Περισσότερες από 10.000 προβολές στο Διαδίκτυο έχει ήδη το νέο τραγούδι της Ελένης Τσαλιγοπούλου σε μουσική Κώστα Λειβαδά και στίχους Αγλαΐας Σφήκα: «Δεν μπορώ να σε ξεχάσω».
Πρόκειται για το δεύτερο τραγούδι από την καινούργια τους δουλειά που θα κυκλοφορήσει σύντομα στο σύνολό της.
Το «Δεν μπορώ να σε ξεχάσω» είναι χασάπικο με τους στίχους της Αγλαΐας Σφήκα να “μιλάνε” στην καρδιά των ακροατών:
Μα δε μπορώ να σε ξεχάσω καρδιά μου
Κι είναι η χαρά μου μισή
Και με πονάει τόσο που είσαι μακρυά μου
Τώρα ειδικά πιο πολύ
Μα δε μπορώ να σε ξεχάσω καρδιά μου
Γίνε στεριά μου ξανά
Τ αφήνω όλα πίσω να ‘ρθεις κοντά μου
Έλα, δεν είναι αργά…
Οπως σημειώνει ο Κώστας Λειβαδάς η παρουσίαση και κυκλοφορία του τραγουδιού μαζί με ολόκληρο το δίσκο που θα έχει τίτλο: “Ριγιούνιον” θα γίνει στις αρχές Μαίου.
«Πάντα θα βρίσκονται με κάποιο τρόπο τα Χανιά μέσα στα τραγούδια μου, είτε μουσικά είτε στιχουργικά, άλλοτε σαν καρδιά, άλλοτε σαν ατμόσφαιρα», λέει ο συνθέτης – τραγουδοποιός Κώστας Λειβαδάς σε συνέντευξή του στις “διαδρομές” με αφορμή την κυκλοφορία του δέκατου προσωπικού του άλμπουμ: “Περιοδεία εντός”. Ο νέος δίσκος κυκλοφόρησε πρόσφατα και περιλαμβάνει τα: «Όσο δεν είμαστε μαζί», «Σαν το νησί του καθενός», «George Floyd» και «Aν εμείς χωρίσουμε». Επίσης, περιλαμβάνει το τραγούδι: «Για μια ακόμα ματιά στο λιμάνι» σε μουσική και στίχους του Κώστα Λειβαδά, το οποίο είναι αφιερωμένο στο παλιό λιμάνι των Χανίων και πρωτοπαρουσιάστηκε σε εκδήλωση στο Μουσείο Τυπογραφίας.
-Ο νέος σου δίσκος κυκλοφόρησε εν μέσω… καραντίνας. Τυχαίο;
Βέβαια τυχαίο, είχα ξεκινήσει πολύ πολύ καιρό πριν τη διαδικασία προπαραγωγής και ηχογράφησής του και από τότε μέχρι σήμερα τι δεν έγινε… μαζί με τον covid, πρώτα απ’ όλα έχασα τη μητέρα μου και μετά τον αδερφό του πατέρα μου, τελικά χάθηκε όλη η χρονιά χωρίς συναυλίες… όμως τις πιο σκοτεινές ώρες μας είναι τα τραγούδια χρήσιμα πιο πολύ, σαν πυξίδα και φάρμακο και από αυτή την άποψη χαίρομαι πολύ που ο δίσκος μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή του τώρα.
-Τι περιλαμβάνει ο δίσκος; Μίλησε μου για τη νέα σου αυτή δουλειά.
Ήθελα να κάνω ένα δίσκο που να ασχολούμαι με όλα τα είδη του τραγουδιού που αγάπησα και ασχολήθηκα. Το ροκ εντ ρολ και την ενέργειά του, τον ηλεκτρισμό, τις επιρροές από την Κρήτη και το παραδοσιακό τραγούδι, την αγάπη στο λαϊκό όπως την είχε και ο πατέρας μου πολύ και όλο αυτό το χαρμάνι που συνθέτει τα δικά μου τραγούδια και συναδέλφων και που θα αποκαλούσα σύγχρονο τραγούδι σε αυτό το σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής που είναι η Ελλάδα. Φυσικά, μου έκαναν την τιμή να τραγουδήσουν η «αδελφή» μου Ελένη Τσαλιγοπούλου, η αγαπημένη μου Ανδριάνα Μπάμπαλη που έχουμε μεγαλώσει μαζί, ο μοναδικός Κώστας Μακεδόνας και ο σπουδαίος bluesman Τάσος Σκούρας.
-“Περιοδεία εντός” λοιπόν. Τι πάει να πει “Περιοδεία εντός”…
Όπως αναφέρω και στο σημείωμα του δίσκου, περιοδεία εντός θα πει αρχίζω πάλι από την αρχή, περνάω μέσα μου ξανά από όλες τις μεγάλες μου αγάπες και εντοπίζω ξανά αυτά που με σημάδεψαν και με διαμόρφωσαν. Άλλοτε όπως τα νιώθω σήμερα, άλλοτε χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, άλλοτε επαναπροσδιορίζοντάς τα. Και μέσα από τους σταθμούς, πόση δύναμη έχει και τι μεγάλη γιορτή γεννάει – μέσα από πληγές και συγκρούσεις – το να βρίσκεις ότι όλες σου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Ένα πρόσωπο, μια ταυτότητα, ένας εαυτός… Περιοδεία εντός θα πει σερφάρω μέσα μου ακολουθώντας το πνεύμα των μεγάλων μου ηρώων και των πολύ δικών μου ανθρώπων, στο ποτάμι της μουσικής και του τραγουδιού, εκεί που καμιά εξωτερική συνθήκη δεν μπορεί να με απειλήσει. Φυσικά σημασία έχει αυτό το φως που βρίσκουμε από μέσα μας να συνοδεύεται και από μια διάθεση για αλλαγή, αναθεώρηση και επανεπινόηση της ζωής μας, σύμφωνα με το στίγμα που μας εκπέμπει ο σημερινός εαυτός μας. Ποσο αρμονικότερα θα έδεναν όλα έτσι στις πορείες μας;
-Βέβαια, από τον δίσκο δεν λείπουν και τα Χανιά με το τραγούδι: “Για μια ακόμα ματιά στο λιμάνι”…
Ναι, πάντα θα βρίσκονται με κάποιο τρόπο τα Χανιά μέσα στα τραγούδια μου, είτε μουσικά είτε στιχουργικά, άλλοτε σαν καρδιά, άλλοτε σαν ατμόσφαιρα. Έγραψα αυτό το τραγούδι το ξημέρωμα που πέθανε ο Ντέιβιντ Μπόουι, σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχειου ΚΥΔΩΝ, ίσως και σαν φυσική αντίδραση σε αυτή την σοκαριστική είδηση. Σε 3 μέρες το έπαιξα για πρώτη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα στο αξέχαστο βράδυ που παίξαμε ζωντανά με την Ερωφίλη στο Μουσείο Τυπογραφίας. Μουσικά είναι πιο κοντά σε αυτό που ονειρευόμουνα πάντα και έχω πλησιάσει πολλές φορές. Ηλεκτρισμός, λυρισμός, Κρήτη και Ελλάδα φωτεινή και βέβαια η λύρα μέσα στο ροκ κουαρτέτο. Στιχουργικά όμως μου κάνει εντύπωση, πως εκείνη τη στιγμή είπα τόσα πολλά πράγματα συμπυκνωμένα για τη ζωή μου στα γενικά, αλλά και τη ζωή (μου) στα Χανιά και την παντοδύναμη επίδραση του παλιού λιμανιού και της ποιητικής διάστασης της Παλιάς πόλης… ήταν πάντα το λιμάνι και θα είναι. Δεν είναι τυχαίο το πόσα πολλά τραγούδια έχω γράψει εκεί και πως ήταν πάντα ο χώρος ονείρου και η γη της επαγγελίας για ‘μενα. Εξάλλου και οι ρίζες απο τη μητέρα μου αλλά και οι πιο αγαπημένοι μου συγγενείς και φίλοι ζουν και αναπνέουν εκεί το ίδιο θαύμα, όσες δυσκολίες και αν έχει η καθημερινότητα.
-Στην επικαιρότητα αυτό το διάστημα ο κορωνοϊός και η καραντίνα. Και πολύς κόσμος περνάει δύσκολα. Μίλησε μου για τις δυσκολίες των ανθρώπων της μουσικής.
Αρχικά θα ήθελα να πω ότι ο κόσμος έχει τελείως μια διαφορετική εντύπωση για τα οικονομικά των καλλιτεχνών και το πόσο εύποροι είναι, αν εξαιρέσεις φυσικά κάποιους mega star της πίστας αλλά και κάποιους μύθους της δικής μας πλευράς. Ή μπορεί να επηρεάζεται που ακούει για επιχορηγήσεις και για κάποιους ανθρώπους που πάντα είναι μέσα σε αυτές. Όμως η αλήθεια για τους περισσότερους είναι ότι τη βγάζουν πολύ δύσκολα. Εδώ, σε μια τόσο μικρή αγορά αναγκαστήκαμε για να επιβιώσουμε να πέσουμε σε μια αναγκαστική λούμπα. Εθιστήκαμε σε συνθήκες εργασίας που δεν μας άξιζαν, σε αμοιβές που δεν μας άξιζαν, φοβισμένοι, κυνηγημένοι και υπερφορολογημένοι και πάλι καλά λέγαμε και κάναμε και το σταυρό μας. Αυτή εδώ ήταν και είναι φυσικά μια ευκαιρία να εξυγιανθεί ταυτόχρονα ο χώρος, το πλαίσιο να γίνει πιο οργανωμένο σαν αυτό που αξίζουμε και πιο οριοθετημένες οι συνθήκες. Αλλά βέβαια για να γίνει αντιληπτή αυτή η κατάσταση πρέπει κανείς να δει συνολικά όλη την δεκαετία που μας πέρασε… Πριν και παράλληλα με την κρίση, τα μνημόνια, την υπερφορολόγηση και πολλά πολλά αλλά μέσα στην ατελείωτη γραφειοκρατία μας η δισκογραφία είχε καταφέρει να είναι πια ανύπαρκτη, η αγορά τέχνης να απαξιωθεί πλήρως από ένα κεκτημένο δωρεάν παντού, στα πνευματικά δικαιώματα έγινε μπάχαλο και τώρα μετά από πολλά χρόνια πάει να μπει αληθινά μια καινούργια βάση και φυσικά όταν έσκασε η βόμβα ΑΕΠΙ χάθηκαν κόποι και δικαιώματα ζωής. Όπως και να ‘χει, το κράτος έπρεπε να είναι από την αρχή πολύ πολύ πιο ευαίσθητο με αυτό που δημιουργήθηκε και να μην έχει αυτιά μόνο για τη φερόμενη ελίτ του Πολιτισμού.
-Ο δίσκος θα παρουσιαστεί στα Χανιά μετά την… καραντίνα;
Φυσικά, αν είχαμε προλάβει θα είχε γίνει και διαδικτυακά ήδη, πάντα ξεκινάω τις παρουσιάσεις κάθε μου δίσκου από τα Χανιά. Πρώτα από το Φαγκότο και το καλοκαίρι ανοιχτά με όλους τους συντελεστές ελπίζω…
-Ποια είναι τα άλλα σχέδιά σου για τώρα και το μέλλον στη μουσική;
Τι σχέδια να κάνεις σε μια τέτοια τρομακτικά αβέβαιη κατάσταση; Τα πάντα γύρω από το δίσκο. Μια καινούργια μεγάλη σειρά συνεντεύξεων και Λάιβ μεταδόσεων. ΄Ύστερα βέβαια, ηχογραφήσεις και γραψίματα μέχρι να επανέλθουμε σε μια σχετική κανονικότητα το καλοκαίρι και πάνω απ’ όλα διάβασμα και επιτέλους καθαρός χρόνος για ταξινόμηση, μελέτη και ησυχία. Όμως σου ξαναλέω ένας τόσο σημαντικός δίσκος για μένα με 15 τραγούδια είναι η βασική μου αποστολή για τον επόμενο ενάμιση χρόνο καλά να ‘μαστε ! Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment και βρίσκεται στις ψηφιακές πλατφόρμες spotify και itunes καθώς και σε όλα τα φυσικά σημεία πώλησης με on line παραγγελία, ιδιαίτερα για τα Χανιά στο Music Studio La Si Do
“Αρωμα” Χανίων έχει το δέκατο προσωπικό άλμπουμ: “Περιοδεία εντός” του Κώστα Λειβαδά που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες με τη συμμετοχή των: Ελένης Τσαλιγοπούλου, Κώστα Μακεδόνα, Ανδριάνας Μπάμπαλη, Τάσου Σκούρα και άλλων συνεργατών και φίλων του.
Ο δίσκος περιλαμβάνει, τα ήδη αγαπημένα «Όσο δεν είμαστε μαζί», «Σαν το νησί του καθενός», «George Floyd» και «Aν εμείς χωρίσουμε».
Επίσης, περιλαμβάνει το τραγούδι: «Για μια ακόμα ματιά στο λιμάνι» σε μουσική και στίχους του Κώστα Λειβαδά, το οποίο είναι αφιερωμένο στο παλιό λιμάνι των Χανίων.
«Είναι ένα λυρικό τραγούδι από αυτά που χρωστάω στην παλιά πόλη», λέει ο ίδιος ο συνθέτης – τραγουδοποιός.
Μάλιστα, το τραγούδι παρουσιάστηκε πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2016 σε εκδήλωση με τον Κώστα Λειβαδά στο Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη στα Χανιά. Στο άλμπουμ: “Περιοδεία εντός” τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών υπογράφει ο Κώστας Λειβαδάς, με την φιλική συμμετοχή του σπουδαίου στιχουργού Κώστα Φασουλά καθώς και της νεότερης, Αγλαΐας Σφήκα. Σε σημείωμά του ο Κώστας Λειβαδάς – δημιουργός τραγουδιών όπως: «κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα», «το καράβι για την Φολέγανδρο», «η επιμονή σου», «είναι εντάξει μαζί μου», «εγώ σ΄ αγάπησα εδώ», «πιάσε με», «σαν να μην πέρασε μια μέρα», «για να σε συναντήσω», «μοίρα μου έγινες», «έχω άνθρωπο» – αναφέρει για το νέο του άλμπουμ:
«Περιοδεία εντός, θα πει αρχίζω πάλι από την αρχή, περνάω μέσα μου ξανά από όλες τις μεγάλες μου αγάπες και εντοπίζω ξανά αυτά που με σημάδεψαν και με διαμόρφωσαν… Άλλοτε όπως τα νιώθω σήμερα, άλλοτε χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, άλλοτε επαναπροσδιορίζοντάς τα. Και μέσα από τους σταθμούς, πόση δύναμη έχει και τι μεγάλη γιορτή γεννάει – μέσα από πληγές και συγκρούσεις – το να βρίσκεις ότι όλες σου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Ένα πρόσωπο, μια ταυτότητα, ένας εαυτός… Περιοδεία εντός θα πει σερφάρω μέσα μου ακολουθώντας το πνεύμα των μεγάλων μου ηρώων και των πολύ δικών μου ανθρώπων, στο ποτάμι της μουσικής και του τραγουδιού, εκεί που καμιά εξωτερική συνθήκη δεν μπορεί να με απειλήσει».
Ο δίσκος κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment ενώ είναι διαθέσιμος στο spotify και στο itunes.
Με 16 τραγούδια κυκλοφορεί στις 16 Νοέμβριου ο νέος δίσκος του Κώστα Λειβαδά: "Περιοδεία εντός". Ηδη στο διαδίκτυο έχουν ανέβει τραγούδια από τον δίσκο, όπως το: "Αν εμείς χωρίσουμε" που ερμηνεύει ντουέτο με την Ανδριάνα Μπάμπαλη για το οποίο σημειώνει:
"Αυτό το τραγούδι που μοιραστήκαμε με την Andriana Babali, μέσα στις τελευταίες συγκυρίες και το άγχος που δημιουργούν, μας θυμίζει ποια είναι τα στοιχεία που υπερβαίνουν τη λογική, που θρέφουν το όνειρο και το αίσθημα, που μας κάνουν ξανά να αισθανόμαστε ζωντανοί και να βλέπουμε τον κόσμο έγχρωμο και όχι ασπρόμαυρο. Και φυσικά το κατεξοχήν από αυτά τα στοιχεία, είναι ο παντοδύναμος έρωτας και το απόρθητο καταφύγιό του". Μπορείτε να παραγγείλετε ψηφιακά τον δίσκο μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση: https://backl.ink/143377337
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συναυλία του Κώστα Λειβαδά και της Ανδριάνας Μπάμπαλη την οποία διοργάνωσε το Σαββατόβραδο η Ενορία Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φουρνέ Κυδωνίας στον χώρο του Πολιτιστικού Kέντρου Φουρνέ (παλιό Δημοτικό Σχολείο Φουρνέ).
Το κοινό γέμισε το χώρο απολαμβάνοντας τον Κώστα Λειβαδά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη σε τραγούδια δικά του και άλλων συνθετών (φωτογραφία: Γιώργος Καφτάνης).
Τραγούδια όπως: “Για να σε συναντήσω”, “Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα”, “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”, “Μια μέρα έμεινε ακόμα”, “Βρέχει στην Ιωνος Δραγούμη”, “Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου”, “Η επιμονή σου”, “Μοίρα μου έγινες”, κ.α.
Μαζί τους ήταν ο Βαγγέλης Καλαμαράς στα τύμπανα, ο Αιμίλιος Μπαριάμπας στο μπάσο και ο συνθέτης και σολίστας στο μπουζούκι και την κιθάρα Κώστας Βελλιάδης.
Ακολούθησε ένα δίωρο πάρτι με dj με ανθρώπους κάθε ηλικίας να χορεύουν ασταμάτητα.
Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν εξ ολοκλήρου για την αποπεράτωση των εργασιών ανακαίνισης και στεγάνωσης του Ιερού Ναού του Φουρνέ.
Οπως σημειώνει ο Κώστας Λειβαδάς για τον ίδιο «είναι σημαντικό που έγινε πρώτη φορά μια συναυλία τραγουδιών εκεί και που η Ενορία και ο πατήρ Εμμανουήλ Σκαλίδης που είναι πάντα κοντά στους νέους, είχε ιδιαιτέρως την πρωτοβουλία από καιρό για μια βραδιά επικοινωνίας με τη νεολαία σε πρώτο πλάνο».
Ακόμα αναφέρει: «Ηταν πολύ ιδιαίτερο το βράδυ στο Φουρνέ. Και ακολούθησε και ένα τρελό ξέσπασμα χορού 2 ωρών. Η Ανδριάνα Μπάμπαλη που τραγούδησε τόσο εμπνευσμένα, μαγεύτηκε και αυτή από τον Φουρνέ και τους ανθρώπους του».
Αλλά και η Ανδριάνα Μπάμπαλη αναφέρει ότι έκανε «νέους φίλους και γνώρισα μια πραγματικά αγνή και ασκητική μορφή, τον οικοδεσπότη μας παπά Μανώλη. Εις το επανειδείν»!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ (Χανιώτικα νέα - 3/9/2019)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/me-epitichia-i-sinavlia-ston-fourne/
Συναυλία του Κώστα Λειβαδά και της Ανδριάνας Μπάμπαλη διοργανώνει η Ενορία Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φουρνέ Κυδωνίας, το Σάββατο 31 Αυγούστου στις 9.30 μ.μ. στον χώρο του Πολιτιστικού Kέντρου Φουρνέ (παλιό Δημοτικό Σχολείο Φουρνέ).
Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν εξ ολοκλήρου για την αποπεράτωση των εργασιών ανακαίνισης και στεγάνωσης του Ιερού Ναού του Φουρνέ.
Η τιμή εισιτήριου έχει οριστεί στα 13 ευρώ με ποτό.
Οπως σημειώνει ο Κώστας Λειβαδάς για τον ίδιο «είναι πολύ σημαντικό ότι θα κάνουμε αυτή τη συναυλία στον μαγικό Φουρνέ, στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου και για τον καλό σκοπό των ενισχύσεων που παρέχει η υποδειγματική Ενορία του, με το ακούραστο και πάντα κοντά στον άνθρωπο έργο της. Επιπλέον δε μιας και έχω πολλούς αγαπημένους συγγενείς από εκεί και έχω γνωρίσει τη μεθυστική ομορφιά και τη φιλοξενία του μέρους από μικρός. Επίσης, θα έχουμε μαζί με την Ανδριάνα Μπάμπαλη και τρεις αγαπημένους μας μουσικούς μαζί και συνεργάτες χρόνων. Τον Βαγγέλη Καλαμαρά στα τύμπανα, τον Αιμίλιο Μπαριάμπα στο μπάσο και τον συνθέτη και σολίστα στο μπουζούκι και την κιθάρα Κώστα Βελλιάδη. Ολα τα γνωστά μας τραγούδια θα είναι παρόντα καθώς και τραγούδια άλλων συναδέλφων, σύγχρονα και παλαιότερα, που αγαπάμε πολύ…
Είναι σημαντικό που γίνεται πρώτη φορά μια συναυλία τραγουδιών εκεί και που η Ενορία και ο πατήρ Εμμανουήλ Σκαλίδης που είναι πάντα κοντά στους νέους, είχε ιδιαιτέρως την πρωτοβουλία από καιρό για μια βραδιά επικοινωνίας με τη νεολαία σε πρώτο πλάνο.
“Η επιμονή σου”, “Για να σε συναντήσω”, “Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου”, “Μοίρα μου έγινες”, “Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα” και “Δεν είναι αργά για θαύματα”, μερικά από τα πιο αγαπημένα. (Χανιώτικα νέα - 21/8/2019)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/sinavlia-k-livada-andr-bampali/
Μουσική βραδιά με τον Κώστα Λειβαδά στο πιάνο θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στο “Φαγκότο” στο παλιό λιμάνι.
Οπως σημειώνει ο ίδιος, αφορμή είναι η συμπλήρωση των 40 χρόνων, τη χρονιά που πέρασε, του "Φαγκότο" στην οδό Αγγέλου «εκεί που μεγάλωσα, έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια και περασα ευλογημένα και τρελά χρόνια της ζωής μου παίζοντας νύχτες στη σειρά και ξανά στη σειρά». Link: http://www.haniotika-nea.gr/tin-pempti-o-kostas-livadas-sto-fagkoto/
«Tα τραγούδια και οι παραστάσεις των αδερφών Κατσιμίχα ήταν λοιπόν για μένα από πάντα εκεί…», γράφει ο Κώστας Λειβαδάς με αφορμή τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή Σφίγγα με τον Πάνο Κατσιμίχα, σε κείμενό του στο www.musicpaper.gr το οποίο αναδημοσιεύσουμε.
Το κείμενο του Κώστα Λειβαδά όπως δημοσιεύτηκε στο musicpaper έχει ως εξής:
Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για κάτι πολύ αγαπημένο σου μέσα στη μουσική που ήταν από πάντα για σένα εκεί… Kαι μάλιστα όταν αργότερα μέσα στη ζωή σου και γνωρίστηκες και απόλαυσες τις στιγμές που συναντήθηκες με αυτούς τους ανθρώπους έξω και μέσα από τα τραγούδια, τους ανθρώπους αυτούς που είχες ήρωες και ήσουν ακροατής τους αθώος και φανατικός, πόσο μάλλον όταν έρχονται και κάποιες στιγμές που συνεργάζεστε ακόμα πιο στενά.
Tα τραγούδια και οι παραστάσεις των αδερφών Κατσιμίχα ήταν λοιπόν για μένα από πάντα εκεί… Ο απαράμιλλος συνδυασμός των φωνών τους και η πιο δική μας φυσαρμόνικα, το θαύμα και η έκρηξη των Ζεστών Ποτών, ο απόηχος από τα live τους στο Μετρό, συναυλίες ανοιχτές, το πολυαναμενομενο follow up «Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις» που με τρέλανε.
Υστέρα "Ο Σείριος" του Μάνου Χατζιδάκι και ο μαγικός τους κόσμος και από εκεί και πέρα με το να βρεθούμε στην ίδια δισκογραφική στέγη της Ακτής, η αναμονή για όλους τους δίσκους τους και τις συναυλίες, ο Σταυρός του Νότου όπου και γνωρίστηκα πια με τον Πάνο, τόσο απλά και αθόρυβα αλλά και μέσα σε τόσο εκρηκτικές συνθήκες.
Μιλάμε για ουρές κόσμου και τρελά live γεμάτα πρόζα, ποίηση, τα υπέροχα τραγούδια τους, ηλεκτρισμό, λυρισμό και λαϊκότητα παντρεμένα, TILL DEATH DO US APART, όπως θα έλεγε και ο rock ‘n’ roll ιερέας... Λειτουργίες κανονικές του τραγουδιού... Και κάθε τόσο οι μεγάλες τους αγάπες και σημεία αναφοράς μέσα στο πρόγραμμα -αναφορές για τις οποίες συζητούσα διψασμένα με τον Πάνο στο καμαρίνι όπως και για καινούργια συγκροτήματα που έβγαιναν εκείνη την εποχή και χαιρόμουν να πρωτοανακαλυπτουμε μαζί - γιατί τα παλιά τα είχε ζήσει και τα ‘ξερε απ’ έξω και ανακατωτά.
Από τότε διατηρήσαμε μια σχέση ήσυχη και χωρίς συχνές συναντήσεις αλλά πάντα ζεστή και με μεγάλη αγάπη και ενθουσιασμό.
Οι κριτικές τους για τα τραγούδια μου, η μεγάλη τιμή και χαρά να τραγουδήσει ο Πάνος σε δυο τραγούδια μου, («Η εξομολόγηση» σε ποίηση του Πολέμη το «Ερωμένη μου άθλια» του Σούτσου στην καθαρεύουσα), και πάλι το ζεστό του χτύπημα στην πλάτη και η συνολική του ματιά στην ανθολογία (που είχε παρατηρήσει πάνω και κάτω από όλα τα σημεία της την ουσία) ήταν για μένα κινητήρια δύναμη για τα επόμενα…
Η δική τους τώρα ανθολογία πάνω στην beat poetry, στην ποίηση των μπητνικ ήταν μια ακόμα αποκάλυψη για μένα και μια ακόμα δυνατή πράξη πολιτισμού και υπεράσπισης του Καλλιτέχνη μέσα και έξω μας. Μέχρι σήμερα που κάνουμε πρόβες πια για τις παραστάσεις στη ΣΦΙΓΓΑ η ματιά και η τοποθέτηση των αδερφών Κατσιμίχα στον χώρο δεν έχει αλλάξει σε τίποτα.
Επιπλέον, μην ξεχνάμε, πως είναι πάντα οι πιο εμπορικοί -με διαφορά -τραγουδοποιοί της γενιάς τους.
Τους χρωστάμε το πόσο πολύ ψήλωσε ο πήχης της ποιότητας στα καθημερινά μας τραγούδια, έναν εντελώς καινούργιο τρόπο στη μελοποιημένη ποίηση και ταυτόχρονα το άτυπο εγχειρίδιο για το πως μπορεί κάποιος σήμερα, μακριά από τα media και την παρέλαση αστέρων να κάνει την δουλειά του με τόση σοβαρότητα και συνέπεια, ακριβώς μόνο όταν έχει κάτι καινούργιο να πει, κάτι καινούργιο να προτείνει, επειδή υπήρξε λόγος ασυγκράτητος και φωτιά από βαθιά πηγή…
Aυτό θα ξεχώριζα σαν την πιο πολύτιμη συνεχή υπενθύμισή τους με τη ζωή τους και το έργο τους μέχρι σήμερα.
Έτσι και στη δουλειά τώρα, ο Πάνος είχε πρώτα ξεκάθαρη την εικόνα στο μυαλό του και αυτό που ήθελε να σηματοδοτήσει με την συνύπαρξη τριών γενιών τραγουδοποιών στη σκηνή με μεγάλη ευγένεια και γενναιοδωρία και μετά αρχίζει να κοιτάει τις λεπτομέρειες και την τελειοποίηση δίνοντας τον δικό του χώρο στον καθένα. Η καρδιά του ραγίζει για τις λεπτομέρειες , είναι μόνιμα πολιτικά σκεπτόμενος και φιλοσοφεί καθημερινά μέσα από τα διαβάσματα και τα γραψίματά του, έχοντας πάνω από όλα -δίπλα στη Μούσα -έναν υπέρτατο σύμμαχο και προστατευόμενο: τη Σκέψη.
H συνέχεια λοιπόν αυτής της συζήτησης -που άρχισε για όλους μας με τα Ζεστά ποτά και για μένα τα χρόνια του Σταυρού του Νότου- θα γίνει στην Σφίγγα, με πρωταγωνιστές τα τραγούδια και το δικό μας εικονοστάσι της μουσικής επί σκηνής, που ευτυχώς εκτός από την εικόνα είχε κυρίως περιεχόμενο.
Με τα όργανα εξαπτέρυγα και την ίδια παντοδύναμη φλόγα, η στιγμή είναι περισσότερο από ευτυχισμένη για μένα και τόσο σοβαρή ακόμα, μιας πάλι δεν βλέπω την ώρα να τον ρωτήσω τι καινούργιο ετοιμάζει, τι φτιάχνει ο Χάρης, πως σκέφτηκαν τα Σήματα Μορς και να του ζητήσω ένα καταιγιστικό σόλο μπλουζ στη φυσαρμόνικα… Και πάλι απ’ την αρχή... G – L – O – R – I – A… GLORIA!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - Ο Πάνος Κατσιμίχας στη μουσική σκηνή Σφίγγα (Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13)! Μαζί του ο Κώστας Λειβαδάς και ο Δημήτρης Καρράς Σάββατο 1, 8, 15, 22 και 29 Δεκεμβρίου Συμμετέχει η Νατάσα Καμπαστάνα. Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114096149, 6987844845 Ώρα έναρξης: 22.30 Τιμή εισόδου στο μπαρ: 15 ευρώ με μπύρα ή κρασί
Πηγή: www.musicpaper.gr
Link: http://www.musicpaper.gr/editorial/item/10135-leivadas
Ο εξαιρετικός τραγουδοποιός Κώστας Λειβαδάς μιλάει στο Umano για τη συνεργασία του – αυτό το χειμώνα – με τον Πάνο Κατσιμίχα, για το μουσικό του ξεκίνημα, τις επιτυχίες του κ.ά.
Ο Κώστας Λειβαδάς είναι από τους πιο αγαπημένους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Μας έχει χαρίσει μεγάλες επιτυχίες όπως οι Εγώ σε αγάπησα εδώ, Η Επιμονή σου, Για να σε συναντήσω, Σαν να μην πέρασε μια μέρα, Μια μέρα έμεινε ακόμα, Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα… και ο κατάλογος των επιτυχιών είναι μακρύς.
Ξεκίνησε την καριέρα του από το συγκρότημα Υπνοβάτες. Γνωρίσαμε τον Κώστα Λειβαδά από τη συνεργασία του με τον Γιώργο Δημητριάδη και τους Μικρούς Ήρωες στο τραγούδι Είμαι Ακόμα Ζωντανός. Από εκεί και έπειτα, έχει μία εξαιρετικά ανοδική μουσική πορεία. Πρόκειται για έναν τραγουδοποιό τον οποίο, ευτυχώς για εμάς, δεν εγκαταλείπει ποτέ η έμπνευση.
Umano: Πότε αποφασίσατε σοβαρά ότι θα ασχοληθείτε επαγγελματικά με τη μουσική;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ένοιωθα ότι ήθελα να γίνω μουσικός. Μου είναι αληθινά δύσκολο να το προσδιορίσω χρονικά. Νομίζω πως το ένιωθα όσο ήμουν στην Κομοτηνή σπουδάζοντας νομικά αλλά και όταν έπιασα δουλειά πιάνο-φωνή στο θρυλικό Φαγκότο στα Χανιά.
Umano: Ξεκινήσατε το 1995 με τους Μικρούς Ήρωες και τον Γιώργο Δημητριάδη, με το τραγούδι Είμαι Ακόμα Ζωντανός. Πώς ακριβώς προέκυψε η συνεργασία;
Είχαμε μια μοιραία, για εμένα, συνάντηση στο Blue Bar στο Χαλάνδρι. Μόλις είχα ακούσει τον πρώτο τους δίσκο, ήμουν φαν των Απροσάρμοστων και του Γιώργου. Πάνω στη συζήτηση, το ένα έφερε το άλλο. Είπα στον Γιώργο πως μόλις είχαν διαλυθεί οι Υπνοβάτες, το πρώτο μου γκρουπ.
Δώσαμε ένα ραντεβού για να ακούσει τα τραγούδια των Υπνοβατών, από εκεί είναι και το Είμαι Ακόμα Ζωντανός.
Μετά από αυτό, ενώ βρισκόμουν άνεργος στην Πάτρα, το περιοδικό Ήχος το συμπεριέλαβε στα δέκα καλύτερα της χρονιάς και ο μουσικός παραγωγός Ξενοφών Ραράκος άρχιζε να το βάζει στην εκπομπή του. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Umano: Πριν από αυτή τη συνεργασία, είχατε κάνει άλλες προσπάθειες στο χώρο της μουσικής;
Nαι, λίγο πριν, είχα τους Υπνοβάτες. Μετά τους Υπνοβάτες τραγούδησα για πρώτη φορά τα τραγούδια μου ο ίδιος στο δίσκο Επί Πτυχίω σε παραγωγή του Θανάση Γκαϊφύλλια. Εδώ να σημειώσω πως πέρυσι κυκλοφορήσαμε με τους Υπνοβάτες παλιό υλικό που είχαμε καθώς και τα πρώτα μας live στις βόρειες συνοικίες της Αθήνας, στο άλμπουμ Χαμένη Διαδρομή. Umano: Είσαστε από τους πιο αγαπητούς τραγουδοποιούς. Τα τραγούδια σας αγαπήθηκαν από τον κόσμο και έγιναν επιτυχίες. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;
Ευχαριστώ πολύ. Ειλικρινά δε ξέρω τι να σας πω… Ειδικά για κάποια τραγούδια δε το φανταζόμουν ποτέ ότι θα γίνουν επιτυχίες όταν τα έγραφα. Είναι πάρα πολλά πράγματα μαζί.
Σίγουρα πάντως θα εντόπιζα σαν καταλυτικό παράγοντα την αγάπη μου στο να υποστηρίζω το θέμα μου στιχουργικά με μεγάλη ακρίβεια μεν αλλά χωρίς να το στραγγίζω συναισθηματικά.
Μια μάλλον διαισθητική ικανότητα έντονη στο ποιος τραγουδάει τι. Επίσης δε μου αρέσει να ακούω για διορίες ή προθεσμίες ή παραγγελίες. Αφήνω τα τραγούδια να κάθονται και να περιμένουν μέσα στα χρόνια, πριν κυκλοφορήσουν.
Umano: Πώς έρχεται συνήθως η έμπνευση, πρώτα από το στίχο ή από τη μουσική;
Σχεδόν πάντα έρχεται πρώτα ο στίχος. Είναι ένας μεγάλος καημός ο στίχος. Να θέλεις να πεις το θέμα σου και να μοιραστείς τις ιστορίες σου. Ανήκω σε αυτήν την κατηγορία που κυνηγάει αρχικά και πρώτα από όλα τη στιγμή.
Είμαι “στιγμοσύλλεκτης”, όπως είχε πει για εμένα πολύ χαριτωμένα ο φίλος μου δημοσιογράφος Γιάννης Λυβιάκης.
Umano: Πώς κρίνετε τη μουσική στην Ελλάδα σήμερα; Τα social media βοηθάνε τελικά τους καλλιτέχνες – και κατά συνέπεια τη μουσική – ή όχι;
Τα τελευταία δυο χρόνια είμαι για πρώτη φορά απαισιόδοξος και προβληματισμένος, ίσως πιο πολύ από ποτέ. Νομίζω φεύγουν όλα μακριά από την αλήθεια, τη συγκίνηση και, τέλος πάντων, μια επιτέλους ταυτότητα, για να μην πω δεν υπάρχει ούτε καν περίγραμμα. Δε ξέρω… Τα social media με σύνεση και στόχευση ναι, βοηθάνε. Δυστυχώς όμως πολύ σπάνια συμβαίνει.
Μας έφαγε η τηλεόραση και η αναπαραγωγή του ειδώλου μας, όποιο και αν είναι το κόστος.
Umano: Ποιες στιγμές θυμάστε πιο έντονα από τη μουσική σας διαδρομή;
Αυτές που συνέβη κάτι αληθινό και η μαγεία ήρθε από μόνη της, βρίσκοντας βέβαια την πόρτα ανοιχτή και το έδαφος κατάλληλο. Άλλοτε σήμαινε σκληρή δουλειά και άλλοτε ήρθε σε ανύποπτη ώρα, σαν μια συνολική επιβράβευση και ευλογία. Ευτυχώς, ήταν αρκετές αυτές οι στιγμές (γέλια) και των συνεργατών μου επίσης. Umano: Αν γυρνούσατε πίσω το χρόνο θα αλλάζατε κάτι στη ζωή σας;
Νομίζω θα προσπαθούσα να ήμουν λίγο πιο πειθαρχημένος. Ειδικότερα σε πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει πιο συντονισμένα και «διψασμένα» στην ώρα και στην ηλικία τους.
Από την άλλη, ποτέ δε θεώρησα χάσιμο χρόνου ούτε καν τον ύπνο κατά τη διάρκεια της μέρας, απεναντίας μάλιστα.
Umano: Ας έρθουμε λίγο στη Σφίγγα. Αυτό το χειμώνα σας συναντάμε με τον Πάνο Κατσιμίχα και τον Δημήτρη Καρρά. Πραγματικά, τρεις γενιές τραγουδοποιών. Αυτές οι γενιές πού διαφέρουν και πού τέμνονται;
Τα μεγάλα θέματα είναι πάντα αιώνια. Σε αυτό το σημείο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα συναντηθούμε όλοι και θα βρίσκουμε αυτά τα θέματα πάντα μπροστά μας. Εμείς φυσικά με τον Δημήτρη Καρρά έχουμε επηρεαστεί από τα τραγούδια των αδελφών Κατσιμίχα, αλλά και οι τρεις μας έχουμε πολλές κοινές αγάπες και αναφορές. Αυτές οι κοινές συνισταμένες και αγάπες, για παράδειγμα η αισθητική συγγένεια, είναι καθοριστικές για να υπάρχει κοινός κώδικας στην τέχνη και συνεννόηση στη σκηνή.
Υπό μία έννοια όλα αλλάζουν για να μένουν πάλι ίδια, ναι. Η προσωπική μαρτυρία είναι αυτή που μετράει μερικές φορές πιο πολύ και από το ίδιο το γεγονός.
Umano: Θα μας μιλήσετε λίγο για το πρόγραμμα; Θα ακούσουμε τραγούδια δικά σας αλλά και κοινά;
Στη Σφίγγα λέμε τα τραγούδια μας και συναντιόμαστε μέσα από ενότητες. Ο Πάνος έχει δώσει το χώρο που χρειάζεται για να φανούν τα τραγούδια και η διαδρομή των χρόνων για όλους. Μαζί μας είναι και η Νατάσσα Καμπαστάνα που ερμηνεύει υπέροχα τραγούδια για γυναίκες ερμηνεύτριες και φωτίζει όλο το πάλκο. Τα πιο σημαντικά και αγαπημένα τραγούδια είναι όλα εδώ! Είμαστε πολύ συντονισμένοι καιρό τώρα. Όπως αρέσει και στον Πάνο, πάνω από όλα λειτουργούμε σαν ομάδα.
Umano: Ποια είναι τα σχέδιά σας μετά τη Σφίγγα; Ετοιμάζετε κάτι καινούριο;
Βέβαια. Άρχισα ηχογραφήσεις για τον επόμενο δίσκο μου αλλά και για έναν ακόμα με τους Υπνοβάτες. Είναι προγραμματισμένες κάποιες συναυλίες που είχαν κλείσει από πέρυσι με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, την Μαριάννα Πολυχρονίδη και την Βίκυ Καρατζόγλου. Τη δεδομένη στιγμή, όμως, σκέφτομαι πιο πολύ την παράσταση με τον Πάνο Κατσιμίχα και τον Δημήτρη Καρρά για το πώς και αν θα συνεχίσει.
Umano: Μουσική είναι…
Το κλειδί του παραδείσου.
Umano: Ευτυχία είναι…
Οι επιλογές μας και το έλεος του σύμπαντος στο πρόσωπό μας.
Ολα τα Σάββατα του Δεκέμβρη και το πρώτο του Γενάρη του 2019 εμφανίζεται στη "Σφίγγα" (Ακαδημίας & Ζωοδόχου Πηγής, Πεζόδρομος Κιάφας 13, Αθήνα), ο Πάνος Κατσιμίχας σε μια παράσταση που θα ανατρέξει όλη την πορεία των αδερφών Κατσιμίχα.
Μαζί του οι Κώστας Λειβαδάς, Δημήτρης Καρράς και Νατάσα Καμπαστάνα.
Είσοδος στο μπαρ 15€ με κρασί ή μπύρα, ώρα έναρξης: 22.30.
Εμφανίσεις: Σάββατο 1, 8, 15, 22 και 29 Δεκεμβρίου και 5 Ιανουαρίου. Link: https://www.sfiga.gr/#&gid=1&pid=1
Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω για έναν τόσο κοντινό μου άνθρωπο που έζησα το πολυδαίδαλο μεγαλείο του στην τέχνη και στη ζωή. Μου είχε δώσει το προνόμιο της φιλίας του και της συνεργασίας του από όταν ήμουν πρωτοεμφανιζόμενος.
Οσο κι αν ο Μάνος Ελευθερίου είχε χρόνια προβλήματα υγείας και αναφερόταν στον θάνατο καθημερινά συνομιλώντας μαζί του, ειλικρινά -και πολλοί κοντινοί και αγαπημένοι θα με καταλάβουν- δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ, ούτε και θέλω να το καταγράψω έτσι απλά μαθηματικά, αυτό που ακούω από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις και όλη την Ελλάδα που τον αγάπησε. Δηλαδή την είδηση της ξαφνικής του απώλειας.
Τον Μάρτιο γιορτάσαμε τα ογδοηκοστά του γενέθλια μαζί, διάβασαν πολλοί φίλοι του, άνθρωποι που συμπαθούσε και εκτιμούσε, ποιήματά του...
Είπαμε πάλι δυο λόγια για έναν δίσκο που ετοιμάζαμε και όπως πάντα στο τέλος (μετά την πτώση του πλανήτη, τον στραγγαλισμό των ζωών μας και δυο μπηχτές για το ποιος διάβασε καλύτερα τα ποιήματα πριν), για τη ζωή του πάνω και κάτω από στίχους, ποιήματα, βιβλία, μυθιστορήματα, παραστάσεις, ραδιοφωνικές εκπομπές και τις επιφυλλίδες του, το αρχείο του το θεατρικό και τη λατρεμένη του Σύρο. Αλλά η μεγάλη μέριμνα της ζωής του ήταν οι αδερφές του, η Λίλη και η Αγγελική που έχει φύγει πια, ο ανηψιός του, ο Σπύρος. Αυτοί ήταν που ένοιαζαν τον Μάνο περισσότερο από όλα, η οικογένειά του, το αίμα του το ίδιο.
Δεν ξέρω πως τα κατάφερε αλλά ξαφνικά -όσο κι αν έλεγε σαν αληθινός προφήτης και μεγάλος ενορατικός που ήταν, επακριβώς τι θα συμβεί μετά το θάνατό του- γεμίσαμε όλοι δυο αιώνες στενοχώρια. Ο Μάνος Ελευθερίου, ένας από τους πιό εργατικούς ανθρώπους που είχε περάσει όλα τα στάδια του μόχθου και της αγωνίας, ένας ιεροφάντης των αγγέλων σε αποστολή.
Υ.Γ.: Τελευταία όταν ξετρελάθηκα με το βιβλίο του "Φαρμακείον Εκστρατείας" όπως και με τον μεγάλο τόμο για τον Βαμβακάρη, τον ρώτησα: "Χριστέ μου Μάνο κάποιες αλήθειες εδώ ...δεν αντέχονται, αμάν πως μπόρεσες". "Κάθε μέρα αγοράκι μου", είπε όπως συνήθιζε, "κάθε μέρα έφτυνα αίμα για μια σελίδα".
Στο Ηράκλειο και το Ρέθυμνο θα εμφανιστούν ο Κώστας Λειβαδάς και η Ανδριάνα Μπάμπαλη.
Στο Ηράκλειο θα δώσουν συναυλία την Παρασκευή 30 Μαρτίου στις 9 μ.μ. στο
"Πολυτεχνειο καφε μπαρ", Ψαρομιλιγκων 8.
Στο Ρέθυμνο θα εμφανιστούν το Σάββατο 31 Μαρτίου στις 10 μ.μ. στο "UPΑΝΩ", Μάχης Κρήτης 149 (τηλ.: 2831036062).
Στο δημοφιλές Spotify έχουν ανέβει τα άλμπουμ του Κώστα Λειβαδά. Οι χρήστες του site μπορούν να βρουν και να ακούσουν το άλμπουμ: "Τι χρονιά και αυτή", το "Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα" (ολόκληρο το άλμπουμ), το "Γραμμένο με κόκκινο", το "Μια πλευρά", η "Χαμένη Διαδρομή" με τους "Υπνοβάτες", κ.α. Το Spotify είναι μια streaming υπηρεσία μουσικής. Επιτρέπει
την πλοήγηση και την αναζήτηση μουσικής ανά καλλιτέχνη, άλμπουμ, είδος, λίστα αναπαραγωγής ή εγγραφής δισκογραφικής εταιρείας.
Το Spotify λειτουργεί κάτω από ένα επιχειρηματικό μοντέλο, με δύο streaming βαθμίδες: Spotify Free (160 kbit/s) και Spotify Premium (έως 320 kbit/s).
Διαθέτει εκατομμύρια τραγούδια, έτοιμες playlists τις οποίες έχουν δημιουργήσει λάτρεις της μουσικής και ειδικοί, τα τελευταία singles και άλμπουμ της εβδομάδας κ.α.
To Spotify λειτουργεί σε υπολογιστή, τάμπλετ αλλά και σε κινητό μέσα από τις σχετικές εφαρμογές (app) που μπορεί να κατεβάσει ο χρήστης.
Με μουσικές, χρώματα και ωραίες παρέες, πλημμύρισε το βράδυ της Δευτέρας το ιστορικό καφέ: “Κήπος”. Σε μια μοναδική εμφάνιση, μια πραγματική μουσική παράσταση, ο Κώστας Λειβαδάς με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, “μάγεψαν” τον κόσμο με αγαπημένα τραγούδια, δικά τους και άλλων συνθετών.
Τα τραγούδια και οι όμορφες παρέες νέων και μεγάλων συνέθεσαν ένα ετερόκλητο αλλά υπέροχο κοινό που ενώθηκε μέσα από τη μουσική και τους στίχους.
Η “επιμονή σου”, το “βρέχει στην Ιωνος Δραγούμη”, το “πιάσε με”, το “για να σε συναντήσω”, το “σ΄έχω δεν σ' έχω”, το “σαν να μην πέρασε μια μέρα”, συναντήθηκαν με τραγούδια αφιερωμένα στον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Τζίμη Πανούση, την Αρλέτα και άλλους δημιουργούς που έχουν φύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω τους σημαντικό μουσικό έργο.
Η Ανδριάνα τραγούδησε εξαιρετικά την “Σερενάτα” ενώ συγκίνησε τους πάντες με το “περιπλανώμενο”.
Ο Κώστας Λειβαδάς, ο οποίος αφηγήθηκε και σύντομες ιστορίες, ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο την “όμορφη πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη και το “μεθυσμένο κορίτσι” του Μάνου Χατζιδάκι.
Η βραδιά ξεκίνησε με χαιρετισμό από τον οικοδεσπότη του ιστορικού καφέ: “Κήπος”, Βασίλη Σταθάκη, ο οποίος καλωσόρισε τους μουσικούς και τον κόσμο και έκλεισε με τον Κώστα Λειβαδά να απευθύνει ευχαριστίες στο κοινό που κατέκλυσε κάθε σημείο της αίθουσας για το «τόσο ουσιαστικό μοίρασμα» και την υπόσχεση, καθώς αρκετός κόσμος στάθηκε αδύνατο να βρει θέση, ότι «θα επαναλάβουμε σύντομα την παράσταση και μάλιστα ενισχυμένη», όπως χαρακτηριστικά είπε.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ
Φωτογραφία: ΗΛΙΑΣ ΚΑΚΑΝΟΣ (Χανιώτικα νέα - 31/1/2018)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/mia-monadiki-mousiki-parastasi/
Με αγαπημένα τραγούδια στις… αποσκευές τους, ο Κώστας Λειβαδάς και η Ανδριάνα Μπάμπαλη θα εμφανιστούν την Δευτέρα 29 Ιανουαρίου στις 9.30 το βράδυ στο ιστορικό καφέ “Κήπος” στα Χανιά.
Οπως μας λέει ο Κώστας Λειβαδάς, για τον ίδιο «αλλά και για την Ανδριάνα που έχει ακούσει τα μυθικότερα, είναι πολύ σημαντικό που επιτέλους θα κάνουμε ένα λάιβ στον “Κήπο” και μάλιστα 29 Ιανουαρίου, τη σωστή ώρα που και ματς προλαβαίνονται και των Τριών Ιεραρχών είναι την επομένη».
Για το τι θα ακούσουμε την Δευτέρα, ο ίδιος αναφέρει ότι μπορεί ο καινούργιος του δίσκος με τίτλο: “Χαμένη διαδρομή” «να είναι πολύ ηλεκτρικός, όμως εμείς θα είμαστε πιάνο – κιθάρα – φωνή, παίζοντας τα πάντα από την πολύ αρχή, από το “δεν είναι αργά” έως το “εσύ είσαι ο άνθρωπός μου” και από το “κάθε μπαλκόνι” έως την “επιμονή” και το “λες να μη ξέρω”». Επίσης, θα παίξουν τραγούδια από τον Αττικ έως τον Σιδηρόπουλο.
Ακόμα, ο Κώστας Λειβαδάς σημειώνει ότι «CD φυσικά θα υπάρχουν εκεί για όλους και φυσικά τουλάχιστον μια απρόβλεπτη έκπληξη όπως πάντα» και ότι περιμένει ιδιαιτέρως «τους ροκάδες φίλους μου, όλων των ηλικιών και κατευθύνσεων. Εξάλλου ροκ είναι ο βράχος και ο βράχος και το νησί στον κήπο της καρδιάς μας. Εκεί που πήγαμε την πρώτη μας βόλτα με τους γονείς μας, εκεί που είδαμε το πρώτο μας θερινό σινεμά».
Η Ανδριάνα Μπάμπαλη μας είπε ότι η συναυλία της Δευτέρας αποτελεί παράλληλα για την ίδια συνάντηση με έναν παλιό της φίλο καθώς με τον Κώστα Λειβαδά συνεργάζονται πολλά χρόνια.
Γ. ΛΥΒ. (Χανιώτικα νέα - Διαδρομές - 27/1/2018)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/k-livadas-a-bampali-sta-chania/
Σε Αθήνα και Χανιά θα εμφανιστεί το επόμενο διάστημα ο χανιώτικης καταγωγής μουσικοσυνθέτης Κώστας Λειβαδάς. Στην Αθήνα το Σάββατο 13 Ιανουαρίου στη μουσική σκηνή Σφίγγα ο Κώστας Λειβαδάς με τον Κώστα Καββαδία και τον Μανώλη Ελισσαίο θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά τα τραγούδια από το cd που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Panik Platinum, με τίτλο «Χαμένη διαδρομή» και θα ακολουθήσει party με dj τον Ξενοφώντα Ραράκο.
Η «Χαμένη Διαδρομή» περιλαμβάνει τα τραγούδια που ο Κώστας Λειβαδάς είχε γράψει με το πρώτο του συγκρότημα, τους «Υπνοβάτες», το διάστημα που είχαν παραμείνει ενεργοί, δηλαδή από το 1991 – 1994.
Στα Χανιά τη Δευτέρα 29 Ιανουαρίου στις 9.30 το βράδυ στο ιστορικό καφέ: “Κήπος” θα εμφανιστούν ο Κώστας Λειβαδάς και η Ανδριάνα Μπάμπαλη σε αγαπημένα τραγούδια.
Γ. ΛΥΒ. (Χανιώτικα νέα - 4/1/2018)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/emfanisis-tou-kosta-livada-se-athina-ke-chania/
Μετά από 23 χρόνια, η «Χαμένη Διαδρομή» βρήκε τον… δρόμο της!
Πρόκειται για το νέο cd του Κώστα Λειβαδά, που περιλαμβάνει τα τραγούδια που είχε γράψει με τον πρώτο του συγκρότημα, τους «Υπνοβάτες», το διάστημα που είχαν παραμείνει ενεργοί, δηλαδή από
το 1991 – 1994.
Οι «Υπνοβάτες» κυκλοφορούν νύχτα, συλλέγουν στιγμές μοναδικές, μικρές και μεγάλες και της κάνουν στίχο και μουσική.
Ετσι είναι οι ήρωες των τραγουδιών τους.
Πριν 23 χρόνια το συγκρότημα διαλύθηκε αλλά τα μέλη του δεν χάθηκαν. Ξανάσμιξαν και δούλεψαν πάνω στο υλικό εκείνης της εποχής.
Ετσι, κυκλοφόρησε η πρώτη τους κοινή δουλειά, με ήχους ροκ και με τίτλο: «Χαμένη Διαδρομή» σε μουσική, στίχους και ενορχήστρωση του Κώστα Λειβαδά, ο οποίος παίζει πιάνο και φυσαρμόνικα. Μαζί του είναι ο Κώστας Καββαδίας σε ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, ο Μανώλης Ελισαίος στο μπάσο και ο Μάκης Πεκτζιλίκογλου στα τύμπανα. Συμμετέχει, επίσης, ο Φώτης Σιώτας στο βιολί.
Ο Κώστας Λειβαδάς μας λέει: «Η χαρά του να βρίσκεσαι με τους πρώτους συμπαίκτες σου, με αυτούς που δοκίμασες τα πρώτα ελληνόφωνα τραγούδια σου και έναν ήχο που να αντέχει στο χρόνο, δεν συγκρίνεται με τίποτα».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ (Χανιώτικα νέα - 17/7/2017)
Link: http://www.haniotika-nea.gr/i-chameni-diadromi-vrike-ton-dromo-tis/
Με "άρωμα" και ήχο από τα 90's ο Κώστας Λειβαδάς και το πρώτο του συγκρότημα οι "Υπνοβάτες" έρχονται στο μουσικό προσκήνιο της Ελλάδας του σήμερα.
Ηδη, στο Youtube ανέβηκε το τραγούδι: "Λες να μη ξέρω" με ρυθμό, στίχο και ήχο που "αγγίζει" τις ψυχές μας.
Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο cd "Κώστας Λειβαδάς & Υπνοβάτες".
Οι Υπνοβάτες ήταν το πρώτο ηλεκτρικό γκαράζ γκρούπ που έφτιαξαν ο Κώστας Λειβαδάς κι ο Κώστας Καββαδίας το 1991 και έδρασε ως τα μέσα του 1994.
Ηχογράφησαν και παρουσίαζαν "ζωντανά" τα πρώτα τραγούδια του Κώστα Λειβαδά, μαζί με πλήθος διασκευών από το Αγγλόφωνο ηλεκτρικό τραγούδι και όλους τους αγαπημένους ήρωες του γκρουπ από το πάνθεον του rock & roll. Έδρευε στο γκαράζ του Κώστα Καββαδία στη Ν. Πεντέλη και έδρασε από το 1991 έως το 1994. Οι ήρωες του γκρουπ κυκλοφορούν νύχτα, συλλέγουν στιγμές μοναδικές, μικρές και μεγάλες και της κάνουν στίχο και μουσική.
Βασικά μέλη του συγκροτήματος είναι οι:
Κώστας Λειβαδάς - φωνή, πιάνο, όργανο, φυσαρμόνικα
Κώστας Καββαδίας - ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες
Μάκης Πεκτζιλίκογλου - τύμπανα
Μανώλης Ελισαίος - μπάσο
Guest στο βιολί - Φώτης Σιώτας
Προγραμματισμος - Παναγιώτης Αρβανιτάκης
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ "ΥΠΝΟΒΑΤΩΝ"
Στο facebook του συγκροτήματος ο Κώστας Λειβαδάς γράφει το πρώτο μέρος από την
ιστορία των Υπνοβατών 1991-2017:
"Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω 23 χρόνια μετά (που στο μεταξύ γίνανε 25) πως βρεθήκαμε και που και πότε πρωτοείδα τον Μανώλη Μπλαζαντωνακη. Ειλικρινά δεν το θυμάμαι καθόλου αυτή τη στιγμή. Μήπως ήταν η αναθέρμανση από το τηλέφωνο λίγο – λίγο με αφορμή το γάμο της Ζέτας; Τα νέα για τον Κώστα Καββαδια και τους Black Circus; Το ένα τηλέφωνο έφερε το άλλο και δύο – τρείς δυνατές συναντήσεις έγιναν μέσα σε ένα μήνα ξαφνικά. Μία και οι τρείς μας, οι άλλες ανά δύο ως συνήθως. Ο Κώστας βέβαια από την αρχή είχε τοποθετηθεί πως τα παλιά μας τραγούδια που είχαν στοιχειώσει πια εδώ και είκοσι χρόνια, θα ήταν καλό πια να ηχογραφηθούν ξανά. Και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να ξαναζωντανέψουν. Σε ότι αφορά βέβαια τους δύο υπόλοιπους υπνοβάτες, τον Μάκη και τον Ελισαίο, ούτε λόγος για επανασύνδεση επί τω έργω. Αντίο Γρανάδα! Ο Μάκης εδώ και 18 χρόνια ζει και εργάζεται στο λιμάνι του γκρίζου Χάλιφαξ στον υπεροχο Καναδά, ο δε Ελισαίος το να ξαναπιάνει το μπάσο ή να μπλέκει με τραγούδια δεν το χει και προτεραιοτητα . Έτσι εγώ δεν ήμουν ακόμα σίγουρος αν απλά και αποκλειστικά για δική μας χαρά, θα έπρεπε να φέρουμε στην επιφάνεια τα παλιά μας ντέμο. Εκείνα δηλαδή τα τέσσερα πρώτα γκαραζοτράγουδά μου, που στο τέλος της Βραχύβιας πορείας μας, προβάραμε επί οκτώ μήνες σαν σκυλιά, με σκοπό να παραδώσουμε τα ντέμο τους στον αρχιερέα του ηλεκτρικού τραγουδιού, παραγωγό της Wipe out, Ψυχή του 7+7 και του Maze, Γρηγόρη Βάιο. Οι Υπνοβάτες, που έδρασαν από το 1991 ως το 1994 και δεν αποτέλεσαν εξαίρεση σε ό,τι αφορά στους λόγους που διαλύονταν τα συγκροτήματα πάντα στην Ελλάδα και χτυπήθηκαν χαλαρά από όλους τους πιθανούς λόγους εξολόθρευσής τουs: υποχρεωτική στράτευση, σπουδές και παρέμβαση γονέων, έλλειψη κουλτούρας και δημοφιλίας του ηλεκτρικού τραγουδιού στην Ελλάδα, προσωπικές περιπέτειες, περιπλάνηση και άγνοια κινδύνου, εθισμοί και ρίσκα και κάτω από όλα, ανωριμότητα και κορίτσια. Το 2014 βέβαια, ήταν και τα προβλήματα παλιόφιλων και ιδρυτικών μελών και φίλων του συγκροτήματος που μας έφεραν πιο κοντά. Προβλήματα για το οποία ήμουν ο μόνος που δεν είχε ιδέα. Αλλά αυτό είναι μιας άλλης συνθήκης κουβέντα. Αρχίσαμε λοιπόν κλασσικά από το σπίτι του Μανώλη τον Οκτώβριο του 2014, με ακροάσεις πρώτα του Αγγλόφωνου υλικού του (μερικά είχαν ήδη σχέδιο και στα Ελληνικά), δοκιμάσαμε διάφορα τραγουδίσματα και ενορχηστρώσεις και ξαφνικά μόλις φτάσαμε στο «Απλά και Μόνο» το πρώτο Πεντελιώτικο μπλούζ που έγραψα μεταξύ σοβαρού και αστείου το 90 και παίχτηκε στο χορό του λυκείου της Νέας Πεντέλης Χριστουγεννιάτικα στο γυμναστήριο, τα πράγματα σοβάρεψαν. Οι συζητήσεις για τον Bill Wyman, τα πουκάμισα του Keith και το μπρα ντε φερ γνώσεων γύρω από την blues μυθολογία και τους Αιδεσιμότατούς της εκανε το μάτι μας να γυαλίζει για δράση. Ειδικά μετά από εκείνη την νοσταλγική και βαθιά σαν μαχαιριά βόλτα με τον Μανώλη, μέσα στην ασταμάτητη βροχή και την πυκνή ομίχλη. Γνώριμο σκηνικό για τους πευκόφυτους περιφερειακούς χωματόδρομους του Πεντελικού. Η μνήμη άρχισε κυριολεκτικά να παίζει φλίπερ. Bloody revolution ήταν ο τίτλος του πρώτου μας συγκροτήματος (από το οποίο ξεπήδησαν οι Υπνοβάτες) και στην πραγματικότητα ήταν ένα γκρουπ που έφτιαξε ο μεγαλύτερος από όλους μας σε ηλικία Γιάννης Ταρσούλης, γνωστός και ως «Ο επιστήμονας» Όπως οι Υπνοβάτες είχαν για έδρα τους το γκαράζ του Κώστα Καββαδία στην οδό Παφλαγόνων, έτσι και οι B.R. έκαναν τις πρόβες τους και ζούσαν το όνειρό τους στο ειδικά μονωμένο με αυγοθήκες καμαράκι του επιστήμονα, στην πυλωτή του.
Το πρώτο κομμάτι που προβάραμε με τους B.R. ήταν το Can’t get enough of your love των Bad company. Μετά από πολλές πρόβες και στο καμαράκι της οδού Ταρσούς αλλά και σε σπίτια όπως του Κώστα Αργύρη και του Τζουμάκα (με ρεπερτόριο κυρίως Rolling Stones από όλες τις περιόδους, out of time, 19th nervous break down, και βέβαια under my thump –KAI ΠΑΝΤΑ ΤΟ PASSENGER) καταλήξαμε στην πρώτη μας λάιβ εμφάνιση στο κλειστό του σχολείου της Ν. Πεντέλης με ένα πολύ raw and primitive set list που περιελάμβανε και το πρώτο μου τραγούδι σε στίχους και μουσική,το «Απλά και μόνο». Κατά τα άλλα, Johnny B good, Hey hey my my, Wild thing, The passenger, Can’t get enough of your love, Ι’m free, Have you ever seen the rain, Under my thump, Ticket to ride και πάει λέγοντας… Ίσως και το simple kind of Man . (ΣΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΣΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΤΟ Smell like a teens spirit και τους Pearl Jam χωρις ποτε να ξεχασω τον Sαkamoto,τη 4ad,τους Radiohead,τον Bruce..η τον Χατζιδάκι,τον Σαββόπουλο η τους WHO. Ημασταν μια άλλη γενιά με πολύ πιο πλατιά πλατφόρμα άντλησης, πιο ανοιχτά μυαλά και ακούσματα και το κυριότερο, οι περισσότεροι ξέραμε να διαβάζουμε μουσική απ' το χαρτί, μεγάλη υπόθεση. Επίσης το διαδίκτυο ήρθε πολύ αργότερα βέβαια αλλά το MTV είχε έρθει και η Αθήνα είχε μεγάλη κινητικότητα σε λάιβ και μεγάλες μορφές που μας επισκέπτονταν πολύ συχνά στο θρυλικό Ρόδον της οδού Μάρνη, περασμένα μεγαλεία... και ο Γιάννης Πετρίδης με τον Κώστα Ζουγρη πάντα εκεί να προτείνουν τα αριστουργήματα των καιρών μας από όλο το φάσμα της μουσικής και του τραγουδιού και κατευθείαν στο Happening, στη Χαριλάου Τρικούπη.
Βασικά με τον Κώστα Καββαδία γίνονταν και τότε και ήταν γραφτό να γίνουν και σήμερα, όλα τα σημαντικά βήματα, όλες οι υπερβατικές και ενωτικές προσπάθειες για να δημιουργηθεί ένα γκρουπ με ταυτότητα, η επιμονή στις πρόβες και στα ντέμο ξανά και ξανά και ξανά και μάλιστα όλα αυτά για τέσσερα μόνο τραγούδια, στην πολύ αρχή των Yπνοβατών, που ήταν η αναπόφευκτη εξέλιξη των B.R. μέσα από διαδικασίες και τεύχη που μου είναι αδύνατο να ξεδιαλύνω μετά από τόσα χρόνια. Στην αρχή διαλέξαμε το στούντιο Echoes στην οδό Θηρας στην Κυψέλη (έμενα ακόμα Κεφαλληνιας και Πατησιων), όπου ψαρωμένοι μέχρι αηδίας, μαζί με τον Μάκη Πεκτζιλίκογλου πια στα τύμπανα και τον Μανώλη Ελισαίο στο μπάσο, πήγαμε να ηχογραφήσουμε αυτά τα τέσσερα πρώτα μου τραγούδια (σε ενορχήστρωση και των τεσσάρων μας) ένα ιδιαίτερα γκρίζο χειμωνιάτικο Σάββατο. Το Echoes, ένα στοιχειωμένο παλιό νεοκλασικό, μας έφερε αντιμέτωπους με όλους τους κλασικούς φόβους του πρωτάρη, στάθμες, μετρονόμος στα ακουστικά, ρύθμιση των ακουστικών, χροιές τις φωνής και των οργάνων και κυρίως βέβαια την αίσθηση όταν ακούς το πρώτο αποτέλεσμα, ειδικά μετά από δουλειά οκτώ μηνών: Ώστε έτσι ακουγόμαστε ηχογραφημένοι; Αυτοί είμαστε, αυτό ακούν οι άλλοι από εμάς; Στο μεταξύ οι τσακωμοί να δίνουν και να παίρνουν εξαιτίας των τόσων διαφορετικών επιρροών και εγωισμών .
Ο Ιωακείμ Μάκης Πεκτζιλίκογλου, ή Πέκυς, ή Ντίλα, ή το άλλο το παιδί, με τα σεμπάγκο και τις πιέτες του, αιώνια ερωτευμένος με τον Billy Cobham και τον Ginger Baker (ιδρώναμε κυριολεκτικά στις μάχες μεταξύ μας, για το τι σημαίνει παίζω αλήτικα) Με Winston τσιγάρα, πάντα νωρίτερα στην πρόβα, ο Μάκης ειδικευόταν στο να δημιουργεί πρωί – πρωί μίνι δεξιώσεις στο σαλόνι του Κώστα, με συζητήσεις για τραγούδια και κορίτσια (τι άλλο) και άλλη μισή ώρα κουβέντες με καφέ μέχρι να ζεσταθεί το κοκαλό μας στο γκαράζ, σόμπας βοηθούσης και πρόβας αναμενόμενης. Από την άλλη ο Μανώλης Ελισαίος, με τους Cure και τους Velvet Underground στο μυαλό του, τις πυκνές μπασογραμμές (μελωδία, ρυθμός και σχόλια όλα εκεί) με ιδιαίτερη αδυναμία στις Ελληνογαλλίδες, στο χάσιμο στα σύννεφα και στο καθημερινό ρίσκο (ποιος θεός μας φύλαξε!)
Ταυτόχρονα βέβαια, εμένα η κυρίως έδρα μου παρέμενε η Πατησιών και ακόμα πιο δύσκολα, η Κομοτηνή όπου ήδη από το χειμώνα του 91 ήμουν επίσημα φοιτητής της νομικής σχολής του Δημοκρίτειου, χωρίς να έχω ακριβώς ιδέα πως και γιατί βρέθηκα εκεί και τι μου ξημέρωνε από εδώ και πέρα. Διαρκώς άυπνος, μοιρασμένος, εξαντλημένος, αλλά πάνω από όλα διψασμένος για την τρελή περιπέτεια μιας αξημέρωτης (νάτο το υπνοβατικής) στ΄αλήθεια φοιτητικής ζωής, χαιρόμουν που ζούσα όσο πιο μακριά από την Αθήνα γινόταν, χωρίς φυσικά κινητά τότε ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ , αλλά από την άλλη πάλευα σκληρά για να δω τι θα κάνω με το συγκρότημα στην Αθήνα. Ανεβοκατέβαινα με τα κτελ ή το αργό τρένο, τον καρβουνιάρη, μερικούς μήνες και 3 φορές το δεκαήμερο! Τα ταξίδια κρατούσαν από 13 έως 18 ώρες one way. Το δε μισό και παραπάνω μπάτζετ μου είχε ήδη εξανεμιστεί στα τηλέφωνα των περιπτέρων και του ΟΤΕ – όπου ήμουν εξαιρετικά δημοφιλής, για αισθηματικά και μουσικά ζητήματα. Μετεφηβικό μπάχαλο…
Όταν έφτασε η ώρα για τα πρώτα μας λαιβ, στο Byblos στο Μαρούσι και αργότερα κατ΄ επανάληψη στο Barleys της οδού Χαϊμαντά στο Χαλάνδρι, είχα ήδη περισσότερα τραγούδια και είχα ήδη αποφασίσει κάτι καθοριστικό για τη ζωή μου σαν τραγουδοποιός από κει και πέρα. Κάτι που δεν άρεσε καθόλου στον Μανώλη και λιγότερο στον Κώστα. ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εξομολογηθώ με ακρίβεια τις ιστορίες μου. Η σύντομη περίοδος που τα τραγούδια μου είχαν τίτλους όπως, Last train out of town, Crossroads, ή Lies (συνδημιουργιες), είχε περάσει ανεπιστρεπτί και ήδη μου φαινόταν αφελής, αν και κάτοχος proficiency. Συζητώντας πρόσφατα με το Μάκη που εδώ και είκοσι χρόνια ζει στο Χαλιφαξ του Καναδά, με μια επιτυχημένη καριέρα στα ναυτιλιακά(όπως κ ο ΚΩΣΤΑς) και παρόλη την οικογενειακή ζωή του, ενθουσιάστηκα που βρίσκει ακόμα το χρόνο για fusion σχήματα, και χάρηκα πάρα πολύ όταν διαπίστωσα, πως θυμόταν τα πάντα από εκείνη την περίοδο. Από τους καθημερινούς μας κώδικες και τα αστεία που βασίζονταν σε έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, (συχνάζαμε στα παραδοσιακά γαλακτοπωλεία των μακρινών βορείων προαστίων που υπήρχαν ακόμα τότε με επιγραφές όπως «Πάσται διάφοραι » και Φιάλη γάλα) μέχρι το γεγονός ότι το γραμμένο με κόκκινο ήταν ένα τραγούδι που είχαμε προλάβει να προβάρουμε σαν Υπνοβάτες, το Σαν να μην πέρασε μια μέρα επίσης στην παλιά πρώτη του μορφή πριν το παραλάβει ο Γιώργος Δημητριάδης και μεταμορφωθει, καθώς βέβαια και το Είμαι ακόμα ζωντανός, το τελευταίο τραγούδι που προβάραμε ποτέ με τον Καββαδία το 1993 και έμελλε να γίνει το πρώτο τραγούδι μου που δισκογραφηθηκε επίσημα από το Γιώργο Δημητριάδη και τους Μικρούς ήρωες, στον θρυλικό πια δίσκο τους «Τεύχος Δεύτερο»
Xωρίς την επιμονή μας και την αυταπάρνηση του Κώστα Καββαδία δεν θα είχε γίνει ποτέ η ηχογράφηση των καινούριων τραγουδιών των Υπνοβατών που έχασκαν στοιχειωμένα από τότε, καθώς βέβαια και το ζωντάνεμα και η ανακατασκευή εκείνων των πρώτων τεσσάρων τραγουδιών, νότα νότα, αποτυπωμένα από τις παλιές ηχογραφήσεις μας.Με τον ηρωα του προγκραμινγκ Παναγιωτη Αρβανιτακη παρεα παντα Η διαδικασία πρωτόγνωρη και για τους δυο μας, ήταν μια περιπέτεια που δεν περιγράφεται. Από σκαψίματα σε ολοκληρους πυργους από παλιές κασέτες για να βρεθούν τα σωστά μέρη και ΜΙΑ ΤΡΕΛΛΗ γέφυρΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ , μέχρι τη στιχουργική αποκατάσταση κάποιων από αυτά, που έπρεπε να γίνει με την αθωότητα της σκέψης των τότε εικοσάχρονων παιδιών, αλλά και με τη σοβαρότητα και ακρίβεια στην έκφραση που μας έμαθε η διαδρομή μας. Τι θελαμε να πουμε τοτε ,και τι νοιωθουμε σημερα για αυτό ,,να φτασεις παλι στην πηγη του αισθηματος ,,,4 τραγουδια ατοφια σε όλα ,και 4 καινουργια που δειχνουν πως θα ειχαμε εξελιχθει κατά πασα πιθανοτητα ,,,πρωτογνωρη διαδικασια ,,,,ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΥΠΝΟΒΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ...".
Η σελίδα του γκρουπ στο facebook βρίσκεται εδώ.
Το τραγούδι: "Λες να μη ξέρω" από το Youtube βρίσκεται εδώ.
Δύο νέες παραστάσεις με την συμμετοχή αγαπημένων του φίλων ετοιμάζει ο Κώστας Λειβαδάς στην Αθήνα.
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός θα εμφανιστεί στη Μουσική Σκηνή Σφίγγα (Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, είσοδος στον πεζόδρομο Κιάφας 13), την Παρασκευή 10 και την Παρασκευή 17 Μαρτίου. Συνοδοιπόροι του θα είναι οι Ανδριάνα Μπάμπαλη και Νικόλ Σαραβάκου (10 Μαρτίου) και οι Ρένος Χαραλαμπίδης και Παυλίνα Βουλγαράκη (17 Μαρτίου). Ο κεντρικός κορμός και των δυο παραστάσεων θα ακολουθεί όλη τη σειρά της πορείας και των τραγουδιών του Κώστα που αγαπήσαμε, και που αποτυπώνεται στην πρόσφατη συλλογή «18 Χρόνια Δρόμος» που κυκλοφορεί από τη Feelgood Records.
Από το «Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα», το «Πιάσε με», το «Είναι εντάξει μαζί μου», το «Εγώ σ’ αγάπησα εδώ», το «Για να σε συναντήσω», έως τα αγαπημένα των τελευταίων χρόνων «Η Επιμονή σου» (ντουέτο με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη) και το «Μετακόμιση τώρα» και τα πρόσφατα «Βρέχει στην Ίωνος Δραγούμη» (ντουέτο με τη Μελίνα Ασλανίδου) και το «Ο δικός μου πυρετός».
Ωρα: 10.30 μ.μ.. Είσοδος 12 ευρώ με μπίρα η κρασί.
