ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ 08.02.2010
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Η τέχνη και ο τόπος
Η τέχνη και ο τόπος: Η έκθεση που εγκαινιάζεται σήμερα Δευτέρα στις 8 το βράδυ στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων και είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Θοδωρή Καλούμενου, έχει πολλά μηνύματα να στείλει. Έχει να παρουσιάσει στο κοινό σημαντικά έργα Χανιωτών δημιουργών. Έχει να «πει» πως στα Χανιά, το πολιτισμό δυναμικό δεν χάνεται. Αντίθετα, υπάρχει και αναπτύσσεται. Η συμμετοχή 52 Χανιωτών καλλιτεχνών δεν είναι μικρή υπόθεση. Οι καλλιτέχνες αυτοί, εικαστικοί δημιουργοί κάθε ηλικίας, έχουν έντονη παρουσία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τώρα, βρίσκονται μαζί κάτω από τη στέγη της Πινακοθήκης των Χανίων. Και το χανιώτικο κοινό έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το έργο τους. Ένα έργο οικουμενικό. Στο μακροσκελές εισαγωγικό σημείωμά της η επιμελήτρια της έκθεσης Πέγκυ Κουνενάκη, επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι τα έργα των 52 καλλιτεχνών δεν παύουν είναι έργα ποιοτικά, «ζωντανά και ευαίσθητα, που αποδεικνύουν και αναδεικνύουν την προσωπικότητα, τις αξίες και τις καλλιτεχνικές ιδιαιτερότητες όσων τα δημιούργησαν. Και το βασικότερο: δεν περιορίζονται στην εσωστρέφεια μιας εντοπιότητας. Γι' αυτό ίσως και μόνο το στοιχείο, η έκθεση αυτή έπρεπε να γίνει...».
Ο Γιώργης Μανουσάκης
“Σιγά κι αθόρυβα γλιστρά και φεύγει η πόλη.
Εκείνοι που την κατοικούσαν στρέψαν
οριστικά την όψη προς το Μέγα Σκότος.
Στη θέση της ορθώθηκε μια πόλη σκληρή
κι αγέλαστη, ύπουλη και φαντασμένη.
Σε ξένη πόλη σέρνω τώρα τη ζωή μου”.
Γιώργης Μανουσάκης
Φιλολογικό μνημόσυνο για τον σημαντικό ποιητή και πεζογράφο Γιώργη Μανουσάκη έγινε χθες στην «Κωνσταντινουπολειάδα» στη Νέα Χώρα. Ο τίτλος ήταν «Πολιτική και Ποιητική στο έργο του Γιώργη Μανουσάκη. Η πορεία της ζωής του». Και τυχεροί όσοι το παρακολούθησαν – ο υπογράφων δυστυχώς δεν μπόρεσε. Όμως, και μόνο η είδηση για την πραγματοποίηση εκδήλωσης για τον Γιώργη Μανουσάκη είναι σημαντική διότι η φυγή του Γιώργη Μανουσάκη έχει αφήσει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Από τους σημαντικούς εκπροσώπους της λεγόμενης Δεύτερης Μεταπολεμικής Γενιάς, ο Γιώργης Μανουσάκης μάς παρέδωσε οκτώ ποιητικές συλλογές, τρία πεζά και μία μελέτη για τον Παντελή Πρεβελάκη. «Η ζωή μακριά από την Αθήνα με κάνει στ' αλήθεια να νιώθω συχνά αποκομμένος. Δεν έχω παρά μακρινές προσβάσεις στα περιοδικά, στους εκδοτικούς οίκους και καθόλου στους κύκλους των λογοτεχνών. Εξασφαλίζω, όμως, έτσι μια αυτονομία, μένω ανεπηρέαστος από "μόδες" και από το παιχνίδι των ανταλλαγμάτων», έλεγε σε μια συνέντευξή του. Ο Γιώργης Μανουσάκης έφυγε αλλά είναι σαν μην έχει φύγει…
(acrovasies.blogspot.com)
Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2010
Στην εποχή της βίας
ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ
Στην εποχή της βίας
05.02.2010
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
(Lyviakis@haniotika-nea.gr)
Η ελπίδα της ελπίδας πεθαίνει τελευταία λένε, αλλά η ελπίδα για ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων, μάλλον είναι κάπου καλά κρυμμένη. Σαν μυστικό που ίσως δεν έρθει ποτέ. Είναι και η εποχή που δεν το επιτρέπει. Γιατί η οικονομική κρίση έχει ως συνέπεια την κρίση ιδεών και αξιών. Η δε ανεργία έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση εγκληματικών συμπεριφορών.
Έτσι, γινόμαστε συχνά καταγραφείς θλιβερών γεγονότων σε αυτόν τον, αν όχι μάταιο, οπωσδήποτε ταραγμένο κόσμο. Ειδικά στην Κρήτη, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει επικίνδυνα σε ό,τι αφορά τη βία και γενικότερα την εγκληματικότητα.
Μόνο σε ένα 24ωρο σημειώθηκαν τρεις ληστείες – μία στο Ηράκλειο και δύο στα Χανιά – με θύματα ανθρώπους του μεροκάματου. Όπως γράφτηκε χθες στα «Χανιώτικα νέα», στα Χανιά, στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 21 στο πάνω Κουμ Καπί, άγνωστος μπήκε προχθές τα ξημερώματα στο διανυχτερεύον ψιλικατζίδικο και αφού χτύπησε τον ιδιοκτήτη με μία ομπρέλα στο κεφάλι, αφαίρεσε από το ταμείο 50 ευρώ και διέφυγε. Νωρίτερα, πάλι στα Χανιά και συγκεκριμένα στη συμβολή των οδών Ζυμβρακάκηδων και Μάρκου Μπότσαρη δύο άνδρες επιτέθηκαν σε πεζό, αφαιρώντας το ποσόν των 100 ευρώ και διάφορα προσωπικά έγγραφα. Ο πεζός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Πιο πριν στις Γούρνες Ηρακλείου, άγνωστος εισήλθε σε παντοπωλείο και με τη χρήση σωματικής βίας αφαίρεσε από τον υπάλληλο το ποσόν των 2.000 ευρώ και διέφυγε.
Είναι φανερό ότι υπάρχει στα Χανιά μα και σ’ όλη την Ελλάδα, ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας η οποία ίσως να μην έχει φτάσει το ποσοστό άλλων περιοχών και κρατών της Ευρώπης αλλά κινδυνεύει να το προσεγγίσει.
Είναι, λοιπόν, σίγουρο ότι ζούμε σε εποχές όχι μόνον οικονομικής αλλά και βαθιά κοινωνικής κρίσης. Ότι διανύουμε την εποχή της… βίας. Βίας που έχει πολλαπλές μορφές. Βίας κοινωνικής. Βίας οικονομικής. Βίας ψυχολογικής. Και όχι μόνον...
Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν δεν υπάρχουν δουλειές; Ακόμα και στα χωριά μας, που κάποτε δεκάδες εργάτες πήγαιναν να εργαστούν, τώρα δουλειές δεν υπάρχουν καθώς και ο αγροτικός τομέας έχει πάρει την κατιούσα. Έτσι, δημιουργούνται στρατιές ανθρώπων, χωρίς εργασία και άρα χωρίς λεφτά και φαί, που σε κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν να κλέψουν.
Αυτό, όμως, δεν φαίνεται να προβληματίζει εκείνους που λαμβάνουν αποφάσεις, ούτε δυστυχώς και τα μικρότερα κόμματα. Διότι όλοι σχεδόν περιοριζόμαστε στο «φαίνεσθαι» της παραβατικής συμπεριφοράς και σπανίως επεκτεινόμαστε στα αίτια. Αλλά και όσοι επεκτείνονται στα αίτια, τι λύσεις προτείνουν;
Και, τι θα γίνει στο μέλλον;
Αλλά είπαμε: τελευταία πεθαίνει η ελπίδα της ελπίδας…
(acrovasies.blogspot.com)
Στην εποχή της βίας
05.02.2010
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
(Lyviakis@haniotika-nea.gr)
Η ελπίδα της ελπίδας πεθαίνει τελευταία λένε, αλλά η ελπίδα για ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων, μάλλον είναι κάπου καλά κρυμμένη. Σαν μυστικό που ίσως δεν έρθει ποτέ. Είναι και η εποχή που δεν το επιτρέπει. Γιατί η οικονομική κρίση έχει ως συνέπεια την κρίση ιδεών και αξιών. Η δε ανεργία έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση εγκληματικών συμπεριφορών.
Έτσι, γινόμαστε συχνά καταγραφείς θλιβερών γεγονότων σε αυτόν τον, αν όχι μάταιο, οπωσδήποτε ταραγμένο κόσμο. Ειδικά στην Κρήτη, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει επικίνδυνα σε ό,τι αφορά τη βία και γενικότερα την εγκληματικότητα.
Μόνο σε ένα 24ωρο σημειώθηκαν τρεις ληστείες – μία στο Ηράκλειο και δύο στα Χανιά – με θύματα ανθρώπους του μεροκάματου. Όπως γράφτηκε χθες στα «Χανιώτικα νέα», στα Χανιά, στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 21 στο πάνω Κουμ Καπί, άγνωστος μπήκε προχθές τα ξημερώματα στο διανυχτερεύον ψιλικατζίδικο και αφού χτύπησε τον ιδιοκτήτη με μία ομπρέλα στο κεφάλι, αφαίρεσε από το ταμείο 50 ευρώ και διέφυγε. Νωρίτερα, πάλι στα Χανιά και συγκεκριμένα στη συμβολή των οδών Ζυμβρακάκηδων και Μάρκου Μπότσαρη δύο άνδρες επιτέθηκαν σε πεζό, αφαιρώντας το ποσόν των 100 ευρώ και διάφορα προσωπικά έγγραφα. Ο πεζός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες. Πιο πριν στις Γούρνες Ηρακλείου, άγνωστος εισήλθε σε παντοπωλείο και με τη χρήση σωματικής βίας αφαίρεσε από τον υπάλληλο το ποσόν των 2.000 ευρώ και διέφυγε.
Είναι φανερό ότι υπάρχει στα Χανιά μα και σ’ όλη την Ελλάδα, ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας η οποία ίσως να μην έχει φτάσει το ποσοστό άλλων περιοχών και κρατών της Ευρώπης αλλά κινδυνεύει να το προσεγγίσει.
Είναι, λοιπόν, σίγουρο ότι ζούμε σε εποχές όχι μόνον οικονομικής αλλά και βαθιά κοινωνικής κρίσης. Ότι διανύουμε την εποχή της… βίας. Βίας που έχει πολλαπλές μορφές. Βίας κοινωνικής. Βίας οικονομικής. Βίας ψυχολογικής. Και όχι μόνον...
Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν δεν υπάρχουν δουλειές; Ακόμα και στα χωριά μας, που κάποτε δεκάδες εργάτες πήγαιναν να εργαστούν, τώρα δουλειές δεν υπάρχουν καθώς και ο αγροτικός τομέας έχει πάρει την κατιούσα. Έτσι, δημιουργούνται στρατιές ανθρώπων, χωρίς εργασία και άρα χωρίς λεφτά και φαί, που σε κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν να κλέψουν.
Αυτό, όμως, δεν φαίνεται να προβληματίζει εκείνους που λαμβάνουν αποφάσεις, ούτε δυστυχώς και τα μικρότερα κόμματα. Διότι όλοι σχεδόν περιοριζόμαστε στο «φαίνεσθαι» της παραβατικής συμπεριφοράς και σπανίως επεκτεινόμαστε στα αίτια. Αλλά και όσοι επεκτείνονται στα αίτια, τι λύσεις προτείνουν;
Και, τι θα γίνει στο μέλλον;
Αλλά είπαμε: τελευταία πεθαίνει η ελπίδα της ελπίδας…
(acrovasies.blogspot.com)
"Εφυγε " ο Κώστας Αξελός. Μια διάλεξη του σημαντικού στοχαστή στα Χανιά.
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Μεγάλη απώλεια όχι μόνο για την Ελλάδα και την Ευρώπη αλλά για όλο τον κόσμο, ο θάνατος του φιλοσόφου Κώστα Αξελού, που έφυγε από τη ζωή χθες Πέμπτη τα ξημερώματα σε ηλικία 86 ετών στο Παρίσι. Διότι ο Κώστας Αξελός ήταν μια πολύτιμη φωνή. Μια φωνή από αυτές που ανοίγουν δρόμους πνεύματος και ελευθερίας...
Ο σημαντικός Ελληνας στοχαστής είχε έρθει στα Χανιά τον Απρίλιο του 2006, είχε μιλήσει στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου (ΚΑΜ) με θέμα: «Το δίπολο ερώτηση - απάντηση» και είχε κατακτήσει το ακροατήριο. Ο κόσμος είχε γεμίσει το Μεγάλο Αρσενάλι για να ακούσει τη διάλεξη του κορυφαίου φιλοσόφου, ο οποίος έδωσε απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που του ετέθησαν από το κοινό.
Μεταξύ άλλων είχε πει:
«Δεν υπάρχει κόσμος χωρίς τον άνθρωπο και άνθρωπος χωρίς τον κόσμο. Ενα ενιαίο και πολυδιάστατο παιχνίδι τούς συνδέει και συγχρόνως τους αποσυνδέει. Η ερωτηματική διάσταση περιέχει και μια ερωτική διάσταση. Και αυτή η ερωτική διάσταση συνδέει και αποσυνδέει. Παντού παίζουν μαζί ο έρως και ο θάνατος».
Σε άλλο σημείο της διάλεξης, είχε σημειώσει ότι κυριαρχούν δύο ομάδες επιστημών, αυτές της φύσης και οι ανθρωπιστικές. Και είχε προσθέσει: «Και οι δύο ομάδες επιστημών νομίζουν πως έχουν αφήσει πίσω τους τη φιλοσοφία, ενώ η φιλοσοφία και τους εμπνέει και τις διαπνέει χωρίς αυτές να το ξέρουν τόσο καλά. Τις επιστήμες τις χαρακτηρίζει η μέθοδος όσο και το περιχαρακωμένο πεδίον τους. Δεν υπάρχει επιστήμη που να μην έχει ένα περιχαρακωμένο πεδίον. Διαπνέονται δε όλες τους από τα μαθηματικά ώς την αισθητική αν η αισθητική είναι επιστήμη, από την επιστημονική τεχνική. Η πολύμορφη, κυρίαρχη, πλανητική, μια και εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη, τεχνική κυριαρχεί στην εποχή μας, την αρχή της πλανητικής εποχής. Ποιο είναι το αινιγματικό κέντρο της τεχνικής και όχι, όπως λέμε σήμερα, της τεχνολογίας».
Ενδιαφέρον παρουσίασε και ο διάλογος του κ. Αξελού με το ακροατήριο. Στο ερώτημα γιατί ντρέπεται ο κόσμος να ρωτάει, είχε απαντήσει: «Ντρέπεται να γδύνεται στοχαστικά, όπως ντρέπεται να βγάζει και τα ρούχα του».
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Σε ερώτηση για το θάνατο, είχε απαντήσει: «Μπορεί να αντιμετωπίσουμε το θάνατο σαν το χειρότερό μας εχθρό και συγχρόνως τον καλύτερό μας φίλο. Χωρίς το θάνατο δεν θα είχε γεύση ούτε μία στιγμή της ζωής και αν ήμασταν ή γινόμασταν αθάνατοι θα βαριόμαστε ακριβώς θανάσιμα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Για την αλήθεια μέσα από τις ερωτήσεις είχε επισημάνει: «Η αλήθεια δεν είναι ένα σημείο προς το οποίο οδηγεί η ερώτηση. Αλήθεια στην αρχαία ελληνική έννοια είναι αυτό που δεν λανθάνει, αυτό που έρχεται στο φως. Η ίδια η ερώτηση είναι η αλήθεια από τη στιγμή που δεν είναι τελείως κουτή, αν και πολλές κουτές ερωτήσεις είναι πολύ καίριες και οι ερωτήσεις των παιδιών είναι από τις πιο φιλοσοφικές ερωτήσεις».
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
Για τους πολιτικούς είχε σημειώσει: «Οι πολιτικοί δίνουν πολιτικές απαντήσεις οι οποίες πάντα για τους μισούς είναι σωστές, για τους άλλους μισούς είναι άσωστες. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και εκεί το είδος και το ύφος των απαντήσεων».
ΤΟ ΨΕΜΑ
«Το ψέμα είναι αναγκαίο μόνο στις κοινωνικές σχέσεις», είχε πει επίσης.
"ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΠΑΝΤΑ
Η ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ"
Στο ερώτημα για το πώς μπορούν όλοι οι άνθρωποι μαζί να ζήσουν σε έναν πιο ωραίο και ειρηνικό κόσμο, είχε παρατηρήσει: «Στο όλοι μαζί υπάρχουν τελείως αντιμαχόμενες απόψεις τις οποίες δεν μπορεί να λύσει κανείς, άρα θα υπάρχει πάντα η πολλαπλότητα, θα υπάρχει μια πολεμική πολλαπλότητα γιατί την απόλυτη ενότητα δεν μπορούμε να την εξασφαλίσουμε».
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Για το τι είναι ελευθερία, είχε απαντήσει: «Η αναγνωρισμένη αναγκαιότητα και η φιλικότητα προς την αναγκαιότητα».
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Σύμφωνα με το ΑΠΕ, την τελευταία του πνοή άφησε ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Κώστας Αξελός τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 4 Φεβρουαρίου, στο Παρίσι. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά, ενώ η εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι, και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε, ο Χέλντερλιν και άλλοι. Στα δεκαεπτάμιση χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση υποστηρίζοντας ότι "ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε". Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. Όπως ήταν φυσικό η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του. Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ - διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα - επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο "Ματαρόα" μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, την Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956-1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις "Εditions de Minuit" στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του. Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών. Ο Σαρτρ με τη σειρά του τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό. Έχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά) που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες. Τον Μάρτιο του 2009 αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αυτή ήταν η τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις "Les Belles Lettres" το καινούργιο βιβλίο του, με τίτλο "Αυτό που επέρχεται" και πρόσφατα από τις εκδόσεις "Νεφέλη" το έργο "Το άνοιγμα στο επερχόμενο και το αίνιγμα της Τέχνης".
Μεγάλη απώλεια όχι μόνο για την Ελλάδα και την Ευρώπη αλλά για όλο τον κόσμο, ο θάνατος του φιλοσόφου Κώστα Αξελού, που έφυγε από τη ζωή χθες Πέμπτη τα ξημερώματα σε ηλικία 86 ετών στο Παρίσι. Διότι ο Κώστας Αξελός ήταν μια πολύτιμη φωνή. Μια φωνή από αυτές που ανοίγουν δρόμους πνεύματος και ελευθερίας...
Ο σημαντικός Ελληνας στοχαστής είχε έρθει στα Χανιά τον Απρίλιο του 2006, είχε μιλήσει στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου (ΚΑΜ) με θέμα: «Το δίπολο ερώτηση - απάντηση» και είχε κατακτήσει το ακροατήριο. Ο κόσμος είχε γεμίσει το Μεγάλο Αρσενάλι για να ακούσει τη διάλεξη του κορυφαίου φιλοσόφου, ο οποίος έδωσε απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που του ετέθησαν από το κοινό.
Μεταξύ άλλων είχε πει:
«Δεν υπάρχει κόσμος χωρίς τον άνθρωπο και άνθρωπος χωρίς τον κόσμο. Ενα ενιαίο και πολυδιάστατο παιχνίδι τούς συνδέει και συγχρόνως τους αποσυνδέει. Η ερωτηματική διάσταση περιέχει και μια ερωτική διάσταση. Και αυτή η ερωτική διάσταση συνδέει και αποσυνδέει. Παντού παίζουν μαζί ο έρως και ο θάνατος».
Σε άλλο σημείο της διάλεξης, είχε σημειώσει ότι κυριαρχούν δύο ομάδες επιστημών, αυτές της φύσης και οι ανθρωπιστικές. Και είχε προσθέσει: «Και οι δύο ομάδες επιστημών νομίζουν πως έχουν αφήσει πίσω τους τη φιλοσοφία, ενώ η φιλοσοφία και τους εμπνέει και τις διαπνέει χωρίς αυτές να το ξέρουν τόσο καλά. Τις επιστήμες τις χαρακτηρίζει η μέθοδος όσο και το περιχαρακωμένο πεδίον τους. Δεν υπάρχει επιστήμη που να μην έχει ένα περιχαρακωμένο πεδίον. Διαπνέονται δε όλες τους από τα μαθηματικά ώς την αισθητική αν η αισθητική είναι επιστήμη, από την επιστημονική τεχνική. Η πολύμορφη, κυρίαρχη, πλανητική, μια και εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη, τεχνική κυριαρχεί στην εποχή μας, την αρχή της πλανητικής εποχής. Ποιο είναι το αινιγματικό κέντρο της τεχνικής και όχι, όπως λέμε σήμερα, της τεχνολογίας».
Ενδιαφέρον παρουσίασε και ο διάλογος του κ. Αξελού με το ακροατήριο. Στο ερώτημα γιατί ντρέπεται ο κόσμος να ρωτάει, είχε απαντήσει: «Ντρέπεται να γδύνεται στοχαστικά, όπως ντρέπεται να βγάζει και τα ρούχα του».
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Σε ερώτηση για το θάνατο, είχε απαντήσει: «Μπορεί να αντιμετωπίσουμε το θάνατο σαν το χειρότερό μας εχθρό και συγχρόνως τον καλύτερό μας φίλο. Χωρίς το θάνατο δεν θα είχε γεύση ούτε μία στιγμή της ζωής και αν ήμασταν ή γινόμασταν αθάνατοι θα βαριόμαστε ακριβώς θανάσιμα».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Για την αλήθεια μέσα από τις ερωτήσεις είχε επισημάνει: «Η αλήθεια δεν είναι ένα σημείο προς το οποίο οδηγεί η ερώτηση. Αλήθεια στην αρχαία ελληνική έννοια είναι αυτό που δεν λανθάνει, αυτό που έρχεται στο φως. Η ίδια η ερώτηση είναι η αλήθεια από τη στιγμή που δεν είναι τελείως κουτή, αν και πολλές κουτές ερωτήσεις είναι πολύ καίριες και οι ερωτήσεις των παιδιών είναι από τις πιο φιλοσοφικές ερωτήσεις».
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
Για τους πολιτικούς είχε σημειώσει: «Οι πολιτικοί δίνουν πολιτικές απαντήσεις οι οποίες πάντα για τους μισούς είναι σωστές, για τους άλλους μισούς είναι άσωστες. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και εκεί το είδος και το ύφος των απαντήσεων».
ΤΟ ΨΕΜΑ
«Το ψέμα είναι αναγκαίο μόνο στις κοινωνικές σχέσεις», είχε πει επίσης.
"ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΠΑΝΤΑ
Η ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ"
Στο ερώτημα για το πώς μπορούν όλοι οι άνθρωποι μαζί να ζήσουν σε έναν πιο ωραίο και ειρηνικό κόσμο, είχε παρατηρήσει: «Στο όλοι μαζί υπάρχουν τελείως αντιμαχόμενες απόψεις τις οποίες δεν μπορεί να λύσει κανείς, άρα θα υπάρχει πάντα η πολλαπλότητα, θα υπάρχει μια πολεμική πολλαπλότητα γιατί την απόλυτη ενότητα δεν μπορούμε να την εξασφαλίσουμε».
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Για το τι είναι ελευθερία, είχε απαντήσει: «Η αναγνωρισμένη αναγκαιότητα και η φιλικότητα προς την αναγκαιότητα».
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Σύμφωνα με το ΑΠΕ, την τελευταία του πνοή άφησε ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Κώστας Αξελός τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 4 Φεβρουαρίου, στο Παρίσι. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά, ενώ η εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι, και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε, ο Χέλντερλιν και άλλοι. Στα δεκαεπτάμιση χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση υποστηρίζοντας ότι "ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε". Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. Όπως ήταν φυσικό η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του. Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ - διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα - επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο "Ματαρόα" μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, την Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956-1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις "Εditions de Minuit" στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του. Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών. Ο Σαρτρ με τη σειρά του τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό. Έχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά) που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες. Τον Μάρτιο του 2009 αναγορεύτηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αυτή ήταν η τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις "Les Belles Lettres" το καινούργιο βιβλίο του, με τίτλο "Αυτό που επέρχεται" και πρόσφατα από τις εκδόσεις "Νεφέλη" το έργο "Το άνοιγμα στο επερχόμενο και το αίνιγμα της Τέχνης".
Τετάρτη, 03 Φεβρουαρίου 2010
Ανθρωποθυσίες στη Μινωική Κυδωνία;
ΤΟΠΙΚΑ - ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ
Ανθρωποθυσίες στη Μινωική Κυδωνία;
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Την πραγματοποίηση αιματηρών τελετών με θυσίες ζώων, ενδεχομένως και ανθρώπων, στη Μινωική Κυδωνία αποκαλύπτουν οι τελευταίες ανασκαφές στην οδό Κατρέ της πόλης των Χανίων, στον λόφο Καστέλλι, τα ευρήματα των οποίων είναι ιδιαιτέρως σημαντικά.
Από την ανασκαφή στην ανακτορική εγκατάσταση της Κυδωνίας και την ανεύρεση εξωτερικού αύλειου χώρου στη νοτιοδυτική άκρη του λόφου Καστέλλι, προέκυψε ότι διεξάξονταν θυσίες με συγκεκριμένο τελετουργικό, βρέθηκαν δε οστά ζώων (αιγοπροβάτων και αίγαγρων κυρίως, ενός χοίρου και δύο βοοειδών, προς το παρόν) αλλά και ανθρώπινα οστά που ανήκουν σε μία μόνο νεαρή γυναίκα. Τα όστα αυτά έχουν αποτεθεί όπως ακριβώς και τα σφάγια των ζώων, επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι.
Σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι “κατά τους τελευταίους μήνες του 2009, η συνέχιση της συστηματικής ανασκαφής της ΚΕ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στην οδό Κατρέ στον λόφο Καστέλλι της πόλης των Χανίων, δίπλα στα τείχη της κλασικής Κυδωνίας, είχε ως αποτέλεσμα την απόκτηση πολύ σημαντικών πληροφοριών για το μινωικό ανακτορικό κέντρο των Χανίων κατά την τελική ανακτορική περίοδο (14ο - 13ο αι. π.Χ.). Στα χρόνια αυτά οι Μυκηναίοι είχαν πλέον εγκατασταθεί στην Κρήτη και πινακίδα Γραμμικής Β’ γραφής από τον λόφο Καστέλλι αναφέρεται σε τοπικό ιερό του Δία (Δίον) με παράλληλη λατρεία και του Διονύσου. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι με τις πρόσφατες συστηματικές ανασκαφές αποκαλύπτεται η περιοχή της δυτικής εισόδου της ανακτορικής εγκατάστασης της Κυδωνίας, όπως αυτή ήταν διαμορφωμένη στα μυκηναϊκά χρόνια. Στο παραπάνω συμπέρασμα οδηγεί η ανεύρεση ενός πολύ εκτεταμένου εξωτερικού αύλειου χώρου στη ΝΔ άκρη του λόφου με ιδιαίτερα επιμελημένο δάπεδο από κονίαμα πάχους 5 εκ., τα όρια του οποίου δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί. Στη ΒΔ άκρη του ανεσκαμμένου χώρου, μεγάλοι πεσμένοι καλοδουλεμένοι λίθοι, εκτεταμένες μάζες καμένων πλίνθων και η βάση ενός κίονα κατά χώραν υπονοούν παρακείμενο σημαντικό οικοδόμημα”.
“ΘΥΣΙΕΣ
ΣΤΟΝ ΑΥΛΕΙΟ ΧΩΡΟ”
Στο σημείο αυτό της ανακοίνωσης τονίζεται:
“Στον αύλειο χώρο φαίνεται ότι διεξάγονταν θυσίες αιματηρές και αναίμακτες που ακολουθούσαν συγκεκριμένο τελετουργικό, όπως υποδηλώνουν όχι μόνο οι καμένοι καρποί και τα πολυάριθμα άκαυτα οστά ζώων (αιγοπροβάτων και αίγαγρων κυρίως, ενός χοίρου και δύο βοοειδών, προς το παρόν) αλλά κυρίως ο ξεχωριστός τρόπος απόθεσής τους. Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η ανεύρεση και ανθρώπινων οστών -που ανήκουν σε μία μόνο νεαρή γυναίκα- τα οποία έχουν αποτεθεί όπως ακριβώς και τα σφάγια των ζώων. Με την ανασκαφέα του λόφου δρ Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη και τη συνεργάτιδά της αρχαιολόγο κ. Ευτυχία Πρωτοπαπαδάκη συνεργάζονται η ανθρωπολόγος δρ Τίνα McGeorge, η αρχαιοβοτανολόγος δρ Ανάγια Σαρπάκη και η ζωοαρχαιολόγος δρ Δήμητρα Μυλωνά. Προς το παρόν διατηρούνται επιφυλάξεις ως προς τα τελικά συμπεράσματα, στα οποία, βεβαίως, θα καταλήξουν οι ερευνητές όταν ολοκληρωθεί η ανασκαφή και θα αποδειχθεί αν πρόκειται ή όχι για χώρο τελετουργιών και θυσιών υψίστης σπουδαιότητας για τη μινωική εγκατάσταση των Χανίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο στρώμα καταστροφής της αυλής βρέθηκε πεσμένο τμήμα πήλινης πινακίδας Γραμμικής Β’ γραφής με αναφορά σε ανδρικό κύριο όνομα. Ένα μικρότερο τμήμα πινακίδας Γραμμικής Α’ γραφής με κατάλογο προϊόντων καθώς και ένα πήλινο ενεπίγραφο δισκίο προέρχονται από την ψηλότερη επίχωση του χώρου και συνδέονται άμεσα με τον χαρακτήρα του κατά την προηγούμενη νεοανακτορική περίοδο (17ος - 15ος αι. π.Χ.). Τούτο, εξάλλου, επιβεβαιώνει και το πλούσιο νεοανακτορικό αρχείο των Χανίων που ήρθε στο φως το 1973 σε παρακείμενο οικόπεδο: 72 θραύσματα πινακίδων Γραμμικής Α’ γραφής, 104 πήλινα δισκία, 86 πήλινα σφραγίσματα. Κορυφαίο εύρημα της τελευταίας ανασκαφικής περιόδου υπήρξε η αποκάλυψη τμήματος ορθογώνιας κατασκευής, τοιχογραφημένης εξωτερικά, το σχήμα και η θέση της οποίας παραπέμπουν σε βωμό. Κατά μήκος της νότιας πλευράς της κατασκευής, σε καμένο αυτή τη φορά στρώμα και πάνω στο δάπεδο της αυλής, βρέθηκαν πέντε τουλάχιστον ζεύγη κεράτων αίγαγρων καθώς και τέσσερα πήλινα αγγεία, χαρακτηριστικά προϊόντα του φημισμένου τοπικού κεραμικού εργαστηρίου της Κυδωνίας. Η χρονολόγηση των αγγείων στο α’ μισό του 13ου αι. π.Χ. δηλώνει τον ακριβή χρόνο του εντυπωσιακού επεισοδίου που αποκαλύπτεται στη θέση αυτή και το οποίο σφραγίστηκε από μεγάλη πυρκαγιά. Είναι επιβεβαιωμένο, άλλωστε, και από άλλες ανασκαφές στον λόφο Καστέλλι ότι κατά το χρονικό αυτό διάστημα μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε την εγκατάσταση, όμοια με αυτή που συνέβη στο παλαιότερο νεοανακτορικό κέντρο το 1450 π.Χ.
Τον τελετουργικό χαρακτήρα του ανασκαπτόμενου χώρου ενισχύουν και τα ευρήματα των μεταγενέστερων περιόδων (12ου και 8ου αι. π.Χ.)”.
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ
Ανθρωποθυσίες στη Μινωική Κυδωνία;
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Την πραγματοποίηση αιματηρών τελετών με θυσίες ζώων, ενδεχομένως και ανθρώπων, στη Μινωική Κυδωνία αποκαλύπτουν οι τελευταίες ανασκαφές στην οδό Κατρέ της πόλης των Χανίων, στον λόφο Καστέλλι, τα ευρήματα των οποίων είναι ιδιαιτέρως σημαντικά.
Από την ανασκαφή στην ανακτορική εγκατάσταση της Κυδωνίας και την ανεύρεση εξωτερικού αύλειου χώρου στη νοτιοδυτική άκρη του λόφου Καστέλλι, προέκυψε ότι διεξάξονταν θυσίες με συγκεκριμένο τελετουργικό, βρέθηκαν δε οστά ζώων (αιγοπροβάτων και αίγαγρων κυρίως, ενός χοίρου και δύο βοοειδών, προς το παρόν) αλλά και ανθρώπινα οστά που ανήκουν σε μία μόνο νεαρή γυναίκα. Τα όστα αυτά έχουν αποτεθεί όπως ακριβώς και τα σφάγια των ζώων, επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι.
Σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι “κατά τους τελευταίους μήνες του 2009, η συνέχιση της συστηματικής ανασκαφής της ΚΕ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στην οδό Κατρέ στον λόφο Καστέλλι της πόλης των Χανίων, δίπλα στα τείχη της κλασικής Κυδωνίας, είχε ως αποτέλεσμα την απόκτηση πολύ σημαντικών πληροφοριών για το μινωικό ανακτορικό κέντρο των Χανίων κατά την τελική ανακτορική περίοδο (14ο - 13ο αι. π.Χ.). Στα χρόνια αυτά οι Μυκηναίοι είχαν πλέον εγκατασταθεί στην Κρήτη και πινακίδα Γραμμικής Β’ γραφής από τον λόφο Καστέλλι αναφέρεται σε τοπικό ιερό του Δία (Δίον) με παράλληλη λατρεία και του Διονύσου. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι με τις πρόσφατες συστηματικές ανασκαφές αποκαλύπτεται η περιοχή της δυτικής εισόδου της ανακτορικής εγκατάστασης της Κυδωνίας, όπως αυτή ήταν διαμορφωμένη στα μυκηναϊκά χρόνια. Στο παραπάνω συμπέρασμα οδηγεί η ανεύρεση ενός πολύ εκτεταμένου εξωτερικού αύλειου χώρου στη ΝΔ άκρη του λόφου με ιδιαίτερα επιμελημένο δάπεδο από κονίαμα πάχους 5 εκ., τα όρια του οποίου δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί. Στη ΒΔ άκρη του ανεσκαμμένου χώρου, μεγάλοι πεσμένοι καλοδουλεμένοι λίθοι, εκτεταμένες μάζες καμένων πλίνθων και η βάση ενός κίονα κατά χώραν υπονοούν παρακείμενο σημαντικό οικοδόμημα”.
“ΘΥΣΙΕΣ
ΣΤΟΝ ΑΥΛΕΙΟ ΧΩΡΟ”
Στο σημείο αυτό της ανακοίνωσης τονίζεται:
“Στον αύλειο χώρο φαίνεται ότι διεξάγονταν θυσίες αιματηρές και αναίμακτες που ακολουθούσαν συγκεκριμένο τελετουργικό, όπως υποδηλώνουν όχι μόνο οι καμένοι καρποί και τα πολυάριθμα άκαυτα οστά ζώων (αιγοπροβάτων και αίγαγρων κυρίως, ενός χοίρου και δύο βοοειδών, προς το παρόν) αλλά κυρίως ο ξεχωριστός τρόπος απόθεσής τους. Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η ανεύρεση και ανθρώπινων οστών -που ανήκουν σε μία μόνο νεαρή γυναίκα- τα οποία έχουν αποτεθεί όπως ακριβώς και τα σφάγια των ζώων. Με την ανασκαφέα του λόφου δρ Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη και τη συνεργάτιδά της αρχαιολόγο κ. Ευτυχία Πρωτοπαπαδάκη συνεργάζονται η ανθρωπολόγος δρ Τίνα McGeorge, η αρχαιοβοτανολόγος δρ Ανάγια Σαρπάκη και η ζωοαρχαιολόγος δρ Δήμητρα Μυλωνά. Προς το παρόν διατηρούνται επιφυλάξεις ως προς τα τελικά συμπεράσματα, στα οποία, βεβαίως, θα καταλήξουν οι ερευνητές όταν ολοκληρωθεί η ανασκαφή και θα αποδειχθεί αν πρόκειται ή όχι για χώρο τελετουργιών και θυσιών υψίστης σπουδαιότητας για τη μινωική εγκατάσταση των Χανίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο στρώμα καταστροφής της αυλής βρέθηκε πεσμένο τμήμα πήλινης πινακίδας Γραμμικής Β’ γραφής με αναφορά σε ανδρικό κύριο όνομα. Ένα μικρότερο τμήμα πινακίδας Γραμμικής Α’ γραφής με κατάλογο προϊόντων καθώς και ένα πήλινο ενεπίγραφο δισκίο προέρχονται από την ψηλότερη επίχωση του χώρου και συνδέονται άμεσα με τον χαρακτήρα του κατά την προηγούμενη νεοανακτορική περίοδο (17ος - 15ος αι. π.Χ.). Τούτο, εξάλλου, επιβεβαιώνει και το πλούσιο νεοανακτορικό αρχείο των Χανίων που ήρθε στο φως το 1973 σε παρακείμενο οικόπεδο: 72 θραύσματα πινακίδων Γραμμικής Α’ γραφής, 104 πήλινα δισκία, 86 πήλινα σφραγίσματα. Κορυφαίο εύρημα της τελευταίας ανασκαφικής περιόδου υπήρξε η αποκάλυψη τμήματος ορθογώνιας κατασκευής, τοιχογραφημένης εξωτερικά, το σχήμα και η θέση της οποίας παραπέμπουν σε βωμό. Κατά μήκος της νότιας πλευράς της κατασκευής, σε καμένο αυτή τη φορά στρώμα και πάνω στο δάπεδο της αυλής, βρέθηκαν πέντε τουλάχιστον ζεύγη κεράτων αίγαγρων καθώς και τέσσερα πήλινα αγγεία, χαρακτηριστικά προϊόντα του φημισμένου τοπικού κεραμικού εργαστηρίου της Κυδωνίας. Η χρονολόγηση των αγγείων στο α’ μισό του 13ου αι. π.Χ. δηλώνει τον ακριβή χρόνο του εντυπωσιακού επεισοδίου που αποκαλύπτεται στη θέση αυτή και το οποίο σφραγίστηκε από μεγάλη πυρκαγιά. Είναι επιβεβαιωμένο, άλλωστε, και από άλλες ανασκαφές στον λόφο Καστέλλι ότι κατά το χρονικό αυτό διάστημα μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε την εγκατάσταση, όμοια με αυτή που συνέβη στο παλαιότερο νεοανακτορικό κέντρο το 1450 π.Χ.
Τον τελετουργικό χαρακτήρα του ανασκαπτόμενου χώρου ενισχύουν και τα ευρήματα των μεταγενέστερων περιόδων (12ου και 8ου αι. π.Χ.)”.
Τα αδέσποτα
Ακροβασίες
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Τα αδέσποτα
Πλατεία Ελευθερίας ή Δικαστηρίων όπως έχουμε συνηθίσει να τη λέμε, χθες μετά τα μεσάνυχτα. Τα καταστήματα αρχίζουν να κλείνουν, καθώς φεύγουν και οι τελευταίοι πελάτες. Το κρύο γίνεται ανυπόφορο και η υγρασία «τσακίζει» κόκκαλα. Μοναδικά «ζωντανά» είναι πέντε τετράποδα που σχηματίζουν αγέλη.
Πλατεία Τάλω, προχθές το βράδυ. Θαμώνες του λιμανιού, παρκάρουν τα οχήματά τους και κατευθύνονται προς τις ταβέρνες και τα μπαρ. Όχι όμως και μια αγέλη 6-7 σκύλων, που γαβγίζουν απειλητικά σε ορισμένους διερχόμενους και στη συνέχεια απομακρύνονται προς τη Νέα Χώρα.
Αυτά τα σκυλιά δεν είναι τα μοναδικά αδέσποτα στην πόλη. Δεκάδες άλλα συναντά κανείς σε γειτονιές των Χανίων αλλά και στην ύπαιθρο. Κάποια μεγάλωσαν αδέσποτα, τα περισσότερα βρέθηκαν στο δρόμο όταν τα βαρέθηκαν οι ιδιοκτήτες τους. Ένας φίλος λέει ότι το αδέσποτο, το ξεχωρίζεις από το γεγονός ότι δεν θα διασχίσει το δρόμο όταν περνάνε αυτοκίνητα. Θα λειτουργήσει σαν άνθρωπος καθώς έχει μάθει τους κανόνες του δρόμου. Αντίθετα, το σκυλί από… σπίτι, ενδεχομένως να προσπαθήσει να περάσει το δρόμο, χωρίς να εκτιμήσει ότι μπορεί να πέσει θύμα τροχαίου ατυχήματος.
Το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις στα Χανιά. Σαν να υπάρχει μια περίεργη δύναμη που σε ημερήσια βάση «εμπλουτίζει» τους δρόμους της πόλης με νέα σκυλιά.
Ας φανταστούμε, λοιπόν, τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν οι φιλοζωικοί σύλλογοι της πόλης που καθημερινά μαζεύουν και περιθάλπουν αδέσποτα ζώα. Μάλλον θα είχαμε «πνιγεί» στα αδέσποτα.
Εδώ, ωστόσο, έρχεται η ευθύνη των Δήμων.
Τόσα χρόνια γίνονται συσκέψεις επί συσκέψεων, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων με θέμα την εύρεση χώρου για τη δημιουργία δημοτικού κυνοκομείου και αποτέλεσμα… μηδέν. Στο φύλλο των «Χανιώτικα νέων» της Δευτέρας 1 Φεβρουαρίου 2010 δημοσιεύτηκε ότι είχε βρεθεί κάποιο σημείο μέσα στο Ναύσταθμο μετά από προσπάθειες της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Νομού Χανίων, και αναμένονταν η θετική απόφαση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ), ωστόσο ο Ναύσταθμος φαίνεται να άλλαξε απόφαση και να χωροθέτησε σε άλλο σημείο το κυνοκομείο για το οποίο όμως υπάρχουν αντιδράσεις.
Στο ίδιο ρεπορτάζ δημοσιεύονται και δηλώσεις του γενικού γραμματέα της ΤΕΔΚ Γιάννη Κοτσιφάκη ο οποίος λέει ότι «δυστυχώς ούτε αυτή η περίπτωση ευδοκίμησε" και τώρα "όλοι περιμένουμε τη μεταρρύθμιση του Καλλικράτη και τις αλλαγές στο σκηνικό στην τοπική αυτοδιοίκηση» καθώς « αν γίνουν λίγοι δήμοι στα Χανιά θα λυθούν πολλά προβλήματα όπως του κυνοκομείου καθώς θα σπάσει ο τοπικισμός και θα βρεθούν λύσεις». Ακόμα ο κ. Κοτσιφάκης αναφέρει ότι «ψάξαμε σχεδόν σε όλους τους δήμους αλλά δεν υπήρξε καμία θετική έκβαση γιατί υπήρχαν αντιδράσεις στα περισσότερα σημεία και άλλα δεν ήταν κατάλληλα, ή είχαν πολύ υψηλό κόστος αγοράς».
Πάντως, το πρόβλημα των αδέσποτων αρχίζει να παίρνει ιδιαίτερα μεγάλες διαστάσεις. Οπότε, ας προβληματιστούμε όλοι: φορείς και πολίτες. Η εύρεση χώρου για τη δημιουργία κυνοκομείου είναι υπόθεση που πρέπει να μπει σε προτεραιότητα. Σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στη Λάρισα, το έχουν καταφέρει. Εδώ, γιατί όχι; Πότε, επιτέλους, με τη συναίνεση βεβαίως των πολιτών θα βρεθεί μια ουσιαστική λύση για ένα πρόβλημα που αν δεν λυθεί τώρα, θα γίνει ακόμα πιο έντονο στο εγγύς μέλλον;
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Τα αδέσποτα
Πλατεία Ελευθερίας ή Δικαστηρίων όπως έχουμε συνηθίσει να τη λέμε, χθες μετά τα μεσάνυχτα. Τα καταστήματα αρχίζουν να κλείνουν, καθώς φεύγουν και οι τελευταίοι πελάτες. Το κρύο γίνεται ανυπόφορο και η υγρασία «τσακίζει» κόκκαλα. Μοναδικά «ζωντανά» είναι πέντε τετράποδα που σχηματίζουν αγέλη.
Πλατεία Τάλω, προχθές το βράδυ. Θαμώνες του λιμανιού, παρκάρουν τα οχήματά τους και κατευθύνονται προς τις ταβέρνες και τα μπαρ. Όχι όμως και μια αγέλη 6-7 σκύλων, που γαβγίζουν απειλητικά σε ορισμένους διερχόμενους και στη συνέχεια απομακρύνονται προς τη Νέα Χώρα.
Αυτά τα σκυλιά δεν είναι τα μοναδικά αδέσποτα στην πόλη. Δεκάδες άλλα συναντά κανείς σε γειτονιές των Χανίων αλλά και στην ύπαιθρο. Κάποια μεγάλωσαν αδέσποτα, τα περισσότερα βρέθηκαν στο δρόμο όταν τα βαρέθηκαν οι ιδιοκτήτες τους. Ένας φίλος λέει ότι το αδέσποτο, το ξεχωρίζεις από το γεγονός ότι δεν θα διασχίσει το δρόμο όταν περνάνε αυτοκίνητα. Θα λειτουργήσει σαν άνθρωπος καθώς έχει μάθει τους κανόνες του δρόμου. Αντίθετα, το σκυλί από… σπίτι, ενδεχομένως να προσπαθήσει να περάσει το δρόμο, χωρίς να εκτιμήσει ότι μπορεί να πέσει θύμα τροχαίου ατυχήματος.
Το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις στα Χανιά. Σαν να υπάρχει μια περίεργη δύναμη που σε ημερήσια βάση «εμπλουτίζει» τους δρόμους της πόλης με νέα σκυλιά.
Ας φανταστούμε, λοιπόν, τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν οι φιλοζωικοί σύλλογοι της πόλης που καθημερινά μαζεύουν και περιθάλπουν αδέσποτα ζώα. Μάλλον θα είχαμε «πνιγεί» στα αδέσποτα.
Εδώ, ωστόσο, έρχεται η ευθύνη των Δήμων.
Τόσα χρόνια γίνονται συσκέψεις επί συσκέψεων, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων με θέμα την εύρεση χώρου για τη δημιουργία δημοτικού κυνοκομείου και αποτέλεσμα… μηδέν. Στο φύλλο των «Χανιώτικα νέων» της Δευτέρας 1 Φεβρουαρίου 2010 δημοσιεύτηκε ότι είχε βρεθεί κάποιο σημείο μέσα στο Ναύσταθμο μετά από προσπάθειες της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) Νομού Χανίων, και αναμένονταν η θετική απόφαση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ), ωστόσο ο Ναύσταθμος φαίνεται να άλλαξε απόφαση και να χωροθέτησε σε άλλο σημείο το κυνοκομείο για το οποίο όμως υπάρχουν αντιδράσεις.
Στο ίδιο ρεπορτάζ δημοσιεύονται και δηλώσεις του γενικού γραμματέα της ΤΕΔΚ Γιάννη Κοτσιφάκη ο οποίος λέει ότι «δυστυχώς ούτε αυτή η περίπτωση ευδοκίμησε" και τώρα "όλοι περιμένουμε τη μεταρρύθμιση του Καλλικράτη και τις αλλαγές στο σκηνικό στην τοπική αυτοδιοίκηση» καθώς « αν γίνουν λίγοι δήμοι στα Χανιά θα λυθούν πολλά προβλήματα όπως του κυνοκομείου καθώς θα σπάσει ο τοπικισμός και θα βρεθούν λύσεις». Ακόμα ο κ. Κοτσιφάκης αναφέρει ότι «ψάξαμε σχεδόν σε όλους τους δήμους αλλά δεν υπήρξε καμία θετική έκβαση γιατί υπήρχαν αντιδράσεις στα περισσότερα σημεία και άλλα δεν ήταν κατάλληλα, ή είχαν πολύ υψηλό κόστος αγοράς».
Πάντως, το πρόβλημα των αδέσποτων αρχίζει να παίρνει ιδιαίτερα μεγάλες διαστάσεις. Οπότε, ας προβληματιστούμε όλοι: φορείς και πολίτες. Η εύρεση χώρου για τη δημιουργία κυνοκομείου είναι υπόθεση που πρέπει να μπει σε προτεραιότητα. Σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στη Λάρισα, το έχουν καταφέρει. Εδώ, γιατί όχι; Πότε, επιτέλους, με τη συναίνεση βεβαίως των πολιτών θα βρεθεί μια ουσιαστική λύση για ένα πρόβλημα που αν δεν λυθεί τώρα, θα γίνει ακόμα πιο έντονο στο εγγύς μέλλον;
Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010
"Ποιοτικό έλλειμα σε γη με ιστορία"
Ακροβασίες
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
"Ποιοτικό έλλειμα σε γη με ιστορία"
Με τον αρχιτέκτονα και καθηγητή στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αριστομένη Βαρουδάκη έχουμε συζητήσει κάποιες φορές. Και πάντα η συζήτηση μαζί του παρουσιάζει ενδιαφέρον. Διότι η πόλη, οι άνθρωποι, τα κτήρια, μα και ο ίδιος ο πολιτισμός, είναι στην καθημερινότητα, στους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του αρχιτέκτονα ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Γιώργο πραγματοποίησαν την πετυχημένη έκθεση με θέμα: "Αρχιτεκτονικοί Διάλογοι με το Κρητικό Τοπίο" που διοργάνωσε το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής και η Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη από τις 16 Δεκεμβρίου 2009 έως τις 10 Ιανουαρίου 2010.
Η έκθεση παρουσίασε το αρχιτεκτονικό έργο των Αριστομένη και Γιώργου Βαρουδάκη, για τους οποίους το φυσικό τοπίο, η ιστορία και ο πολιτισμός του τόπου τους, καθώς και το ευρύτερο περιβάλλον, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξελικτική τους πορεία.
Με αφορμή την έκθεση αυτή, δημοσιεύτηκε στις "Διαδρομές" των "Χανιώτικων Νέων" του περασμένου Σαββάτου μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Αριστομένη Βαρουδάκη, που αξίζει να προβληματίσει όλους εμάς, μα κυρίως τους φορείς τη πόλης μας:
"Πατάμε σε γη που έχει ιστορία 4.000 χιλιάδων ετών. Ωστόσο σήμερα στα Χανιά υπάρχει ένα ποιοτικό έλλειμα, οι άνθρωποι επενδύουν πολλά χρήματα και πολύ φαιά ουσία για να φτιάχνουν πολλά ασήμαντα πράγματα. Το θέμα είναι τι θα μείνει μετέπειτά από όλα αυτά, που να σημαίνει κάτι στους επόμενους", ανέφερε μεταξύ άλλων ο Αριστομένης Βαρουδάκης στη δημοσιογράφο Ελένη Φουντουλάκη.
Και όντως αυτή η γη έχει τεράστια ιστορία. Ομως, σε αυτή τη γη, ποιος αμφιβάλλει ότι υπάρχει έλλειμα ποιότητας; Ποιος δεν θα ήθελε περισσότερη ποιότητα στην καθημερινότητά του. Περισσότερο πολιτισμό κόντρα στο πρόχειρο και το εφήμερο; Και, βεβαίως, ευτυχώς υπάρχουν πολιτισμικές νότες και ενδιαφέρουσες ομάδες. Ευτυχώς, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν. Μόνο που ό,τι συμβαίνει έχει να κάνει συνήθως με ατομικές προσπάθειες δημιουργικής έκφρασης.
Ο Αριστομένης Βαρουδάκης αναφέρθηκε και στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου.
"Επειδή ανήκουμε στην ομάδα των ανθρώπων που δούλεψε για να δημιουργηθεί το ΚΑΜ, θεωρούμε οτι είναι ένας σημαντικός θεσμός ο οποίος δεν υπάρχει σε άλλη πόλη της Ελλάδας και παράλληλα έχει μια διεθνή απήχηση. Ο θεσμός αυτός έγινε για να μπορέσει να ενισχύσει στους πολίτες την αρχιτεκτονική παιδεία την οποία δεν την πέρνουν ούτε απο το Γυμνάσιο ούτε απο το Πανεπιστήμιο. Αυτό το κενό μπορεί και πρέπει να καλύψει το ΚΑΜ...
Το ΚΑΜ έχει άλλες απαιτήσεις και πρέπει και κόσμος να έχει άλλες απαιτήσεις απο αυτό. Μην ξεχνάμε οτι είναι η εικόνα της πόλης μας προς τα έξω, είναι το σημαντικότερο πράγμα που μπορούμε να δείξουμε στο κομμάτι του σύγχρονου πολιτισμού σαν Χανιώτες στον διεθνή χώρο. Γιατί τι άλλο έχουμε; Μόνο το παρελθόν μας δείχνουμε...".
Διαπιστώσεις - προβληματισμοί από έναν άνθρωπο που αγαπά αυτό τον τόπο και που πρέπει να ταρακουνήσουν τους αρμόδιους και κάθε ενδιαφερόμενο. Διότι το ποιοτικό έλλειμα μπορεί και πρέπει να καλυφθεί...
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
"Ποιοτικό έλλειμα σε γη με ιστορία"
Με τον αρχιτέκτονα και καθηγητή στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αριστομένη Βαρουδάκη έχουμε συζητήσει κάποιες φορές. Και πάντα η συζήτηση μαζί του παρουσιάζει ενδιαφέρον. Διότι η πόλη, οι άνθρωποι, τα κτήρια, μα και ο ίδιος ο πολιτισμός, είναι στην καθημερινότητα, στους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του αρχιτέκτονα ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Γιώργο πραγματοποίησαν την πετυχημένη έκθεση με θέμα: "Αρχιτεκτονικοί Διάλογοι με το Κρητικό Τοπίο" που διοργάνωσε το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής και η Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου Μπενάκη από τις 16 Δεκεμβρίου 2009 έως τις 10 Ιανουαρίου 2010.
Η έκθεση παρουσίασε το αρχιτεκτονικό έργο των Αριστομένη και Γιώργου Βαρουδάκη, για τους οποίους το φυσικό τοπίο, η ιστορία και ο πολιτισμός του τόπου τους, καθώς και το ευρύτερο περιβάλλον, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξελικτική τους πορεία.
Με αφορμή την έκθεση αυτή, δημοσιεύτηκε στις "Διαδρομές" των "Χανιώτικων Νέων" του περασμένου Σαββάτου μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Αριστομένη Βαρουδάκη, που αξίζει να προβληματίσει όλους εμάς, μα κυρίως τους φορείς τη πόλης μας:
"Πατάμε σε γη που έχει ιστορία 4.000 χιλιάδων ετών. Ωστόσο σήμερα στα Χανιά υπάρχει ένα ποιοτικό έλλειμα, οι άνθρωποι επενδύουν πολλά χρήματα και πολύ φαιά ουσία για να φτιάχνουν πολλά ασήμαντα πράγματα. Το θέμα είναι τι θα μείνει μετέπειτά από όλα αυτά, που να σημαίνει κάτι στους επόμενους", ανέφερε μεταξύ άλλων ο Αριστομένης Βαρουδάκης στη δημοσιογράφο Ελένη Φουντουλάκη.
Και όντως αυτή η γη έχει τεράστια ιστορία. Ομως, σε αυτή τη γη, ποιος αμφιβάλλει ότι υπάρχει έλλειμα ποιότητας; Ποιος δεν θα ήθελε περισσότερη ποιότητα στην καθημερινότητά του. Περισσότερο πολιτισμό κόντρα στο πρόχειρο και το εφήμερο; Και, βεβαίως, ευτυχώς υπάρχουν πολιτισμικές νότες και ενδιαφέρουσες ομάδες. Ευτυχώς, υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν. Μόνο που ό,τι συμβαίνει έχει να κάνει συνήθως με ατομικές προσπάθειες δημιουργικής έκφρασης.
Ο Αριστομένης Βαρουδάκης αναφέρθηκε και στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου.
"Επειδή ανήκουμε στην ομάδα των ανθρώπων που δούλεψε για να δημιουργηθεί το ΚΑΜ, θεωρούμε οτι είναι ένας σημαντικός θεσμός ο οποίος δεν υπάρχει σε άλλη πόλη της Ελλάδας και παράλληλα έχει μια διεθνή απήχηση. Ο θεσμός αυτός έγινε για να μπορέσει να ενισχύσει στους πολίτες την αρχιτεκτονική παιδεία την οποία δεν την πέρνουν ούτε απο το Γυμνάσιο ούτε απο το Πανεπιστήμιο. Αυτό το κενό μπορεί και πρέπει να καλύψει το ΚΑΜ...
Το ΚΑΜ έχει άλλες απαιτήσεις και πρέπει και κόσμος να έχει άλλες απαιτήσεις απο αυτό. Μην ξεχνάμε οτι είναι η εικόνα της πόλης μας προς τα έξω, είναι το σημαντικότερο πράγμα που μπορούμε να δείξουμε στο κομμάτι του σύγχρονου πολιτισμού σαν Χανιώτες στον διεθνή χώρο. Γιατί τι άλλο έχουμε; Μόνο το παρελθόν μας δείχνουμε...".
Διαπιστώσεις - προβληματισμοί από έναν άνθρωπο που αγαπά αυτό τον τόπο και που πρέπει να ταρακουνήσουν τους αρμόδιους και κάθε ενδιαφερόμενο. Διότι το ποιοτικό έλλειμα μπορεί και πρέπει να καλυφθεί...
Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010
Ελεύθερος με όρους και ο Αμερικανός
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ
Ελεύθερος με όρους για τον εμπρησμό
Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο 24χρονος Αμερικανός, ο οποίος μαζί με άλλα τέσσερα άτομα -δύο Βρετανούς, έναν Ελληνα και έναν Αμερικανό, που ακόμα αναζητείται από τις Αρχές- κατηγορούνται για τις εμπρηστικές επιθέσεις κατά της εβραϊκής συναγωγής.
Οπως έγινε γνωστό, ο 24χρονος κατηγορούμενος είναι ελληνικής καταγωγής και -σύμφωνα με πληροφορίες- βρέθηκε στην Ελλάδα προκειμένου να λάβει πιστοποιητικό πρακτικής άσκησης στη διδασκαλία αγγλικής φιλολογίας.
Ο 24χρονος, που -σύμφωνα με την Αστυνομία- φέρεται να ήταν εκείνος που προκάλεσε την πυρκαγιά στις 5 Ιανουαρίου, οδηγήθηκε χθες στον ανακριτή και αφού απολογήθηκε αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης δύο φορές τον μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα, υπό τον όρο της καταβολής εγγύησης ποσού 5.000 ευρώ.
Οπως και οι δύο Βρετανοί, που απολογήθηκαν την περασμένη Τρίτη, ο 24χρονος Αμερικανός υπήκοος αρνήθηκε ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τους εμπρησμούς.
Παράλληλα, εξέφρασε τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή του για τις επιθέσεις ενάντια στη συναγωγή, ενώ ανέφερε ότι δεν έχει τίποτα εναντίον της εβραϊκής θρησκείας. Πριν από την απολογία του κατηγορουμένου εξετάστηκαν από τον ανακριτή 3 συμφοιτήτριες του 24χρονου, οι οποίες -σύμφωνα με τον συνήγορο του Αμερικανού Χρήστο Μυλωνόπουλο- βρίσκονταν μαζί με τον κατηγορούμενο σε δημόσιους χώρους κατά τους χρόνους που έγιναν οι αξιόποινες πράξεις.
Υπενθυμίζεται ότι για τους εμπρησμούς της εβραϊκής συναγωγής ήδη έχουν απολογηθεί στον ανακριτή οι δύο Βρετανοί (33 και 22 ετών) και ο 24χρονος Ελληνας που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση. Ο 32χρονος Βρετανός κρίθηκε προφυλακιστέος, ενώ ο 22χρονος Βρετανός και ο 24χρονος Ελληνας αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης δύο φορές τον μήνα στην Αστυνομία υπό τον όρο της καταβολής χρηματικής εγγύησης ποσού 3.000 και 2.000 ευρώ αντίστοιχα.
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ
Ελεύθερος με όρους για τον εμπρησμό
Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο 24χρονος Αμερικανός, ο οποίος μαζί με άλλα τέσσερα άτομα -δύο Βρετανούς, έναν Ελληνα και έναν Αμερικανό, που ακόμα αναζητείται από τις Αρχές- κατηγορούνται για τις εμπρηστικές επιθέσεις κατά της εβραϊκής συναγωγής.
Οπως έγινε γνωστό, ο 24χρονος κατηγορούμενος είναι ελληνικής καταγωγής και -σύμφωνα με πληροφορίες- βρέθηκε στην Ελλάδα προκειμένου να λάβει πιστοποιητικό πρακτικής άσκησης στη διδασκαλία αγγλικής φιλολογίας.
Ο 24χρονος, που -σύμφωνα με την Αστυνομία- φέρεται να ήταν εκείνος που προκάλεσε την πυρκαγιά στις 5 Ιανουαρίου, οδηγήθηκε χθες στον ανακριτή και αφού απολογήθηκε αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης δύο φορές τον μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα, υπό τον όρο της καταβολής εγγύησης ποσού 5.000 ευρώ.
Οπως και οι δύο Βρετανοί, που απολογήθηκαν την περασμένη Τρίτη, ο 24χρονος Αμερικανός υπήκοος αρνήθηκε ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τους εμπρησμούς.
Παράλληλα, εξέφρασε τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή του για τις επιθέσεις ενάντια στη συναγωγή, ενώ ανέφερε ότι δεν έχει τίποτα εναντίον της εβραϊκής θρησκείας. Πριν από την απολογία του κατηγορουμένου εξετάστηκαν από τον ανακριτή 3 συμφοιτήτριες του 24χρονου, οι οποίες -σύμφωνα με τον συνήγορο του Αμερικανού Χρήστο Μυλωνόπουλο- βρίσκονταν μαζί με τον κατηγορούμενο σε δημόσιους χώρους κατά τους χρόνους που έγιναν οι αξιόποινες πράξεις.
Υπενθυμίζεται ότι για τους εμπρησμούς της εβραϊκής συναγωγής ήδη έχουν απολογηθεί στον ανακριτή οι δύο Βρετανοί (33 και 22 ετών) και ο 24χρονος Ελληνας που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση. Ο 32χρονος Βρετανός κρίθηκε προφυλακιστέος, ενώ ο 22χρονος Βρετανός και ο 24χρονος Ελληνας αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της εμφάνισης δύο φορές τον μήνα στην Αστυνομία υπό τον όρο της καταβολής χρηματικής εγγύησης ποσού 3.000 και 2.000 ευρώ αντίστοιχα.
Οι άστεγοι
ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ 29.01.2010
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Οι άστεγοι
Ο Β. είναι ένας από τους άστεγους της πόλης. Είναι πολίτης χωρίς πόλη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Ελλάδα και η μοίρα τον έφερε στα Χανιά.
Σπίτι του είναι ο δρόμος. Κοιμάται σε ένα αυτοσχέδιο «σπίτι» από κούτες και χαρτόνια με τα οποία το έχει δημιουργήσει. Η υγρασία και το κρύο τον «τρώνε» κάθε νύχτα, αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά…
Δεν έχει χρήματα. Ζει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Όπως μπορεί και ό,τι μπορεί.
Ο Β. δεν είναι ο μοναδικός. Είναι ένας από τους πολλούς πια άστεγους που ζουν σ’ αυτό το νησί. Και είναι ένας άνθρωπος περήφανος, ευγενικός μα και βαθιά μοναχικός. Ζει μόνος. Αλλά όταν είσαι άστεγος, η μοναξιά είναι επακόλουθο. Ποιος θα σε κάνει ουσιαστική παρέα, από τους πολλούς; Από όλους εμάς που κλείνουμε τα μάτια σε αυτές τις εικόνες, «χαμένοι», κλεισμένοι και «κρυμμένοι» στον πλασματικό εκείνο μικροαστικό μικρόκοσμό μας, στον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε;
Ο Β. πιστεύει στον Θεό. Σε τι άλλο θα μπορούσε να ελπίζει; Στην πολιτεία; Στους ανθρώπους; Σε όλους αυτούς που γυρίζουν την πλάτη σε ό,τι δεν τους μοιάζει;
Θα πουν αρκετοί: «Εμείς τι φταίμε; Τι μας λες τώρα; Ο καθένας κάνει τις επιλογές του».
Ναι, αλλά όλοι έχουν – έχουμε την ίδια βάση, την ίδια οικογενειακή κατάσταση, την ίδια οικονομική επιφάνεια; Όλοι ξεκινάμε με τις ίδιες δυνατότητες τη ζωή μας και με τις ίδιες πολυτέλειες ή ατέλειες;
Οι άστεγοι αυξάνονται και η Πολιτεία αδυνατεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Διότι οι διάφοροι τεχνοκράτες έχουν μάθει να βλέπουν την Οικονομία με βάση τους δείκτες και όχι τις πραγματικές ανάγκες των πολλών ανθρώπων.
Στην εφημερίδα: «Το Βήμα» με ημερομηνία Πέμπτη 16 Απριλίου 2009 δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ με τίτλο: «Στρατιές οι άστεγοι στην Ελλάδα. Χωρίς τους αθίγγανους και τους αλλοδαπούς, ο αριθμός τους φτάνει τις 7.720. Από αυτούς, σύμφωνα με την πρώτη επίσημη εκτίμηση του υπουργείου Υγείας, περίπου 1.800 άτομα ζουν στον δρόμο ή διαμένουν σε νυχτερινά καταφύγια».
Και αυτό σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές, που σημαίνει ότι ο πραγματικός αριθμός τους είναι μεγαλύτερος.
Όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν κλείνουν όλοι τα μάτια. Κάποιοι νέοι άνθρωποι εννοούν χωρίς τυμπανοκρουσίες να κάνουν απλές πράξεις, γεμάτες ευαισθησία προς αυτούς τους ανθρώπους: τους άστεγους, τους ζητιάνους, τους άτυχους αυτού του σκληρού κόσμου. Σημειώνει η Ε.Λ. σε κείμενο που μας έστειλε: «Πόσες φορές έχουμε όλοι μας δει τα παιδιά στα φανάρια να μας ζητάνε να μας καθαρίσουν τα τζάμια για 0,20 ευρώ και εμείς τους έχουμε κλείσει αδιάφορα το παράθυρο. Πόσες φορές έχουνε έρθει στο τραπέζι που πίνουμε τον καφέ μας ή απολαμβάνουμε το ψαράκι μας και τους έχουμε διώξει σαν να είναι γάτες που θέλουν να φάνε το φαγητό μας… Ναι δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα σώσουμε τον κόσμο, αλλά αν ο καθένας μας δώσει από κάτι μικρό θα εκπλαγούμε από το πόσο γρήγορα τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Θα ξαφνιαστούμε όταν δούμε το χαμόγελο ενός παιδιού που μόλις του χεις δώσει ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο, να σε κάνει να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος...
Περπατούσα στο κέντρο των Χανιών τις μέρες των εορτών και έτυχε να συναντήσω αυτά τα παιδιά και τους ρώτησα τι θα ήθελαν... Το ένα μου ζήτησε ένα μικρό παιχνίδι, το άλλο μία μπάλα, μία κοπέλα μου ζήτησε ένα ζευγάρι παπούτσια και μου έδειξε αυτά που φορούσε που ήταν τρύπια... Ένας φίλος μου μού είπε ότι οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι το πένθος των μοναχικών και των φτωχών ανθρώπων. Ας το αλλάξουμε αυτό προσφέροντας ένα τόσο δα δωράκι σε ένα παιδάκι... Ας κάνουμε την αρχή σε μια εποχή που όλοι μας χρειαζόμαστε ένα «Αϊ Βασίλη» να μας κάνει να ξεχάσουμε για λίγο τα προβληματά μας και να μας βεβαιώσει ότι όλα φτιάχνουν με την αγάπη και την πίστη...».
(acrovasies.blogspot.com)
Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
Οι άστεγοι
Ο Β. είναι ένας από τους άστεγους της πόλης. Είναι πολίτης χωρίς πόλη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόρεια Ελλάδα και η μοίρα τον έφερε στα Χανιά.
Σπίτι του είναι ο δρόμος. Κοιμάται σε ένα αυτοσχέδιο «σπίτι» από κούτες και χαρτόνια με τα οποία το έχει δημιουργήσει. Η υγρασία και το κρύο τον «τρώνε» κάθε νύχτα, αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά…
Δεν έχει χρήματα. Ζει κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Όπως μπορεί και ό,τι μπορεί.
Ο Β. δεν είναι ο μοναδικός. Είναι ένας από τους πολλούς πια άστεγους που ζουν σ’ αυτό το νησί. Και είναι ένας άνθρωπος περήφανος, ευγενικός μα και βαθιά μοναχικός. Ζει μόνος. Αλλά όταν είσαι άστεγος, η μοναξιά είναι επακόλουθο. Ποιος θα σε κάνει ουσιαστική παρέα, από τους πολλούς; Από όλους εμάς που κλείνουμε τα μάτια σε αυτές τις εικόνες, «χαμένοι», κλεισμένοι και «κρυμμένοι» στον πλασματικό εκείνο μικροαστικό μικρόκοσμό μας, στον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε;
Ο Β. πιστεύει στον Θεό. Σε τι άλλο θα μπορούσε να ελπίζει; Στην πολιτεία; Στους ανθρώπους; Σε όλους αυτούς που γυρίζουν την πλάτη σε ό,τι δεν τους μοιάζει;
Θα πουν αρκετοί: «Εμείς τι φταίμε; Τι μας λες τώρα; Ο καθένας κάνει τις επιλογές του».
Ναι, αλλά όλοι έχουν – έχουμε την ίδια βάση, την ίδια οικογενειακή κατάσταση, την ίδια οικονομική επιφάνεια; Όλοι ξεκινάμε με τις ίδιες δυνατότητες τη ζωή μας και με τις ίδιες πολυτέλειες ή ατέλειες;
Οι άστεγοι αυξάνονται και η Πολιτεία αδυνατεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Διότι οι διάφοροι τεχνοκράτες έχουν μάθει να βλέπουν την Οικονομία με βάση τους δείκτες και όχι τις πραγματικές ανάγκες των πολλών ανθρώπων.
Στην εφημερίδα: «Το Βήμα» με ημερομηνία Πέμπτη 16 Απριλίου 2009 δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ με τίτλο: «Στρατιές οι άστεγοι στην Ελλάδα. Χωρίς τους αθίγγανους και τους αλλοδαπούς, ο αριθμός τους φτάνει τις 7.720. Από αυτούς, σύμφωνα με την πρώτη επίσημη εκτίμηση του υπουργείου Υγείας, περίπου 1.800 άτομα ζουν στον δρόμο ή διαμένουν σε νυχτερινά καταφύγια».
Και αυτό σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές, που σημαίνει ότι ο πραγματικός αριθμός τους είναι μεγαλύτερος.
Όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν κλείνουν όλοι τα μάτια. Κάποιοι νέοι άνθρωποι εννοούν χωρίς τυμπανοκρουσίες να κάνουν απλές πράξεις, γεμάτες ευαισθησία προς αυτούς τους ανθρώπους: τους άστεγους, τους ζητιάνους, τους άτυχους αυτού του σκληρού κόσμου. Σημειώνει η Ε.Λ. σε κείμενο που μας έστειλε: «Πόσες φορές έχουμε όλοι μας δει τα παιδιά στα φανάρια να μας ζητάνε να μας καθαρίσουν τα τζάμια για 0,20 ευρώ και εμείς τους έχουμε κλείσει αδιάφορα το παράθυρο. Πόσες φορές έχουνε έρθει στο τραπέζι που πίνουμε τον καφέ μας ή απολαμβάνουμε το ψαράκι μας και τους έχουμε διώξει σαν να είναι γάτες που θέλουν να φάνε το φαγητό μας… Ναι δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα σώσουμε τον κόσμο, αλλά αν ο καθένας μας δώσει από κάτι μικρό θα εκπλαγούμε από το πόσο γρήγορα τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Θα ξαφνιαστούμε όταν δούμε το χαμόγελο ενός παιδιού που μόλις του χεις δώσει ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο, να σε κάνει να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος...
Περπατούσα στο κέντρο των Χανιών τις μέρες των εορτών και έτυχε να συναντήσω αυτά τα παιδιά και τους ρώτησα τι θα ήθελαν... Το ένα μου ζήτησε ένα μικρό παιχνίδι, το άλλο μία μπάλα, μία κοπέλα μου ζήτησε ένα ζευγάρι παπούτσια και μου έδειξε αυτά που φορούσε που ήταν τρύπια... Ένας φίλος μου μού είπε ότι οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι το πένθος των μοναχικών και των φτωχών ανθρώπων. Ας το αλλάξουμε αυτό προσφέροντας ένα τόσο δα δωράκι σε ένα παιδάκι... Ας κάνουμε την αρχή σε μια εποχή που όλοι μας χρειαζόμαστε ένα «Αϊ Βασίλη» να μας κάνει να ξεχάσουμε για λίγο τα προβληματά μας και να μας βεβαιώσει ότι όλα φτιάχνουν με την αγάπη και την πίστη...».
(acrovasies.blogspot.com)
Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010
Γυρίσματα και στα Χανιά για "το Νησί"
ΤΟΠΙΚΑ
ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΔΟΥΛΑΚΗ
“Το νησί”
27.01.2010
Ο πολυβραβευμένος Χανιώτης σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης υπογράφει τη σκηνοθεσία της σειράς του Mega: “Το Νησί” που είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή των κατοίκων της Πλάκας και της Σπιναλόγκας, οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με τη νόσο του Χάνσεν (της λέπρας).
Τα γυρίσματα της σειράς έχουν ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο του 2009 από το Mega, με εταιρείες παραγωγής την TVE (Tηλεοπτικές Επιχειρήσεις Α.Β.Ε.Ε.) και την Indigo View.
Σε χθεσινή ανακοίνωση αναφέρεται ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διασκευάζεται για την τηλεόραση ένα διεθνές best seller, το βιβλίο «Το Νησί», της Victoria Hislop. Το βιβλίο της Victoria Hislop έγινε παγκόσμιο best seller με 2.000.000 πωλήσεις εκ των οποίων 185.000 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα. Εκδόθηκε στην Αγγλία το 2006, στην Ελλάδα το 2007 καθώς και σε 23 ακόμη χώρες και μέσα σε 4 χρόνια κατάφερε να εκτοξευθεί στις λίστες των πιο επιτυχημένων μυθιστορημάτων παγκοσμίως. Οι πωλήσεις του βιβλίου συνεχίζουν με εκπληκτικούς ρυθμούς εντός και εκτός Ελλάδας.
Το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει επίσης σε: Πολωνία, Σερβία, Ισπανία, Κροατία, Νορβηγία, Ταϊβάν, Γερμανία, Βουλγαρία, Ολλανδία, Σλοβακία, Ιταλία, Ρουμανία, Ρωσία, Κίνα, Σουηδία, Ιαπωνία, Τσεχία, Βραζιλία, Λιθουανία, Τουρκία, Ισραήλ.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ιστορία ξεκινά το 1939 και φτάνει έως και το 2001 και είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή των κατοίκων της Πλάκας και της Σπιναλόγκας, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τη νόσο του Χάνσεν (της λέπρας).
Ο αγώνας των λεπρών της Σπιναλόγκας για επιβίωση και για καλύτερες συνθήκες ζωής, πλέκεται αριστουργηματικά με τον αγώνα των κατοίκων της Πλάκας ενάντια στο κοινωνικό στίγμα, που άφηνε η νόσος, όταν χτυπούσε το μέλος μιας οικογένειας.
Από τη μία αναπαρίσταται η ιστορία των κατοίκων της Πλάκας που πρέπει να κρατήσουν μυστική την ασθένεια, να αντιμετωπίσουν τον χαμό των δικών τους ανθρώπων, αλλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους για χάρη των παιδιών τους.
Από την άλλη, στην απέναντι όχθη, στην Σπιναλόγκα, οι μελλοθάνατοι Κρητικοί και Αθηναίοι Χανσενικοί, απομονωμένοι και «φυλακισμένοι» πάνω στο νησί, έχουν να αντιμετωπίσουν αρχικά τεράστιες δυσκολίες καθημερινής επιβίωσης, καταφέρνουν ωστόσο να ξεπεράσουν τα προβλήματα, ευημερούν, παντρεύονται και κάνουν παιδιά, καλλιεργούν, κάνουν εμπόριο, συνεχίζουν να δημιουργούν και να ζουν…
Το πλέξιμο των παράλληλων ιστοριών πόνου και ελπίδας, δακρύων και γέλιου, ζωής και θανάτου, αποφέρει ένα δραματουργικό τηλεοπτικό αποτέλεσμα που καθηλώνει τον θεατή! Πρόκειται για μια τηλεοπτική σειρά που υμνεί την αγάπη και την ελπίδα για τη ζωή.
ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Τη διασκευή του best seller έχει αναλάβει η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, μια σεναριογράφος με τεράστιες τηλεοπτικές επιτυχίες στο ενεργητικό της όπως “Αναστασία”, “Η ζωή που δεν έζησα”, “Λόγω τιμής”, “Λένη” και “Απών”, που επίσης γυρίστηκε στην Κρήτη.
Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο πολυβραβευμένος Χανιώτης σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης. Ταινίες του έχουν βραβευτεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (24 διεθνή βραβεία), ενώ το ντεμπούτο του στην ελληνική τηλεόραση το έκανε με τη σειρά του Mega, “Μπαμπά μην τρέχεις”.
ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Την εκτέλεση της παραγωγής έχει αναλάβει η εταιρεία TVE (Tηλεοπτικές Επιχειρήσεις Α.Β.Ε.Ε.), εταιρεία με μακρά και επιτυχημένη ιστορία στον χώρο της τηλεοπτικής παραγωγής, ενώ την εκτέλεση παραγωγής στην Κρήτη, η εταιρεία Indigo View, με έδρα τα Χανιά Κρήτης, που δραστηριοποιείται στον ευρύτερο τομέα των οπτικοακουστικών παραγωγών.
Τη φωτογραφία υπογράφει ο Βαγγέλης Κατριτζιδάκης, τη σκηνογραφία ο Αντώνης Χαλκιάς, την ενδυματολογική επιμέλεια η Ξανθή Κόντου και η Μαρία Κοντοδήμα και τη μουσική ο Μίνως Μάτσας.
ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Τους χαρακτήρες της σειράς θα ζωντανέψουν πολυβραβευμένοι ηθοποιοί, αντάξιοι του ειδικού βάρους της ιστορίας των αληθινών χαρακτήρων.
Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τον Στέλιο Μάϊνα να υποδύεται τον Γιώργη, τον βαρκάρη που μεταφέρει, στην Σπιναλόγκα, προμήθειες και Χανσενικούς και την Κατερίνα Λέχου στον ρόλο της γυναίκας του, δασκάλα στην Πλάκα, που προσβάλλεται από την ασθένεια και μεταφέρεται στην Σπιναλόγκα, αφήνοντας πίσω της σύζυγο και δύο κόρες.
Τις δύο κόρες υποδύονται η Γιούλικα Σκαφιδά και η Ευγενία Δημητροπούλου, ενώ σε μικρή ηλικία τις υποδύονται δύο 10χρονες ταλαντούχες ηθοποιοί.
O Αιμίλιος Χειλάκης, υποδύεται τον νεοφερμένο, από την Ευρώπη, που προκαλεί αναταράξεις στις σχέσεις των φτωχών ανθρώπων της Πλάκας.
O Αλέξανδρος Λογοθέτης, υποδύεται τον γιατρό που με τις έρευνές του, για την ασθένεια του Χάνσεν, φέρνει την ελπίδα στους αρρώστους και τις οικογένειές τους.
Σε άλλους ρόλους θα δούμε σημαντικούς ηθοποιούς όπως τους: Μαρία Πρωτόπαππα, Τάσο Νούσια, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Ορφέα Αυγουστίδη, Αννίτα Κούλη, Νίκο Ορφανό και πολλούς άλλους.
Συνολικά εμφανίζονται 120 ρόλοι, ενώ θα συμμετάσχουν πάνω από 500 βοηθητικοί ηθοποιοί.
ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ
Ο Θοδωρής Παπαδουλάκης αποφάσισε, σε συνεργασία με την παραγωγή, τα γυρίσματα της σειράς να πραγματοποιηθούν εξ ολοκλήρου στην Πλάκα, στην Σπιναλόγκα, στην Ελούντα και στον Άγιο Νικόλα. Θα γίνει και ένας μήνας γυρισμάτων στα Χανιά.
Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η καλύτερη προσέγγιση της αληθινής ιστορίας και των πραγματικών γεγονότων, τα οποία διαδραματίστηκαν στις συγκεκριμένες τοποθεσίες.
Η προεργασία της παραγωγής ξεκίνησε έναν χρόνο πριν την έναρξη των γυρισμάτων με την κατασκευή των σκηνικών και την προετοιμασία των κοστουμιών.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2009 στην Πλάκα και την Σπιναλόγκα, ενώ θα ακολουθήσουν τα γυρίσματα στην Ελούντα και τον Άγιο Νικόλαο.
(Από τα "Χανιώτικα νέα")
ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΔΟΥΛΑΚΗ
“Το νησί”
27.01.2010
Ο πολυβραβευμένος Χανιώτης σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης υπογράφει τη σκηνοθεσία της σειράς του Mega: “Το Νησί” που είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή των κατοίκων της Πλάκας και της Σπιναλόγκας, οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με τη νόσο του Χάνσεν (της λέπρας).
Τα γυρίσματα της σειράς έχουν ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο του 2009 από το Mega, με εταιρείες παραγωγής την TVE (Tηλεοπτικές Επιχειρήσεις Α.Β.Ε.Ε.) και την Indigo View.
Σε χθεσινή ανακοίνωση αναφέρεται ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διασκευάζεται για την τηλεόραση ένα διεθνές best seller, το βιβλίο «Το Νησί», της Victoria Hislop. Το βιβλίο της Victoria Hislop έγινε παγκόσμιο best seller με 2.000.000 πωλήσεις εκ των οποίων 185.000 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα. Εκδόθηκε στην Αγγλία το 2006, στην Ελλάδα το 2007 καθώς και σε 23 ακόμη χώρες και μέσα σε 4 χρόνια κατάφερε να εκτοξευθεί στις λίστες των πιο επιτυχημένων μυθιστορημάτων παγκοσμίως. Οι πωλήσεις του βιβλίου συνεχίζουν με εκπληκτικούς ρυθμούς εντός και εκτός Ελλάδας.
Το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει επίσης σε: Πολωνία, Σερβία, Ισπανία, Κροατία, Νορβηγία, Ταϊβάν, Γερμανία, Βουλγαρία, Ολλανδία, Σλοβακία, Ιταλία, Ρουμανία, Ρωσία, Κίνα, Σουηδία, Ιαπωνία, Τσεχία, Βραζιλία, Λιθουανία, Τουρκία, Ισραήλ.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ιστορία ξεκινά το 1939 και φτάνει έως και το 2001 και είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή των κατοίκων της Πλάκας και της Σπιναλόγκας, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τη νόσο του Χάνσεν (της λέπρας).
Ο αγώνας των λεπρών της Σπιναλόγκας για επιβίωση και για καλύτερες συνθήκες ζωής, πλέκεται αριστουργηματικά με τον αγώνα των κατοίκων της Πλάκας ενάντια στο κοινωνικό στίγμα, που άφηνε η νόσος, όταν χτυπούσε το μέλος μιας οικογένειας.
Από τη μία αναπαρίσταται η ιστορία των κατοίκων της Πλάκας που πρέπει να κρατήσουν μυστική την ασθένεια, να αντιμετωπίσουν τον χαμό των δικών τους ανθρώπων, αλλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους για χάρη των παιδιών τους.
Από την άλλη, στην απέναντι όχθη, στην Σπιναλόγκα, οι μελλοθάνατοι Κρητικοί και Αθηναίοι Χανσενικοί, απομονωμένοι και «φυλακισμένοι» πάνω στο νησί, έχουν να αντιμετωπίσουν αρχικά τεράστιες δυσκολίες καθημερινής επιβίωσης, καταφέρνουν ωστόσο να ξεπεράσουν τα προβλήματα, ευημερούν, παντρεύονται και κάνουν παιδιά, καλλιεργούν, κάνουν εμπόριο, συνεχίζουν να δημιουργούν και να ζουν…
Το πλέξιμο των παράλληλων ιστοριών πόνου και ελπίδας, δακρύων και γέλιου, ζωής και θανάτου, αποφέρει ένα δραματουργικό τηλεοπτικό αποτέλεσμα που καθηλώνει τον θεατή! Πρόκειται για μια τηλεοπτική σειρά που υμνεί την αγάπη και την ελπίδα για τη ζωή.
ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Τη διασκευή του best seller έχει αναλάβει η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, μια σεναριογράφος με τεράστιες τηλεοπτικές επιτυχίες στο ενεργητικό της όπως “Αναστασία”, “Η ζωή που δεν έζησα”, “Λόγω τιμής”, “Λένη” και “Απών”, που επίσης γυρίστηκε στην Κρήτη.
Η ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο πολυβραβευμένος Χανιώτης σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης. Ταινίες του έχουν βραβευτεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (24 διεθνή βραβεία), ενώ το ντεμπούτο του στην ελληνική τηλεόραση το έκανε με τη σειρά του Mega, “Μπαμπά μην τρέχεις”.
ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Την εκτέλεση της παραγωγής έχει αναλάβει η εταιρεία TVE (Tηλεοπτικές Επιχειρήσεις Α.Β.Ε.Ε.), εταιρεία με μακρά και επιτυχημένη ιστορία στον χώρο της τηλεοπτικής παραγωγής, ενώ την εκτέλεση παραγωγής στην Κρήτη, η εταιρεία Indigo View, με έδρα τα Χανιά Κρήτης, που δραστηριοποιείται στον ευρύτερο τομέα των οπτικοακουστικών παραγωγών.
Τη φωτογραφία υπογράφει ο Βαγγέλης Κατριτζιδάκης, τη σκηνογραφία ο Αντώνης Χαλκιάς, την ενδυματολογική επιμέλεια η Ξανθή Κόντου και η Μαρία Κοντοδήμα και τη μουσική ο Μίνως Μάτσας.
ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Τους χαρακτήρες της σειράς θα ζωντανέψουν πολυβραβευμένοι ηθοποιοί, αντάξιοι του ειδικού βάρους της ιστορίας των αληθινών χαρακτήρων.
Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε τον Στέλιο Μάϊνα να υποδύεται τον Γιώργη, τον βαρκάρη που μεταφέρει, στην Σπιναλόγκα, προμήθειες και Χανσενικούς και την Κατερίνα Λέχου στον ρόλο της γυναίκας του, δασκάλα στην Πλάκα, που προσβάλλεται από την ασθένεια και μεταφέρεται στην Σπιναλόγκα, αφήνοντας πίσω της σύζυγο και δύο κόρες.
Τις δύο κόρες υποδύονται η Γιούλικα Σκαφιδά και η Ευγενία Δημητροπούλου, ενώ σε μικρή ηλικία τις υποδύονται δύο 10χρονες ταλαντούχες ηθοποιοί.
O Αιμίλιος Χειλάκης, υποδύεται τον νεοφερμένο, από την Ευρώπη, που προκαλεί αναταράξεις στις σχέσεις των φτωχών ανθρώπων της Πλάκας.
O Αλέξανδρος Λογοθέτης, υποδύεται τον γιατρό που με τις έρευνές του, για την ασθένεια του Χάνσεν, φέρνει την ελπίδα στους αρρώστους και τις οικογένειές τους.
Σε άλλους ρόλους θα δούμε σημαντικούς ηθοποιούς όπως τους: Μαρία Πρωτόπαππα, Τάσο Νούσια, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Ορφέα Αυγουστίδη, Αννίτα Κούλη, Νίκο Ορφανό και πολλούς άλλους.
Συνολικά εμφανίζονται 120 ρόλοι, ενώ θα συμμετάσχουν πάνω από 500 βοηθητικοί ηθοποιοί.
ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ
Ο Θοδωρής Παπαδουλάκης αποφάσισε, σε συνεργασία με την παραγωγή, τα γυρίσματα της σειράς να πραγματοποιηθούν εξ ολοκλήρου στην Πλάκα, στην Σπιναλόγκα, στην Ελούντα και στον Άγιο Νικόλα. Θα γίνει και ένας μήνας γυρισμάτων στα Χανιά.
Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η καλύτερη προσέγγιση της αληθινής ιστορίας και των πραγματικών γεγονότων, τα οποία διαδραματίστηκαν στις συγκεκριμένες τοποθεσίες.
Η προεργασία της παραγωγής ξεκίνησε έναν χρόνο πριν την έναρξη των γυρισμάτων με την κατασκευή των σκηνικών και την προετοιμασία των κοστουμιών.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2009 στην Πλάκα και την Σπιναλόγκα, ενώ θα ακολουθήσουν τα γυρίσματα στην Ελούντα και τον Άγιο Νικόλαο.
(Από τα "Χανιώτικα νέα")
Ο "συλλέκτης" στο θέατρο "Κυδωνία"
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΕΚΤΗ» ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΦΩΟΥΛΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΥΔΩΝΙΑ
ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ «ΣΧΗΜΑ 7»
Η θεατρική ομάδα του Ηρακλείου «Σχήμα 7» παρουσιάζει, για μία ακόμα τελευταία παράσταση, στο θέατρο Κυδωνία, το έργο «Ο Συλλέκτης» του John Fowles, το Σάββατο 30 Ιανουαρίου, ώρα 21.30.
To μυθιστόρημα «Ο Συλλέκτης» του John Fowles, διασκευασμένο για το θέατρο από τον Mark Healy, είναι ένα ερωτικό θρίλερ, μια παρολίγο ιστορία αγάπης, που κρατά σε ένταση τον θεατή και παρουσίασε αξιοσημείωτη επιτυχία όπου και όποτε παρουσιάστηκε στο θέατρο ή στον κινηματογράφο. Ο Φρέντερικ Κλεγκ, ένας νεαρός υπάλληλος τράπεζας, που στον ελεύθερο χρόνο του συλλέγει πεταλούδες, κερδίζει το λαχείο και από τη μια μέρα στην άλλη γίνεται πάμπλουτος. Αγοράζει σε μια εξοχή το σπίτι των ονείρων του και φαντάζεται για τον εαυτό του μια εύκολη από δω και πέρα ζωή. Όμως ο έρωτάς του για τη νεαρή φοιτήτρια Μιράντα Γκρέυ αποδεικνύεται πιο δύσκολος απ’ ό,τι τον περίμενε. Σιγά-σιγά μετατρέπεται σε εμμονή και το αθώο φλερτ σε μία καλά οργανωμένη απαγωγή: προσθέτει τη Μιράντα στη συλλογή του, ελπίζοντας πως αν την κρατήσει στο κελάρι του σπιτιού του αρκετό καιρό φυλακισμένη, αυτή κάποτε θα τον αγαπήσει…
Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Πέτρου Μαυροματίδη, η μουσική επιμέλεια είναι της Κατερίνας Ζουρίδη, βοηθός σκηνοθέτη η Γιάννα Σταμούλη. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Κώστας Μεταξάκης (Φρέντερικ) και Ράνια Πλατάκη (Μιράντα).
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: Σάββατο 30 Ιανουαρίου, ώρα 21.30 στο Θέατρο Κυδωνία, Υψηλαντών 12, Χανιά.
Τηλέφωνο Θεάτρου: 28210 92395
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6976331107
Το έργο είναι ακατάλληλο για ανηλίκους.
ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ «ΣΧΗΜΑ 7»
Η θεατρική ομάδα του Ηρακλείου «Σχήμα 7» παρουσιάζει, για μία ακόμα τελευταία παράσταση, στο θέατρο Κυδωνία, το έργο «Ο Συλλέκτης» του John Fowles, το Σάββατο 30 Ιανουαρίου, ώρα 21.30.
To μυθιστόρημα «Ο Συλλέκτης» του John Fowles, διασκευασμένο για το θέατρο από τον Mark Healy, είναι ένα ερωτικό θρίλερ, μια παρολίγο ιστορία αγάπης, που κρατά σε ένταση τον θεατή και παρουσίασε αξιοσημείωτη επιτυχία όπου και όποτε παρουσιάστηκε στο θέατρο ή στον κινηματογράφο. Ο Φρέντερικ Κλεγκ, ένας νεαρός υπάλληλος τράπεζας, που στον ελεύθερο χρόνο του συλλέγει πεταλούδες, κερδίζει το λαχείο και από τη μια μέρα στην άλλη γίνεται πάμπλουτος. Αγοράζει σε μια εξοχή το σπίτι των ονείρων του και φαντάζεται για τον εαυτό του μια εύκολη από δω και πέρα ζωή. Όμως ο έρωτάς του για τη νεαρή φοιτήτρια Μιράντα Γκρέυ αποδεικνύεται πιο δύσκολος απ’ ό,τι τον περίμενε. Σιγά-σιγά μετατρέπεται σε εμμονή και το αθώο φλερτ σε μία καλά οργανωμένη απαγωγή: προσθέτει τη Μιράντα στη συλλογή του, ελπίζοντας πως αν την κρατήσει στο κελάρι του σπιτιού του αρκετό καιρό φυλακισμένη, αυτή κάποτε θα τον αγαπήσει…
Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Πέτρου Μαυροματίδη, η μουσική επιμέλεια είναι της Κατερίνας Ζουρίδη, βοηθός σκηνοθέτη η Γιάννα Σταμούλη. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Κώστας Μεταξάκης (Φρέντερικ) και Ράνια Πλατάκη (Μιράντα).
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: Σάββατο 30 Ιανουαρίου, ώρα 21.30 στο Θέατρο Κυδωνία, Υψηλαντών 12, Χανιά.
Τηλέφωνο Θεάτρου: 28210 92395
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6976331107
Το έργο είναι ακατάλληλο για ανηλίκους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
