Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Δέκα χρόνια χωρίς τον Γιώργο Φαλελάκη: Ενας ποιητής της ελευθερίας

Η πόρτα έκλεισε
έκλεισε κι έναν άνθρωπο
στη μοναξιά του
Το ρολόι χτυπά
και τα τικ-τακ του
ακαθόριστα, αδιάφορα
να μετράν τη ζωή του
Μία φωτογραφία του γάμου
με χαμόγελα
αξίας ενός κλικ και μόνο
Δύο κούκλες πλαστικές
πέντε κάδρα με εργόχειρο
τ’ ανθοδοχείο,
με τα κυκλάμινα
και τα κρινάκια
άοσμα πλέον και μαραμένα
Ο περίγυρος ενός ανθρώπου, που ο ύπνος του αρνιέται
πεισματικά τα δώρα του
Η αγωνία ενός ανθρώπου
που γαντζώνεται
στα τελευταία στιχάκια
μιας εξομολόγησής του.

Γιώργος Φαλελάκης
27 Ιούνη ’87

Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο ενός ποιητή της ελευθερίας, του Γιώργου Φαλελάκη, στη μνήμη του οποίου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση το βράδυ της Κυριακής στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι.

Ο Γιώργος Φαλελάκης ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος, ένας ανήσυχος λογοτέχνης, γεμάτος αγάπη, ευαισθησία και συναισθήματα αλληλεγγύης.
Δεν είχε πάψει ούτε στιγμή να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων και κάθε ανθρώπου που είχε ανάγκη. Για έναν κόσμο χωρίς αποκλεισμούς, ανισότητες και διακρίσεις.
Στη ποιητική συλλογή: “Ατέρμονη Ροή” (1996) έγραφε:
«Εχω φυλακή, αρχίζω να κρυώνω, εκεί που η μόνωση μπαίνει στην απομόνωσή μου, λευκά κελιά, λευκά φώτα, απονιά. Χρόνια κουβαλώ την ψυχοπάθειά μου, τη χαρίζω στους γιατρούς. Εγώ κρατώ τα αστέρια, που τρεμοσβήνουν στις αισθήσεις μου και το φεγγάρι, να σέρνεται σ’ ανώγεια του μυαλού μου, κορμί, ψυχή και μοναξιά. Οποιος αντέξει».
Στην εκδήλωση τονίστηκε ότι θα είναι σημαντικό να γίνει επανέκδοση των ποιημάτων του. Μίλησαν μεταξύ άλλων ο κοινωνιολόγος πανεπιστημιακός Μανόλης Τζανάκης, ο εκπρόσωπος του “Στεκιού” Δήμος Λιβογιάννης, ο ψυχίατρος, Αντώνης Λιοδάκης, ο διευθυντής της Ο.Α.Κ. Κ. Ζορμπάς, ο αντιδήμαρχος Πλατανιά Γιάννης Μαλακωνάκης, ο διευθυντής του Γυμνασίου Κολυμπαρίου, Στέλιος Παπαδάκης, ο αντιπρόεδρος της Ενωσης Πολιτιστικών Φορέων Επαρχίας Κισάμου, η ψυχολόγος Ελένη Τάκη, κ.ά.
Παράλληλα, έγινε παρουσίαση του βιβλίου του Μανόλη Τζανάκη   “Μία μαρτυρία ζωής” που είναι βασισμένο στη ζωή του Γιώργου. Επίσης προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Παΐζη “Χλωμό φεγγάρι” και ακούστηκε μουσική απ’ τη δουλειά του Ευθύμη Παρά “Άνοιξα μια πόρτα στο όραμα…” σε ποίηση του Γιώργου Φαλελάκη.
Ο Ευθύμης Παράς είχε διαβάσει τα ποιήματα του Γιώργου Φαλελάκη, τα οποία “άγγιξαν” τη ψυχή του και στη συνέχεια μελοποίησε αρκετά απ’ αυτά.
Διοργανωτές της εκδήλωσης ήταν ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νεολαίας Ραβδούχα, ο Δήμος Πλατανιά, η Ενωση Πολιτιστικών Φορέων Επαρχίας Κισάμου και το Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών.
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 26/9/2016)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/deka-chronia-choris-ton-giorgo-falelaki/

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Νέα σημαντική διάκριση για ερευνητή του ΙΤΕ Κρήτης

Ο Δρ. Απόστολος Δελής, ερευνητής του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών/ΙΤΕ, επελέγη για χρηματοδότηση από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης ERC Starting Grant 2016. Οπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ΙΤΕ, το πρόγραμμα με τίτλο ‘Seafaring Lives in Transition. Mediterranean Maritime Labour and Shipping during Globalization, 1850s-1920s’ έχει ως θέμα τις δομικές αλλαγές που επέφερε κατά την πρώτη παγκοσμιοποίηση η μετάβαση από το ιστίο στον ατμό, τόσο στις ναυτική εργασία όσο και στην καθημερινότητα των ναυτικών κοινοτήτων, στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έως και τον μεσοπόλεμο. Πιο συγκεκριμένα το πρόγραμμα εστιάζει στην προσαρμογή των ναυτικών, πλοιοκτητών και των οικογενειών τους στη νέα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της μετάβασης στον ατμό, εξετάζοντας τη ναυτική αγορά εργασίας, τις εργασιακές σχέσεις, τις συνθήκες εργασίας, την καθημερινή ζωή εν πλω καθώς και τη ζωή των οικογενειών των ναυτιλλομένων στη στεριά. Στο ερευνητικό πρόγραμμα συμμετέχουν ερευνητές από την Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Ουκρανία και Ελλάδα,  ενώ προβλέπεται να εκπονηθούν τέσσερεις διδακτορικές διατριβές σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ελλάδας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας.

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Απόστολος Δελής γεννήθηκε στο Βόλο το 1971. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Σιένας, Μπολόνιας και Μπρίστολ. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή το 2010 στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο με θέμα: ‘Σύρος: το ναυπηγικό κέντρο της ιστιοφόρου ναυτιλίας, 1830-80’. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2010-11 διετέλεσε μεταδιδάκτορας ερευνητής στο Centre de la Méditerranée Moderne et Contemporaine (CMMC) του Πανεπιστημίου της Νίκαιας, όπου εργάστηκε στο ερευνητικό πρόγραμμα ANR/NAVIGOCORPUS: Corpus des itinéraires des navires de commerce, XVIIe-XIXe siècles. Από το 2012 εργάζεται ως ερευνητής στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Έρευνας και Τεχνολογίας (ΙΜΣ/ΙΤΕ). Έκτοτε έχει συμμετάσχει, ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες, στα προγράμματα: 1) ΕΛΙΣΤΟΚΑΙΝΟ - Οι κοινωνικές προϋποθέσεις της καινοτομίας - Όψεις της ελληνικής εμπειρίας, καλύπτοντας την ερευνητική ενέργεια που αφορούσε στις Τομές στη ναυπηγική τεχνολογία στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο 18ος – 20ος αιώνας και 2) ΘΑΛΗΣ-Οι πόλεις λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, 1774-1914. Ανάπτυξη, σύγκλιση και συνδέσεις με την παγκόσμια οικονομία.
Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται η ναυτιλιακή οικονομική και κοινωνική ιστορία, η ιστορία της τεχνολογίας του ιστιοφόρου και του ατμόπλοιου, η ναυπηγική βιομηχανία και οι θεσμοί της ναυτιλιακής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Mediterranean Wooden Shipbuilding. Economy, Technology and Institutions in Syros in the Nineteenth Century, Leiden, BRILL (2015), ενώ έχει δημοσιεύσει σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και συλλογικούς τόμους, όπως το European Review of Economic History, Urban History, International Journal of Maritime History, Τα Ιστορικά και άλλα.

Ερευνητές... λήψεων, ένα συναρπαστικό χόμπι

Ενα από τα πιο συναρπαστικά χόμπι στον κόσμο των ραδιοφωνικών κυμάτων είναι αυτό των ερευνητών λήψεων! Οπως σημειώνει το ιστολόγιο acroatis, είναι οι άνθρωποι κάθε ηλικίας σε Ελλάδα και εξωτερικό, σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι, εφοδιασμένοι με ραδιόφωνα, "σαρώνουν" τις μπάντες των fm, των μακρών, των μεσαίων και -κυρίως- των βραχέων κυμάτων, για να "πιάσουν" απομακρυσμένους σταθμούς. Κάποιοι παίρνουν το αυτοκίνητό τους και όπου κι αν πάνε, κάνουν αναζήτηση σταθμών - λήψεων είτε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, είτε στο φορητό ραδιόφωνό τους.
Συνήθως καταγράφουν τις λήψεις που έχουν πετύχει και "μοιράζονται" το αποτέλεσμα, είτε με την παρέα τους αν έχει τα ίδια ενδιαφέροντα, είτε σε διαδικτυακά φόρουμ για τα ραδιοκύματα, είτε ανεβάζουν βίντεο με τη λήψη που έχουν καταφέρει στο Youtube. Κάποιοι, ειδικά τα παλαιότερα χρόνια, έστελναν αναφορά λήψης στους σταθμούς που είχαν "πιάσει" και οι σταθμοί "απαντούσαν" - επιβεβαίωναν τη λήψη με τη λεγόμενη κάρτα QSL η οποία χρησιμοποιείται και στον ραδιοερασιτεχνισμό.
Οσο, λοιπόν, κι αν έχουμε περάσει στη ψηφιακή εποχή, οι ερευνητές - συλλέκτες λήψεων που μαγεύονται από τον υπέροχο αναλογικό κόσμο των ραδιοκυμάτων, πάντα θα υπάρχουν και θα εξασκούν το όμορφο αυτό χόμπι. Αρκεί να αναφερθεί το γεγονός ότι, ειδικά στα μεσαία τη νύχτα και στα βραχέα σχεδόν όλο το 24ωρο, υπάρχουν ισχυροί σταθμοί οι οποίοι από την κεραία, χωρίς διαδίκτυο, καλώδια, αναμεταδότες ή δορυφόρους, ακούγονται σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Η δε "Φωνή της Ελλάδας" από την Αττική επί χρόνια συντροφεύει τους ακροατές του εξωτερικού καθώς από τους πομπούς της είναι δυνατή η λήψη της, σε αναλογικό φορητό ραδιοφωνάκι, κάποιες ώρες σε όλη την Ευρώπη αλλά και στην Αμερική.
Αν κάποιος κάνει αναζήτηση στο Youtube μπορεί να βρει αρκετά βίντεο με λήψεις σταθμών, όπως αυτό που δημοσιεύουμε παρακάτω:

(Αναδημοσίευση από acroatis.blogspot.gr)
Link: http://acroatis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_26.html

Οι νικητές του 3ου διαγωνισμού αφίσας που διοργάνωσε το Μουσείο Τυπογραφίας - Μια γιορτή για την Τυπογραφία

Μέσα σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο πραγματοποιήθηκε το περασμένο  Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου η εκδήλωση για την απονομή των βραβείων και επαίνων του 3ου διεθνή διαγωνισμού αφίσας, με θέμα «Τυπογραφία: Παρελθόν, παρόν και μέλλον».
Οπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, στην εκδήλωση - πραγματική γιορτή για την τυπογραφία- ανακοινώθηκαν επισήμως και για πρώτη φορά  οι νικητές του διαγωνισμού, οι οποίοι έλαβαν σημαντικότατα χρηματικά έπαθλα (1000 ευρώ ο πρώτος, 700 ευρώ ο δεύτερος και 500 ευρώ ο τρίτος, χορηγία της εφημερίδας «Χανιώτικα νέα»), ενώ παρουσιάστηκαν και οι 30 καλύτερες αφίσες που επιλέχθηκαν από την κριτική επιτροπή και οι δημιουργοί τους έλαβαν τιμητικές διακρίσεις.
Τα ονόματα των νικητών του 3ου διαγωνισμού αφίσας που οργάνωσε το Μουσείο Τυπογραφίας έχουν ως εξής:
1. Χουάν Ντιέγκο Ρεστρέπο, Κολομβία, Ν. Αμερική.
2. Μουράτ Τσίλ, Κωνσταντινούπολη, Τουρκία.  
3. Ευάγγελος Καλογηρόπουλος, Χανιά.
Τιμητικές Διακρίσεις έλαβαν οι: (Αίας Κόκκαλης, Χανιά, Θεσσαλονίκη, Δημήτρης Αποστολίδης, Θεσσαλονίκη, Αργύρης Αθανασιάδης, Αθήνα, Ηράκλειο, Ιγκόρ Μπέντας, Αθήνα, Σίλβια Κασάδο ντελ Ρίο, Βαρκελώνη, Ισπανία, Ιωάννης Τσιαμαντάς, Καρδίτσα, Κάμεν Γοράνοβ (Kamen Goranov), Βουλγαρία, Δανάη Πετάση, Χανιά, Μπάρμπορα Ματλοβίκοβα & Τζάνα Πομυκάκοβα, Πράγα, Τσεχία, Κωνσταντίνος Κρίγκας, Θεσσαλονίκη, Ολιβέρα Μπατάτσικ Σρετενόβιτς, Βελιγράδι, Σερβία, Δημήτρης Μπούκος & Γεράσιμος Χωραϊτης, Χαλκίδα, Σπύρος Πιττίδης, Χανιά, Αγγελος Γουναρίδης, Θεσσαλονίκη, Γιάν Τζου, Σικάγο (ΗΠΑ) & Πεκίνο (Κίνα), Αλίκη Μαργαρού, Θεσσαλονίκη, Πολυξένη Λουκά & Μάρκελλος Κολοφωτιάς,  Θεσσαλονίκη, Μάρτον Μπόρμπας, Βουδαπέστη, Ουγγαρία, Κάρλ Γκόντφρεϋ, Μπρίστολ, Αγγλία, Σπύρος Καμποσούλης, Θεσσαλονίκη, Ματίας Αζεβέιδο, Πορτογαλία,Έρικ Γκινάρ, Κούβα, Μεξικό, Άλισον Γουάτσον, Δουβλίνο, Ιρλανδία, Αντρέα Μπαρκουίζε (Andrea Barkhuize), Κέιπ Τάουν, Ν. Αφρική, Μιχάλης Μπαϊρακτάρης, Αθήνα,  Γεώργιος Κρητικός, Ουψάλα, Σουηδία και τέλος Τυπογραφείο Στοιχειάγρα, Αθήνα).        
Μάλιστα, το Μουσείο Τυπογραφίας είχε την χαρά να φιλοξενήσει υποψήφιους που ταξίδεψαν από το εξωτερικό (Τσεχία και Ισπανία) -τα έργα των οποίων ξεχώρισαν και βραβεύτηκαν με τιμητικές διακρίσεις. Και φυσικά δεν έλειψαν οι παρουσίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας, Καρδίτσα, Χαλκίδα και φυσικά Αθήνα και Χανιά.
Αρκετοί από τους 30 διακριθέντες, που δεν κατάφεραν να παραβρίσκονται στο αμφιθέατρο του Μουσείου Τυπογραφίας για την εκδήλωση, έστειλαν μικρά βίντεο, εξηγώντας ποιοί είναι και πως εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν την αφίσα τους. Τα βίντεο αυτά προβλήθηκαν στην απονομή, και για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, μέσω της τεχνολογίας, μπορέσαμε να "γνωρίσουμε" σχεδόν όλους τους 30 διακριθέντες!
Η εκδήλωση ξεκίνησε με καλοσώρισμα από τον ιδρυτή και πρόεδρο του μουσείου, Γιάννης Γαρεδάκης. Χαιρετισμούς απήυθυναν και τα μέλη της κριτικής επιτροπής Γιώργος Ματθιόπουλος, καθηγητής Εφαρμογών στο Τμήμα Γραφιστικής της Σχολής Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθηνών, Αλέξανδρος Κοκκόλας, γραφίστας, καθηγητής Γραφιστικής στο Κολέγιο Βακαλό και Ελένη Σταυρίδη, γραφίστρια των Χανιώτικων Νέων. Την εκδήλωση συντόνισε η διευθύντρια του Μουσείου Τυπογραφίας Ελια Κουμή.
Ειδικά για την βραδιά της απονομής, ταξίδεψαν στα Χανιά προκειμένου να κάνουν δυο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ομιλίες ο Κωνσταντίνος Στάικος, αρχιτέκτονας και ιστορικός του βιβλίου, που αναφέρθηκε στις  "Απαρχές της ελληνικής τυπογραφίας» τονίζοντας πως "η ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας είναι θέμα Κρητικό",  ο Αντώνης Παπαντωνόπουλος , τυπογράφος - λιθογράφος και συνεργάτης του μουσείου Τυπογραφίας που μίλησε για την ιστορία της «Γιαγιάς Τυπογραφίας στην εποχή του διαδικτύου".
Aξίζει να σημειωθεί πως ο φετινός διαγωνισμός έχει ιδιαίτερη αξία για το μουσείο Τυπογραφίας, καθώς τα διακεκριμένα έργα θα εκτίθενται στην αίθουσα, όπου τον Μάιο του 2017 θα φιλοξενηθεί το Διεθνές Συνέδριο του Συνδέσμου Ευρωπαϊκών Μουσείων Τυπογραφίας.
Ο 3ος διεθνής διαγωνισμός αφίσας που οργάνωσε φέτος το μουσείο Τυπογραφίας, σημείωσε ρεκόρ συμμετοχών σε σχέση με τις άλλες χρονιές. Διακόσια πενήντα δυο έργα από κάθε γωνιά του πλανήτη (Κολοράντο – Ιλινόις – Ιντιάνα (ΗΠΑ), Ουκρανία, Ιταλία, Ιράν, Ρωσία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Μαδρίτη – Βαρκελώνη (Ισπανία), Ταιλάνδη, Κύπρος, Ιρλανδία, Κορέα, Λευκορωσία, Σλοβακία, Αυστραλία, Λίβανος, Ομαν, Πολωνία, Σερβία, Γερμανία, Χιλή, Ταιβάν, Βέλγιο, Νέα Υόρκη, Ουγγαρία, Κολομβία, Ελβετία, Εκουαδόρ, Τουρκία, Λιθουανία, Μεγάλη Βρετανία, Αρμενία, Αυστραλία, Μεξικό, Πολωνία, Κροατία, Ισπανία, Καναδάς, Πεκίνο, Ιαπωνία, Σουδάν, Βουλγαρία, Χιλή, Αργεντινή, Νότιο Αφρική, Βενεζουέλα, Ινδία, Πακιστάν, Τσεχία, Σουηδία, Πορτογαλία & Ινδονησία) και φυσικά από κάθε άκρη της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Μεσσήνη, Πάτρα, Καρδίτσα, Καλύβια Αττικής, Καλαμάτα, Λευκάδα, Φθιώτιδα, Ραφήνα, Ρόδος, Φλώρινα, Πέλλα, Πειραιάς, Πιερία, Ξάνθη, Χαλκίδα, Ηράκλειο και Χανιά) έφτασαν στα χέρια των κριτών, που είχαν το δύσκολο έργο να επιλέξουν τους 3 πρώτους και τους 30 επικρατέστερους.
Ο διεθνής διαγωνισμός αφίσας που οργανώνει το Μουσείο Τυπογραφίας είναι ένας θεσμός που ξεκίνησε το 2014. 

Ψάχνοντας το... φυτό στο Πάρκο Χλωρίδας και Πανίδας

Το κυνήγι του… φυτού παίχτηκε χθες στο Πάρκο Διάσωσης Χλωρίδας και Πανίδας  του Πολυτεχνείου Κρήτης το οποίο οργάνωσε το Σαββατοκύριακο μια διήμερη εκδήλωση με τίτλο: «Αγαπητή φύση…».
Χθες  πραγματοποιήθηκε το παιγνίδι: «Βρες το φυτό». Μικροί και μεγάλοι, γονείς με τα παιδιά τους, παππούδες και γιαγιάδες αλλά και προσκοπάκια, ξεχύθηκαν στα μονοπάτια του πάρκου για να ανακαλύψουν δεκατέσσερα μυστηριώδη φυτά!
Μεταξύ αυτών, δενδρολίβανο, πικροδάφνη, ρίγανη, φασκόμηλο κ.α.
Προχθές Σάββατο πραγματοποιήθηκε βραδιά αστροπαρατήρησης με την συμμετοχή των μελών του Συλλόγου Φίλοι Αστρονομίας .
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 26/9/2016)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/psachnontas-to-fito-sto-parko-chloridas-ke-panidas/

Στέλιος Αναστασιάδης: Ενας λατρεμένος καλλιτέχνης

Ο ζωγράφος Στέλιος Αναστασιάδης μπροστά στο έργο του «Μπουζουκτσής» το 1976
Στην ιστορία ενός σπουδαίου ζωγράφου με περιπετειώδη ζωή, αθωότητα και καλοσύνη, του Στέλιου Αναστασιάδη, ο οποίος καταγόταν από τα Χανιά, αναφέρεται άρθρο του Ντέηβιντ Τονγκ, ξένου ανταποκριτή στην Αθήνα την περίοδο 1969 – 1977. Οπως σημειώνεται, ο Στέλιος Αναστασιάδης ήταν ένας καλλιτέχνης που «όσοι γνώρισαν τον λάτρεψαν». Το άρθρο μεταδόθηκε στο πλαίσιο της στήλης: “Διαδρομές Πολιτισμού” του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ -ΜΠΕ) σε επιμέλεια της Νατάσσας Δομνάκη.
Εδώ το αναδημοσιεύουμε από τον ιστότοπο των "Χανιώτικων νέων".

Του Ντέηβιντ Τονγκ *

Σε όλη του τη ζωή ο Στέλιος Αναστασιάδης διατήρησε την περιέργεια και την αθωότητά του, ζώντας στο περιθώριο της κοινωνίας για να τις προστατεύσει. Ηταν ψηλόλιγνος και οι κινήσεις του ασυντόνιστες. H φαλάκρα του γυάλιζε, τούφες μαλλιών πετούσαν πάνω από τ΄ αυτιά, κι είχε πάντα ένα τσιγάρο στο στόμα κι ένα φλιτζάνι δυνατό, μαύρο καφέ στο χέρι. Αν ήταν να σε συναντήσει θα έφτανε αργά, ασθμαίνοντας, μετά από κάποιo εκκεντρικό ή καταστροφικό συμβάν που μόλις είχε ξεπεράσει. Αν πήγαινες εσύ να τον βρεις θα τον έβλεπες με ένα ποτήρι κρασί, περιτριγυρισμένο από ένα συνονθύλευμα ρούχων και άπλυτων πιάτων, να ετοιμάζει κάποια λιχουδιά στον φούρνο. «Ας προσθέσουμε και λίγο Φίλμπι» θα έλεγε, μνημονεύοντας με ποιον τρόπο ο περιβόητος Βρετανός κατάσκοπος προσέθετε αγγλική μουστάρδα στα περισσότερα πιάτα του.
Ενα βράδυ ήρθε αργά, ήταν σοκαρισμένος. Είχε δειπνήσει με κάποιον συλλέκτη έργων τέχνης, ο οποίος του είχε προτείνει να του εξασφαλίσει για έναν ολόκληρο χρόνο τα προς το ζην με αντάλλαγμα να του ζωγραφίσει δύο πίνακες: «Μα τι νόμιζε; ότι πάω για καριέρα;» εξανέστη ο Στέλιος. Περιγράφοντας οποιονδήποτε άλλο ζωγράφο θα στεκόταν κάποιος στις εκθέσεις και στα άρθρα που διάφοροι κριτικοί έγραψαν γι’ αυτόν. Στην περίπτωση του Στέλιου υπήρχαν δύο, ίσως και τρεις κριτικές και μόνο μία έκθεση, το 1979, στην απομακρυσμένη γκαλερί “Ιωνία” στη Νέα Ιωνία Αττικής, που ο Στέλιος επέτρεψε σε κάποιον επιχειρηματία να αγοράσει όλα τα έργα που ήταν προς πώληση, θεμελιώδες λάθος για όποιον προσπαθεί να καθιερώσει ένα όνομα.
Σήμερα, όλα του τα έργα βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών και κανένα σε μουσείο. Γεγονός που εξηγεί, εν μέρει, γιατί εξακολουθεί να παραμένει άγνωστος ακόμη και σήμερα. Η δουλειά του αποτελείται κυρίως από πορτρέτα και τοπία. Τα πορτρέτα του, ύψους περί το 1,5 μέτρο, είναι έντονα σχέδια προσώπων σε κάρβουνο, τα χαρακτηριστικά γεωμετρικά διαιρεμένα, τα μάτια κυρίαρχα και διεισδυτικά, οι χαρακτήρες απογυμνωμένοι και ευάλωτοι.
Τα θέματά του είναι συνήθως εργάτες, περιστασιακά μια ανιψιά ή φίλοι του. Οι δύο πίνακες του σκεπτικού μπουζουκτσή που διακόπτει το παίξιμό του, έγιναν αργότερα. Δούλευε συνήθως ταυτόχρονα δύο ή τρία έργα και τα δούλευε λίγο-λίγο, με ένταση και κάθε τόσο αποτραβιόταν κρατώντας κατά χρονικά διαστήματα απόσταση απ’ αυτά.
Τα πορτρέτα αντιπροσωπεύουν περίπου το ήμισυ της δουλειάς του, από τα 130 έργα του που έχουν διασωθεί, σύμφωνα με τον κατάλογο που συγκρότησαν οι αρχιτέκτονες Ρεγγίνα και Αλαίν Γκοντιέ ( Regina, Alain Gonthier) και κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση, ελληνικά και γαλλικά, στο λεύκωμα «Στέλιος Αναστασιάδης» (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, 2000). Αυτός ο τόμος – δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να δει κανείς σήμερα το έργο του -συμπεριλαμβάνει το δοκίμιο τού ιστορικού τέχνης Νίκου Χατζηνικολάου. Σύμφωνα με τον Χατζηνικολάου, τα πορτρέτα έχουν «μία σπάνια δύναμη που μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα στις καλύτερες προσωπογραφίες της νεοελληνικής τέχνης» αλλά είναι τα τοπία με την τόσο ισχυρή απόρριψη των τουριστικών κλισέ για τα ελληνικά νησιά, που κάνουν τον Χατζηνικολάου να γράψει: «Απ’ όλo τον χώρο της Αριστεράς, που τόσα πρόσφερε στη νεοελληνική τέχνη, είναι αυτός ο περιθωριακός, ο “Κακομοίρας”, που ζωγράφισε με πειστικό τρόπο, χωρίς εξιδανικεύσεις, το μεγάλο όραμα ενός υπαρκτού παραδείσου, παραμένοντας έτσι πιστός συνεχιστής του Fernand Leger, του πρώτου δασκάλου του… ήρθε ο καιρός να του δοθεί η θέση που του αξίζει στο πλαίσιο της νεοελληνικής τέχνης του 20ού αιώνα».
Ο Στέλιος υπήρξε απείθαρχος και προσωρινός μαθητής του Φερνάν Λεζέ (Fernand Leger) τη δεκαετία του ’40, αλλά ήδη από τότε είχε σημαδευτεί απ’ το όραμα κοινωνικής ισότητας που τον οδήγησε από το Παρίσι και τους Ελληνες φίλους του -οι οποίοι είχαν διαφύγει από την Ελλάδα με το πλοίο Ματαρόα- στη Βουδαπέστη, το 1949. Εκεί παρέμεινε και συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ
Εγκατέλειψε πεζός τη Βουδαπέστη το 1956, με προορισμό τη Βιέννη, διασχίζοντας ένα ναρκοπέδιο στα σύνορα. Στη συνέχεια, έζησε στο Λονδίνο και αργότερα επέστρεψε στο Παρίσι. Όπου του δόθηκε το ελληνικό διαβατήριο υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα ερχόταν ποτέ στην Ελλάδα. Ηταν το πρώτο πράγμα που έπραξε. Έφτασε στην Ελλάδα το 1965, κι αμέσως τον συνέλαβαν. Κατηγορήθηκε για λιποταξία και στρατολόγηση υπέρ του ΔΣΕ -είχε υποστηρίξει το ΚΚΕ όσο ήταν στο Παρίσι και τη Βουδαπέστη- και απέφυγε την καταδίκη χάρη σε μια τεχνική λεπτομέρεια: ο δικηγόρος του, υποστήριξε ότι όσο «στυγερός εγκληματίας» κι αν ήταν ο Στέλιος Αναστασιάδης, γεννηθείς στους Αρμένους Χανίων, το 1925, δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον πελάτη του, Στέλιο Αναστασιάδη, γεννηθέντα στους Αρμένους Χανίων το 1926. Στη χούντα, το 1967, όσοι έφθαναν σπίτι του έβρισκαν απέξω κάποιες φορές ένα μαύρο υπουργικό αυτοκίνητο και την αστυνομία. Αυτό σήμαινε ότι ο Γεώργιος Γεωργαλάς, υφυπουργός των Συνταγματαρχών για τον Τύπο, τον οποίο ο Στέλιος γνώριζε από τη Βουδαπέστη, ήταν εκεί. Έπαψε να τον συναντά και στη διάρκεια της επταετίας δεν απέκτησε έγκυρα έγγραφα ταυτότητας.
ΚΑΡΙΕΡΑ ΚΑΙ ΩΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Το 1984, μία πυρκαγιά κατέστρεψε όλα τα σκίτσα του κι έναν άγνωστο αριθμό από τα ολοκληρωμένα και ημιτελή έργα του. Ηταν 58 ετών και είχε μόλις αρχίσει τη σύντομη καριέρα του ως ηθοποιός, με τον σκηνοθέτη Σταύρο Τορνέ. Πρωταγωνίστησε στην «Καρκαλού» και τον «Ντανίλο Τρέλες», μια «βαβυλωνιακή ταινία που φτάνει στα βάθη της αρχαίας και σύγχρονης ελληνικής σκέψης». Ο Στέλιος αγαπούσε την υποκριτική, κι έλεγε στους φίλους του ότι ήταν αυτό που απόλαυσε περισσότερο στη ζωή του. Αλλά μόλις και μετά βίας πληρώθηκε. Ο Τορνές είχε τότε πει: «Θα σερνόμουν στα γόνατα από τη Λαμία για να σε πληρώσω, αν είχα τα χρήματα». Στο οποίο ο Στέλιος αποκρίθηκε: «Αλλά όχι από τον Σταθμό Λαρίσης», που ήταν δυο τετράγωνα από το σπίτι που έμενε τότε ο Τορνές. Είχε επίσης εκείνη την εποχή να ασχοληθεί με προβλήματα υγείας, που συνεχίστηκαν και μετά την πρώτη εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε για καρκίνο του νεφρού, το 1986. Ακολούθησε μια πιο ήσυχη περίοδος της ζωής του. Τα περισσότερα από τα περίπου δέκα πορτρέτα που στη συνέχεια φιλοτέχνησε, ήταν παραγγελίες φίλων του στους οποίους διέμενε, κυρίως στην Ελβετία. Ο Ν. Χατζηνικολάου θεωρεί πως αυτά τα έργα δεν έχουν την ένταση των πρώιμων πορτρέτων του. Επίσης τότε, είχε σχεδόν σταματήσει να παράγει τα τοπία του. Εκτός από τρεις πίνακες της Νίσυρου, η μόνη άλλη δουλειά του από εκείνη την περίοδο περιλαμβάνει σκίτσα από τη Σκύρο και τη Σύμη, σχεδόν όλα του 1986. Έπειτα, μοίραζε το χρόνο του ανάμεσα στα Χανιά, την Αθήνα και την Ελβετία. Το 1989, έγραψε ένα δεύτερο βιβλίο μαγειρικής, εικονογραφώντας τις συνταγές του. Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1995 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Όπως γράφει με κομψότητα ο Χατζηνικολάου στο βιβλίο για τον Στέλιο: «Ένας ανένταχτος, ένας Aussteiger, που δεν είχε όμως προηγουμένως ποτέ του δεχτεί «να μπει στο σύστημα» , σε οποιοδήποτε σύστημα, ώστε να «βγει» κάποτε απ΄ αυτό. Κάτι μεταξύ «κλοσάρ», επαναστάτη, φιλόσοφου, μποεμιέν, αντικομματικού αριστερού, squatter, κομμουνιστή… ανεξάρτητου καλλιτέχνη και εξαιρετικού μάγειρα… όλα αυτά τα στοιχεία, όμως, ενσωματωμένα σε ένα σύνολο γεμάτο αθωότητα και καλοσύνη». Είκοσι χρόνια μετά, κι όποτε επισκέπτομαι την Αθήνα, φροντίζω να περνώ με τους φίλους του, τις μέρες μου. Για όλους εμάς, είναι το πιο ξεχωριστό πρόσωπο που συναντήσαμε ποτέ. Aθώος, όπως τα παιδιά, γενναιόδωρος ακόμα και όταν δεν είχε μία, δεν είπε ποτέ κακή κουβέντα για κανέναν, και τόσο μα τόσο σοφός. Είμαστε όλοι άθεοι, όπως υπήρξε κι εκείνος, κι όμως, μας έδεσε σε μια λατρεία, τη μόνη στην οποία θα θέλαμε να συμμετέχουμε.

* David Tonge ξένος ανταποκριτής στην Aθήνα την περίοδο 1969 – 1977.

Σημ: Ο “Κακομοίρας” είναι ο χαρακτήρας που εμπνεύστηκε ο Στρατής Τσίρκας από τον Στέλιο Αναστασιάδη, στο μυθιστόρημά του “Χαμένη ‘Ανοιξη” (1976).

(Αναδημοσίευση από τα Χανιώτικα νέα με πηγή ΑΠΕ - 26/9/2016)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/stelios-anastasiadis-enas-latremenos-kallitechnis/

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Προσωρινή αναστολή των διαπραγματεύσεων για την TTIP, ζήτησε ο Γ. Σταθάκης

Την προσωρινή αναστολή των διαπραγματεύσεων για τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) ζήτησε ο υπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, Γιώργος Σταθάκης, στο Συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών Υποθέσεων για θέματα Εμπορίου, που πραγματοποιήθηκε σήμερα στη Μπρατισλάβα.
Ο υπουργός τόνισε ότι στις διαπραγματεύσεις για την TTIP «δεν έχει παρατηρηθεί καμία πρόοδος στα ευαίσθητα ευρωπαϊκά θέματα» που αφορούν την αμοιβαιότητα στην απελευθέρωση των δημοσίων προμηθειών, τα θέματα ναυτιλίας, τα αγροτικά προϊόντα με γεωγραφική ένδειξη, την προστασία του καταναλωτή από γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, καθώς και σύνθετα θέματα περιβαλλοντικής προστασίας.
Αναγνώρισε ότι η TTIP αποτελεί μέγιστο πολιτικό θέμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει πλήθος σημαντικών θεμάτων σε εκκρεμότητα. Έκλεισε την τοποθέτησή του λέγοντας, ότι «χρειάζεται ένα νέο πλαίσιο για τις διαπραγματεύσεις, μία νέα αρχή σε νέα βάση και την κατάλληλη χρονική στιγμή».
(Αναδημοσίευση από Χανιώτικα νέα web - 23/9/2016)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/prosorini-anastoli-ton-diapragmatefseon-gia-tin-ttip-zitise-o-g-stathakis/

Aπονομή βραβείων και επαίνων του 3ου διεθνούς διαγωνισμού αφίσας του Μουσείου Τυπογραφίας

Μια ξεχωριστή εκδήλωση, με αφορμή την απονομή των βραβείων και επαίνων του 3ου διεθνούς διαγωνισμού αφίσας, με θέμα «Τυπογραφία: Παρελθόν, παρόν και μέλλον» θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου, στις 7:30 το απόγευμα, στο αμφιθέατρο του μουσείου Τυπογραφίας, στα Χανιά.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης θα ανακοινωθούν οι νικητές του διαγωνισμού, που θα λάβουν χρηματικά έπαθλα (1000 ευρώ ο πρώτος, 700 ευρώ ο δεύτερος και 500 ευρώ ο τρίτος, χορηγία της τοπικής εφημερίδας «Χανιώτικα νέα»), θα παρουσιαστούν οι 30 καλύτερες αφίσες που επιλέχθηκαν από την κριτική επιτροπή και οι δημιουργοί τους θα λάβουν τιμητικές διακρίσεις.
Την εκδήλωση θα ανοίξει με καλωσόρισμα, ο ιδρυτής και πρόεδρος του μουσείου, Γιάννης Γαρεδάκης. Χαιρετισμούς θα απευθύνουν και τα μέλη της κριτικής επιτροπής Γιώργος Ματθιόπουλος, καθηγητής Εφαρμογών στο Τμήμα Γραφιστικής της Σχολής Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθηνών, Αλέξανδρος Κοκκόλας, γραφίστας, καθηγητής Γραφιστικής στο Κολέγιο Βακαλό και Ελένη Σταυρίδη, γραφίστρια των Χανιώτικων Νέων.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης, δύο ομιλίες με θέματα «Οι απαρχές της ελληνικής τυπογραφίας», με ομιλητή τον αρχιτέκτονα και ιστορικό του βιβλίου Κωνσταντίνο Στάικο, και «Τυπογραφία και αφίσα», από τον Αντώνη Παπαντωνόπουλο, τυπογράφο - λιθογράφο και συνεργάτη του μουσείου Τυπογραφίας.
Οπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, ο φετινός διαγωνισμός έχει ιδιαίτερη αξία για το μουσείο Τυπογραφίας, καθώς τα διακεκριμένα έργα θα εκτίθενται στην αίθουσα, όπου τον Μάιο του 2017 θα φιλοξενηθεί το Διεθνές Συνέδριο του Συνδέσμου Ευρωπαϊκών Μουσείων Τυπογραφίας.
Ο 3ος διεθνής διαγωνισμός αφίσας που οργάνωσε φέτος το μουσείο Τυπογραφίας, σημείωσε ρεκόρ συμμετοχών σε σχέση με τις άλλες χρονιές. Διακόσια πενήντα δυο έργα από κάθε γωνιά του πλανήτη (Κολοράντο – Ιλινόις – Ιντιάνα (ΗΠΑ), Ουκρανία, Ιταλία, Ιράν, Ρωσία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Μαδρίτη – Βαρκελώνη (Ισπανία), Ταιλάνδη, Κύπρος, Ιρλανδία, Κορέα, Λευκορωσία, Σλοβακία, Αυστραλία, Λίβανος, Ομαν, Πολωνία, Σερβία, Γερμανία, Χιλή, Ταιβάν, Βέλγιο, Νέα Υόρκη, Ουγγαρία, Κολομβία, Ελβετία, Εκουαδόρ, Τουρκία, Λιθουανία, Μεγάλη Βρετανία, Αρμενία, Αυστραλία, Μεξικό, Πολωνία, Κροατία, Ισπανία, Καναδάς, Πεκίνο, Ιαπωνία, Σουδάν, Βουλγαρία, Χιλή, Αργεντινή, Νότιο Αφρική, Βενεζουέλα, Ινδία, Πακιστάν, Τσεχία, Σουηδία, Πορτογαλία & Ινδονησία) και φυσικά από κάθε άκρη της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Μεσσήνη, Πάτρα, Καρδίτσα, Καλύβια Αττικής, Καλαμάτα, Λευκάδα, Φθιώτιδα, Ραφήνα, Ρόδος, Φλώρινα, Πέλλα, Πειραιάς, Πιερία, Ξάνθη, Χαλκίδα, Ηράκλειο και Χανιά) έφτασαν στα χέρια των κριτών, που είχαν το δύσκολο έργο να επιλέξουν τους 3 πρώτους και τους 30 επικρατέστερους.
Μετά την εκδήλωση τα ονόματα των νικητών θα ανακοινωθούν από την ιστοσελίδα του μουσείου typography-museum.gr, τη σελίδα του μουσείου στο facebook, την εφημερίδα «Χανιώτικα νέα» και τις ιστοσελίδες των χορηγών επικοινωνίας του διαγωνισμού.

Για μια άλλη πόλη

Η χθεσινή -θεωρητικά έστω- “ημέρα χωρίς αυτοκίνητο” αποτελεί ευκαιρία για να αναρωτηθούμε, άλλη μία φορά, τι πόλη θέλουμε.
Θέλουμε μια πόλη γεμάτη αυτοκίνητα, συχνά διπλοπαρκαρισμένα, άγχος και κορναρίσματα ή μια πόλη που να χωράει με ομαλό, αρμονικό και ακίνδυνο τρόπο αυτοκίνητα, δίκυκλα, ποδήλατα και πεζούς; Δηλαδή, μια πόλη στην οποία όλοι θα σέβονται τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας;
Θέλουμε μια πόλη με προβληματικά πεζοδρόμια ή μια πόλη με σύγχρονα πεζοδρόμια που όμως θα ανήκουν πραγματικά στους πεζούς;
Πριν από δύο χρόνια, δηλαδή το 2014, στον τότε εορτασμό της “ημέρας χωρίς αυτοκίνητο” ο δήμαρχος Χανίων Τάσος Βάμβουκας είχε επαναλάβει τις προεκλογικές του εξαγγελίες για ένα πρόγραμμα «ολοκληρωμένων αστικών αναπλάσεων με άξονες την ενοποίηση του Δημοτικού Κήπου με το Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας και περιαστική ανάπλαση». Μέχρι σήμερα, όμως, ουδέν νεώτερον.
Η πόλη μας μπορεί να γίνει πιο όμορφη. Προϋπόθεση όμως αποτελεί ο ουσιαστικός σχεδιασμός από τον Δήμο, η συμμετοχή των πολιτών, αλλά και μια διαφορετική συνείδηση από τους δημότες – οδηγούς. Γιατί σήμερα συμπεριφερόμαστε σαν να θέλουμε συνεχώς έναν τροχονόμο πάνω από το κεφάλι μας…
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 23/9/2016)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/gia-mia-alli-poli/

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Το ιστορικό «Καφέ Κήπος» στα Χανιά

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
Μικρά, στρογγυλά, μαρμάρινα τραπεζάκια, πλαισιωμένα με άνετες ξύλινες καρέκλες με δερμάτινο κάθισμα. Λιτοί πολυέλαιοι, πίνακες και καθρέφτες, βαριά και κομψοτεχνημένα πράσινα και κίτρινα ριντό, κίονες, λείο, όμορφο, ξύλινο πάτωμα. Παράθυρα παντού.
Βιβλία και εφημερίδες. Ενα εκτυφλωτικό φως φινέτσας, που θυμίζει παλιές αριστοκρατικές εποχές, λίγο από Κωνσταντινούπολη ή Σμύρνη και κάτι από Βιέννη και Παρίσι. Πολύχρωμες ανθοδέσμες, διάσπαρτες στον χώρο. Μυρωδιές καφέ και ζαχαρωτών ελκύουν σαν μαγνήτες όσους κατοικούν ή επισκέπτονται τα Χανιά.
Χρόνια τώρα πάω στην κρητική πόλη και ουδείς από τους φίλους μου μού είχε μιλήσει για το αριστούργημα αυτό που κείται στο βόρειο τμήμα της, μια ανάσα από το λιμάνι και την παλιά πόλη. Ο λόγος για το ιστορικό «Καφέ Κήπος», που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα ιστορικά καφέ της Ευρώπης.
Είναι αλήθεια ότι γενικότερα ο δημοτικός κήπος Χανίων σχεδιάστηκε σε ευρωπαϊκά πρότυπα το 1870 και έλαβαν εκεί χώρα σπουδαίες πολιτισμικές εκδηλώσεις· ήταν επίσης τόπος ανάπαυσης για τον Βενιζέλο, τον Καζαντζάκη και άλλους σπουδαίους διανοούμενους και καλλιτέχνες (κυρίως μουσικούς).
Δεν κρύβεται το μεράκι και το γούστο του ανθρώπου που το διευθύνει από το 1988, σχεδόν τριάντα χρόνια. Τον γνώρισα. Αεικίνητος, ανήσυχος, περιποιητικός με τους πελάτες του· δαιμόνιος. «Εισήγαγε» το 2005 το γλύκισμα βάφλα και είναι αμέτρητοι αυτοί που τρέχουν να το απολαύσουν, τα πρωινά αλλά και τα δειλινά.
Ο Βασίλης Σταθάκης δεν κρύβει τη συγκίνησή του όταν μιλάει για το επιχειρηματικό-πολιτισμικό παιδί του. Ο εξωτερικός χώρος είναι επίσης εντυπωσιακός.
Παράξενα, πανύψηλα δέντρα που έφτασαν ώς εκεί από τις εσχατιές της Αφρικής, τα βάθη της Ινδίας και της Κίνας, της Νότιας Αμερικής. Πλατύφυλλα δέντρα, σκιερά, ισομεγέθη των πλατανιών, ίσως και μεγαλύτερα. Παιδικές χαρές, μικρές λίμνες και πετρόχτιστες γέφυρες, θέατρο για παιδιά. Μια πολύβουη πραγματικότητα μέσα σε μια τεράστια σιωπή!
Ενας διαφορετικός χώρος περιπάτου και αναψυχής που σε αποζημιώνει άμα τη εισόδω σ' αυτόν. Ενα μικρό ρίγος, ένα εσώτατο μικρασιατικό τσίμπημα, ένας λυγμός αναστάτωσης και (παρακαλώ) αναστεναγμού και αναστοχασμού.
Μιλάω με τις ώρες με τον ιδιοκτήτη. Με ξεναγεί γεμάτος χαρά· τον βλέπω -σαν να βρίσκεται δυο πόντους πάνω από τη γη. Ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό της γεύσης και τον πολιτισμό του σώματος· για το πνεύμα και τα παιδιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραμελεί τους ενηλίκους.
Μετά τον καφέ και τα γλυκίσματα, τις υπέροχες σφακιανές πίτες και τα παγωτά, τα τραπέζια στολίζονται από ηδύποτες τσικουδιές, η πόση των οποίων μεταλλάσσει για λίγο το περιβάλλον, γλυκαίνει την ημέρα και όλοι ερωτεύονται τους δικούς τους ορίζοντες, τους οποίους χαράσσουν (;) μόνοι τους εκείνες τις στιγμές. Εσωτερική μέθη, μεταρσίωση, ταξιδάκια στη μοναδικότητα που κρύβουν οι δύο προηγούμενοι αιώνες.
Τι άλλο να γράψεις γι' αυτόν τον παραμυθένιο τόπο αλλά και για τον άνθρωπο που αφηγείται καθημερινά το παραμύθι-δημιούργημα του;
(Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών - 21/9/2016)
Link: https://www.efsyn.gr/arthro/istoriko-kafe-kipos-sta-hania