζί σας. Το μέλλον έχει πολλή ξηρασία».
Ο ψυχιατρικός Τομέας όπως τον γνωρίζετε τα τελευταία 20 χρόνια στην πόλη καταρρέει. Οι γνώσεις, η πολύχρονη εμπειρία, το φιλότιμο και το πείσμα των εργαζομένων που αντιτίθενται στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς είναι τα μόνα υποστυλώματα. Αντί να αναπτυχθεί η προβλεπόμενη ψυχιατρική Τομεοποίηση σε κάθε νομό, να εξασφαλιστούν οι οικονομικοί πόροι και το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό υιοθετώντας στις πρακτικές της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης ως το μόνο μοντέλο που οφείλουμε να αναπτύξουμε για τους πάσχοντες συνανθρώπους μας, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στην διάλυση και το φλερτ κάποιων με το παρελθόν της ψυχιατρικής. Συμπυκνώνοντας τα νοήματα να εκφράσω επιγραμματικά σε τι κατάσταση βρισκόμαστε: Αποδυναμωμένοι, Συρρικνωμένοι, Φτωχοί, Οπισθοδρομούντες”.
-Αρκετές φορές έγινε λόγος για μικρά άσυλα αντί ουσιαστικά για αποασυλοποίηση. Είναι έτσι και σήμερα;
“Το όλο εγχείρημα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης που απέβλεπε στην αποασυλοποίηση, έδωσε από πλευράς των θεραπευτών, την απάντηση έμπρακτα. Κλείσαμε το ψυχιατρικό άσυλο στην Σούδα. Αναπτύξαμε στην συνέχεια με όλα τα προβλήματα, κάθε δυνατή κοινοτική δράση. Η ομάδα των εργαζομένων με επικεφαλής τον κ. Κοκκινάκο και τον κ. Λιοδάκη τότε, δούλεψε προς αυτή την κατεύθυνση και δεν κράτησε στη φαρέτρα της ούτε ως αρχειακό δείγμα, εννοιολογικά τη λέξη άσυλο. Ούτε μικρό, ούτε μεγάλο.
Αντίθετα απλώθηκε η θεραπευτική δράση μας μέσα στην κοινότητα σαν δέντρο σκιερό που απλώνει τα κλαδιά του προς κάθε δυνατή κατεύθυνση για κάθε διαβάτη χωρίς να τον ρωτά ποιος είναι από πού έρχεται, τι χρώμα έχει, τι δουλειά κάνει, ποια είναι η περιουσία ή τα πτυχία του. Πήραμε τον πόνο από το χέρι και τον κάναμε συλλογικό ζήτημα. Τον καθρεφτίσαμε έτσι όπως έπρεπε.
Φεύγοντας από τις παρυφές, τα άκρα της όμορφης πόλης , «κουβαλήσαμε» με όλες μας τις επιστημονικές γνώσεις και το θεραπευτικό πείσμα αυτές τις τραγικές ιστορίες των απομονωμένων και καταδικασμένων ζωών, των εξορισμένων μακριά από τον κοινωνικό ιστό, καταμεσής της Αγοράς της πόλης. Εκεί που είναι αδύνατον να μην αποκτήσεις ορατότητα. Σαν αλλοτινοί Σωκράτης με την αλογόμυγα να κεντρίζει, είπαμε : Κοιτάξτε. Αυτός και αυτή έχουν όνομα. Έχουν ιστορία. Είναι σαν όλους μας. Είναι μια και ένας από μας. Και θα μείνουν εδώ. Εδώ που γεννιέται, κυλάει και διαμορφώνεται η ζωή.
Διευρυνθήκαμε σε Κοινοτικές Δομές (Ξενώνες, Διαμερίσματα, Οικοτροφεία), Τμήμα Κατ΄οίκον παρακολούθησης, Κινητή Μονάδα ,Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία, Νοσοκομείο Ημέρας, Τμήμα για Ογκολογικούς ασθενείς και τους συγγενείς τους, Ψυχιατρική κλινική στο Γ.Ν.Χ. , ΚΟΙΣΠΕ (Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί).
Άσυλο σημαίνει έλεγχος, καταστολή, σύνθλιψη ,αφαίρεση ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων. Σημαίνει ο χρόνος να μην κατοικεί πλέον μέσα σου, ούτε γύρω σου. Τα συστήματα σε συντρίβουν όχι μόνο από την αφαίρεση των ιδιαιτέρων και μοναδικών γνωρισμάτων σου ως ύπαρξη , αλλά και προσθέτοντας σου την ετικέτα του τρελού, του παρία, του μη ορατού ,γιατί είσαι επικηρυγμένος ως αχρείαστος στην κοινωνία και ενίοτε ως επικίνδυνος.
Το στίγμα είναι πάντα προ των πυλών. Πόσο μάλλον στις άκρως ανταγωνιστικές σήμερα κοινωνίες που η λέξη ύπαρξη, ακούγεται σαν εισαγωγή σε ανέκδοτο. Δεν στεφανώνεσαι με καμία τιμή, ούτε καν θεωρείται ως επιτυχία αυτοσυνείδησης, σαν Γνώθι εις εαυτόν αν αναφωνήσεις σαν τον Καρούζο : «Δεν βλέπω απόψε καλά, τι έχεις; -Έχω ύπαρξη».
Η αποδοτικότητα, η ανάπτυξη, το κέρδος, ο ιδιωτικός τομέας ως άλλος διαχειριστής του δημόσιου αγαθού της υγείας, είναι η ολοένα και η πιο παρούσα ασφυκτική ατζέντα. Εμείς οι εργαζόμενοι το ζήσαμε αυτό το εφιαλτικό σενάριο επιστροφής σε μικρότερης χωροταξικής μορφής άσυλο.
Στα Χανιά πριν 1,5 χρόνο είχαμε λόγω συνθηκών την επαγγελματικά επιβλητέα και ακαριαία εγρήγορση και την σθεναρή αντίσταση των εργαζομένων για το σχέδιο μαζικής μεταφοράς ενοίκων από τις αυτόνομες κοινοτικές δομές, σε ξενοδοχειακό συγκρότημα και σχεδόν 17 χιλιόμετρα εκτός πόλης.
Τότε είχαμε λάβει στήριξη από μεμονωμένα πρόσωπα αλλά και συλλογική συμπαράσταση.
Ενδεικτικά να αναφερθώ στον συντονισμένο αγώνα μαζί με τη δική μας φωνή και τον εμπεριστατωμένο λόγο πρωτοστατών για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και αποασυλοποίηση πανελλαδικά , όπως του πρόσφατα εκλιπόντα και σπουδαίου ψυχίατρου κ. Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου που αρθρογραφούσε τότε για μας σε αθηναϊκά ΜΜΕ, του ψυχίατρου κ. Κοκκινάκου που έπραξε αναλόγως, και οι οποίοι ήταν και ομιλητές στην ημερίδα που διοργάνωσε πέρυσι τον Σεπτέμβριο ο σύλλογος μας μαζί με το 19ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ για τα 20 χρόνια από το κλείσιμο του ψυχιατρείου.
Θεσμικά με εισήγηση του κ. Δ. Μακρέα γενικού ιατρού και δημοτικού συμβούλου της Λαϊκής Συσπείρωσης, λάβαμε θετικό ψήφισμα από το δημοτικό συμβούλιο Χανίων που τασσόταν υπέρ της επιστημονικά τεκμηριωμένης θέσης μας για να μην συμβεί αυτό που είχαν συναποφασίσει η διοίκηση του ΓΝΧ και κάποιοι εργαζόμενοι του χώρου μας, επιχειρηματολογώντας ότι κανείς δεν έδινε το ακίνητο για μεταστέγαση ενός Ξενώνα και εφόσον ο ιδιώτης ιδιοκτήτης δεν δεχόταν πλέον να ανανεώσει το συμβόλαιο, θα μέναμε στον δρόμο. Επίσης το Περιφερειακό συμβούλιο Κρήτης μας έδωσε θετικό ψήφισμα.
Πλήθος άλλοι πολίτες στήριξαν τη φωνή μας, συγγενείς ενοίκων στις Δομές, δημοσιογράφοι στα τοπικά ΜΜΕ, στην ΕΦΣΥΝ κι αλλού, ντόπιοι καλλιτέχνες όπως ο τραγουδοποιός κ. Μ. Μαλαξιανάκης, από πολιτευτές μόνο ο βουλευτής του ΚΚΕ ο κ. Μ. Συντυχάκης μας επισκέφτηκε και μαζί με συνάδελφους του κατέθεσε 2 φορές ερωτήματα, μέσο δικών μας υπομνημάτων, στην Βουλή, τόσο στον κ. Βαρτζόπουλο, όσο και στον κ. Γεωργιάδη, συλλογικότητες κλπ.
Δηλαδή υπήρξε μια σφοδρή αντίσταση με παράλληλη κινητοποίηση και μια διεκδίκηση σθεναρή για πάρα πολύ καιρό. Τελικά το σχέδιο ακυρώθηκε για την μεταφορά στην ξενοδοχειακή μονάδα στον Σταυρό γιατί συντελέστηκαν και άλλες εξελίξεις που αφορούσαν ποινικές υποθέσεις που σχετιζόταν και με τη δική μας μεταφορά. Για μας όλο αυτό ήταν οδυνηρό , ενεργοβόρο, και νιώθουμε ότι οφείλουμε να τιμούμε όλους όσους και από όποια θέση μας συμπαραστάθηκαν σε έναν δίκαιο αγώνα σαν αυτόν και για αυτό προχωράμε και σε αναφορά ονομάτων. Το θέμα δεν έχει τελειώσει όμως. Ήδη κλείσαμε μια Δομή και συμπτύξαμε ενοίκους μαζί με άλλους λόγω έλλειψης άλλης Δομής. Συνθήκες που δεν θέλουμε και δεν επικροτούμε”.
-Από τη διοίκηση του Νοσοκομείου και την ΥΠΕ έχουν προταθεί ουσιαστικές λύσεις; Τα υπομνήματα σας είχαν ανταπόκριση;
“Η Διοίκηση του Νοσοκομείου τώρα πλέον καλύπτει λειτουργικά έξοδα των Κοινοτικών Δομών ( φαγητό, φάρμακα, λογαριασμοί κλπ ) και κάποια άλλα ζητήματα και δεν είναι πλέον στην αρμοδιότητα της το κτιριακό ζήτημα από πέρυσι το φθινόπωρο.
Η καθόλα αρμόδια διοικητικά για τα κτίρια των Κοινοτικών Δομών Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, είναι η 7η Υπε , και στην οποία έχουμε προσχωρήσει άλλοι αυτοδίκαια και άλλοι αυτοβούλως μετά από τη νομοθετική σύσταση, του Πε.Δι.Ψ.Υ. ( Περιφερειακό Δίκτυο Ψυχικής Υγείας) , από τον Ιανουάριο του 2025.
Τα ζητήματα παραμένουν άλυτα. Θα θέλαμε να μπορούσαμε να πούμε ότι κάποια έστω έχουν λυθεί ή έστω αμβλυνθεί . Αντιθέτως στο παρόν αυτό που μπορούμε να πούμε είναι πως διολισθαίνουμε όλο και πιο βαθιά στα προβλήματα και ποικιλοτρόπως. Μας έχουν πει ότι αναζητάνε κτίρια και ότι θα διαμορφώσουν . Ότι θα γίνουν προσλήψεις, ότι θα πληρωθούν τα οδοιπορικά τους συνάδελφοι , όπου τα αναμένουν κοντά 2 χρόνια τώρα, ότι θα ξαναγίνουν οι διαδικασίες για τοποθέτηση προϊσταμένων σύμφωνα με τον νόμο κλπ κλπ . Είμαστε σε αναμονή και ταυτόχρονα σε διεκδικήσεις”.
-Ποια είναι τα βασικά προβλήματα σήμερα;
“Τα βασικά προβλήματα ξεκινάνε από τον κεντρικό σχεδιασμό για την ψυχική υγεία και γενικότερα για το ΕΣΥ.
Και σε μας , όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, στον υγειονομικό χάρτη ο κρατικός εξορθολογισμός που επικαλούνται συνεχώς, έχει γίνει το τέρας που κατατρώει το σωθικά των υγειονομικών εργαζομένων καθώς και των πολιτών της χώρας. Η υγεία είναι ύψιστο αγαθό. Όπως και η ειρήνη, η παιδεία , το νερό κλπ. κλπ.
Ειδικότερα στον τομέα της Ψυχικής Υγείας στα Χανιά αυτά που μπορούμε να ενημερώσουμε και τους συμπολίτες μας ως δημόσιοι λειτουργοί, είναι πως η κατάσταση δεν εξελίσσεται όπως θα άρμοζε στις προσπάθειες που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια αλλά ούτε και σε έναν σύγχρονο κράτος με ανταποδοτική έγνοια στους πολίτες του , και φυσικά δεν εναρμονίζεται με τις ανάγκες τους.
Συνοπτικά να πούμε πως η Υποστελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό , όλων των ειδικοτήτων είναι μεγάλη.
Η υποχρηματοδότηση για να παραμείνει έστω όρθιο το υπάρχον σύστημα, το ίδιο. Η Εκπαίδευση εναρμονισμένη με τις σύγχρονες θεραπευτικές πρακτικές είναι ανύπαρκτη. Η απουσία όλων των παραπάνω καθώς και η μη πραγματοποίηση από εξωτερικό θεραπευτή εποπτειών , ομάδων κλπ , που επιβάλλονται λόγω του αντικειμένου εργασίας, δεν ενεργοποιήθηκαν ποτέ με συνέπεια την επαγγελματική εξουθένωση, την αύξηση νοσημάτων Ca, άλλων αυτοάνοσων ασθενειών, ατυχημάτων στους εργαζόμενους, κλπ.
Οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί, η εργασιακή εξέλιξη έχει διακοπεί εδώ και χρόνια. Διέκοψαν από τη διοίκηση, τα επιδόματα προϊσταμένων εν μια νυκτί, ορίζουν πρόσωπα σε θέσεις ευθύνης χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία, έχει ενταθεί ο αυταρχισμός , η πίεση για στοχοθεσία κλπ. Με αύξηση και διεύρυνση ευθυνών, με αλλοτρίωση των καθηκόντων τους, χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση και στήριξη. Οπότε μιλάμε για ένα πολύ κουρασμένο προσωπικό, χαμηλά αμειβόμενο .
Οι εργαζόμενοι μας έχουν δεκάδες οφειλόμενα ρεπό και άδειες. Πολλοί το καλοκαίρι δεν έλαβαν άδεια και δεν ξεκουράστηκαν. Πολλοί σκέφτονται ακόμη και την πρόωρη συνταξιοδότηση ή την παραίτηση. Είναι συχνή συζήτηση αυτή μεταξύ μας.
Το νοσηλευτικό προσωπικό είναι αριθμητικά διαλυμένο και κατακερματισμένο και συνεχίζει να κάνει μονές βάρδιες την νύχτα προκειμένου να βγει το νοσηλευτικό πρόγραμμα και καλούνται να μετακινούνται εκτάκτως από δομή σε δομή κάθε που κρίνεται διοικητικά ανάγκη.
Από τις εναπομείναντες οκτώ Δομές , στις δυο δομές εναλλάξ έχουν και δεύτερη νυχτερινή βάρδια , σαν εφημερία, για να τρέξουν αν συμβεί κάτι σε μία άλλη Δομή για να συνδράμουν τον συνάδελφο που είναι μόνος. Απαξιωμένοι με υψηλό όμως αίσθημα ευθύνης για τον συνάνθρωπο, είναι αυτοί που πραγματικά κρατάνε ότι έχει μείνει ακόμη όρθιο, με κίνδυνο της δικής τους ασφάλειας και υγείας.
Στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας, εχουμε απομείνει με 2 ψυχιάτρους για όλο τον αναφερόμενο όγκο δουλειάς γιατί ο 3ος δεν ανανέωσε. Προτίμησε να παραιτηθεί. Συνεχίζουμε για 5η χρονιά χωρίς παιδοψυχίατρο. Τεχνική υπηρεσία, Διοικητική Υπηρεσία, Νοσηλευτική υπηρεσία, Κοινωνική Υπηρεσία, Καθαρίστριες, άλλο υγειονομικό προσωπικό, αποδεκατισμένοι. Και από την άλλη τα αιτήματα των συμπολιτών μας πληθαίνουν.
Ενδεικτικά να πούμε πως για εισαγωγή σε κοινοτική Δομή κάποιοι περιμένουν χρόνια. Πότε θα εισαχθούν; Πόσες Δομές θα μείνουν ακόμη; Με ποιές συνθήκες;
Το Τμήμα Κατ΄οίκον έχει μπλοκάρει και η διασύνδεση με την Ψυχιατρική κλινική αρχίζει να ασθενεί. Μα από το Τμήμα Κατ’ οίκον βλέπουν ήδη 200, πόσους ακόμη με το προσωπικό να μειώνεται; Η Κινητή μονάδα που επισκέπτεται όλο τον Νομό με 2 γιατρούς , οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι και με όλα τα υπόλοιπα, πόσους και κάθε πότε θα τους δουν; Τα εισαγγελικά έρχονται κατά δεκάδες στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας για θεραπευτικά προγράμματα σε υπόλογους ενδοοικογενειακής βίας.
Μέχρι τέλους του 2026 περίπου 10 εργαζόμενοι έχουμε υπολογίσει ότι θα έχουν αποχωρήσει με συνταξιοδοτήσεις κλπ. Πέρυσι έφυγαν άλλοι. Ποιοι θα τους αντικαταστήσουν; Πότε θα γίνουν προσλήψεις; Οι ανάγκες και τα αιτήματα πληθαίνουν.
Στην Ψυχιατρική κλινική πόσοι γιατροί είναι και πόσο προσωπικό; Μπαίνουν ράντζα; Πότε θα ετοιμαστεί η νέα κλινική; Με τι προδιαγραφές και με ποιο προσωπικό; Και πολλά άλλα θα μπορούσαμε να πούμε που θα χρειαζόταν πολλές ακόμη λέξεις για να περιγραφούν στην ουσία τους.
Θα ήθελα πολύ να σας πω άλλα. Καλά νέα. Αλλά δεν γίνεται να αποκρύπτουμε την κατάσταση. Ο πολίτης τα ξέρει ήδη. Κάθε που δεν βρίσκει μια θέση σε μια Δομή για τον εαυτό του ή κάποιο μέλος της οικογένειας του ή το ραντεβού που καθυστερεί πολύ να κλειστεί, αντιλαμβάνεται ακριβώς την κατάσταση που έχουμε περιέλθει.
Οι παρεχόμενες υπηρεσίες σε κάθε βαθμίδα της υγείας και της ψυχικής υγείας, δεν αρκούν να υπάρχουν αλλά να αγκομαχούμε λόγω συνθηκών είτε να τις παρέχουμε , είτε να τις λάβουμε και εργαζόμενοι και ωφελούμενοι. Ακραιφνώς εμείς οι εργαζόμενοι είμαστε ακόμη εδώ, με συνείδηση για τις ανάγκες των συμπολιτών μας, υπερασπίζοντας το δικαίωμα σε δημόσιες ποιοτικές υπηρεσίες υγείας και τους ζητάμε να συνταχθούν, να κατανοήσουν και διεκδικήσουν μαζί μας τις συνθήκες που μας αρμόζουν και φυσικά μια ανθρώπινη ψυχιατρική με σεβασμό και φροντίδα στον πάσχοντα άνθρωπο και το περιβάλλον του”.
