Σάββατο, 8 Μαΐου 2021

Στην εποχή της ψηφιακής ασφάλειας

Αν πριν μερικά χρόνια μας έλεγε κάποιος πως θα θεσπιστεί παγκόσμια ημέρα κωδικών πρόσβασης, θα νομίζαμε στην καλύτερη περίπτωση πως κάνει… πλάκα. Κι όμως η «ψηφιακή εποχή» και οι κίνδυνοι παραβιάσεων διαδικτυακών λογαριασμών, οδήγησε στην Παγκόσμια Ημέρα Κωδικού Πρόσβασης (World Password Day), η οποία εορτάζεται κάθε Μάιο, την πρώτη Πέμπτη του μήνα. Ειδικά, φέτος, η μέρα αυτή γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη καθώς, σύμφωνα με στοιχεία που έχει δημοσιοποιήσει η ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, από την έναρξη της πανδημίας, οι κυβερνοεπιθέσεις έχουν εκτοξευτεί!
Λογικό κατά μία έννοια αφού με την έναρξη των μέτρων για τον περιορισμό του κορωνοϊού, ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο στο διαδίκτυο: είτε για τηλεργασία, είτε για σερφάρισμα.
Όμως, περισσότερο χρόνο ξοδεύουν και οι… επιτήδειοι που με ηλεκτρονικό “ψάρεμα” (phishing), εγκαθιστούν κακόβουλα προγράμματα και πρακτικές για να κλέψουν δεδομένα και κωδικούς, είτε απλώς προσπαθούν να “σπάσουν” κωδικούς πρόσβασης σε λογαριασμούς.
Πόσο εύκολο είναι όμως να σπάσουν οι κωδικοί με τους οποίους μπαίνουμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο (email) ή σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης (όπως facebook, instagram) στις οποίες έχουμε λογαριασμούς και προφίλ; Και τι κάνουμε ή τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε για να προστατέψουμε τους κωδικούς μας και επομένως τους ψηφιακούς μας λογαριασμούς και τα ηλεκτρονικά μας δεδομένα;
Γιατί, σίγουρα, υπάρχουν τρόποι που μπορούν να κάνουν καλύτερη τη ψηφιακή μας ασφάλεια και δυσκολότερη τη ζωή των… επιτήδειων που δεν σταματούν τις προσπάθειές τους να παραβιάσουν λογαριασμούς. Και επειδή, αν τυχόν παραβιαστεί οποιοσδήποτε ψηφιακός μας λογαριασμός, μπορεί τα δεδομένα μας να βρεθούν στη διάθεση του όποιου επιτήδειου.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναφέρει ότι οι πιο συχνές επιθέσεις στο διαδίκτυο σε σχέση με τον κορωνοϊό αφορούν:
• Ψεύτικα μηνύματα ή συνδέσμους που oδηγούν σε κακόβουλους ιστότοπους ή εμπεριέχουν οι ίδιοι κακόβουλα προγράμματα, ψευδείς χάρτες για την εξάπλωση του ιού, αιτήσεις για δωρεές κ.α.
• Ψεύτικα μηνύματα ή κλήσεις που που προσπαθούν να κρατήσουν τα στοιχεία σύνδεσης και τον κωδικό πρόσβασής σας, προσφέροντας “βοήθεια” ή απειλώντας με κατάργηση του λογαριασμού σας.
• Ψεύτικα μηνύματα για ανύπαρκτες παραδόσεις πακέτων.
Σε ένα βαθμό είναι στο χέρι μας η προστασία των κωδικών μας. Αρκεί να κάνουμε τη σωστή επιλογή. Δηλαδή, να επιλέξουμε κωδικούς που “σπάνε” δύσκολα έως εξαιρετικά δύσκολα. Αλλά και να επιλέξουμε πολλαπλή ασφάλεια των ψηφιακών μας λογαριασμών.
Πώς, όμως, μπορεί να γίνει αυτό και τι επιλογές έχουμε;
Αναζητήσαμε απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά με τη βοήθεια του αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σωτήρη Ιωαννίδη, ο οποίος είχε διατελέσει κατά το παρελθόν διευθυντής Ερευνών στο Ιδρυμα Τεχνολογίας Έρευνας (ΙΤΕ) ενώ το διδακτορικό του είχε αντικείμενο την ασφάλεια υπολογιστών. Επίσης, μιλήσαμε με τον φοιτητή στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Μηχανικών Υπολογιστών (ΗΜΜΥ) του Πολυτεχνείου Κρήτης, Βαγγέλη Πρασόπουλο.
Οι συνομιλητές μας, δίνουν συμβουλές για την ασφάλειά μας στο διαδίκτυο ενώ επισημαίνουν τους κινδύνους που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε από κακόβουλους χρήστες.

Συμβουλές για την ασφάλεια των password


Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σωτήρης Ιωαννίδης.



«Ο κωδικός μας είναι ένα από τα στοιχεία τα οποία μας προστατεύουν από τους κακόβολους χρήστες, από τους κακόβολους ανθρώπους που θέλουν να ρίξουν τα συστήματά μας και να πάρουν τις πληροφορίες μας», μας λέει ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σωτήρης Ιωαννίδης.
Σύμφωνα με τον συνομιλητή μας, ο κωδικός πρόσβασης μπορεί να «είναι αρκετά υπό τον έλεγχό μας, υπό την έννοια ότι, ενώ αν εγκαταστήσουμε κάποιο πρόγραμμα το οποίο έχει τρωτότητες ή προβλήματα ασφαλείας, εμείς σαν απλοί χρήστες δεν μπορούμε να κάνουμε εύκολα κάτι να το αντιμετωπίσουμε, αλλά το να επιλέξουμε σωστά ένα κωδικό, είναι υπό τον έλεγχό μας». Οπως επισημαίνει ο κ. Ιωαννίδης, για την επιλογή ασφαλούς κωδικού πλέον υπάρχουν οδηγίες σε έναν ιστότοπο για να φτιάξουμε τον κωδικό μας.
Ο ίδιος συμβουλεύει:
• Να μη χρησιμοποιούμε κωδικούς εύκολους που μπορεί κάποιος να μαντέψει, όπως είναι η ημερομηνία γέννησής μας ή το όνομα του σκύλου μας.
• Να επιλέγουμε κωδικούς που να είναι μεγάλοι σε μέγεθος με διάφορους χαρακτήρες: κεφαλαία, μικρά, αριθμούς και άλλους χαρακτήρες που τους κάνουν δύσκολους.
• Οταν έχουμε πολλούς λογαριασμούς, ένα ερώτημα είναι το πώς θυμόμαστε όλους τους κωδικούς: Πλέον υπάρχουν ενσωματωμένες εφαρμογές σε υπολογιστές οι οποίες «κρατάνε τους κωδικούς κρυπτογραφημένους σαν ένα χρηματοκιβώτιο το οποίο φυλάει τους κωδικούς μας για όλα τα site τα οποία μπορεί να επισκεφτούμε. Οπότε, ξέροντας έναν ή λίγους κωδικούς μπορούμε πλέον να προστατεύσουμε πάρα πολλούς, που είναι στην καθημερινότητά μας».
•Είναι λάθος να χρησιμοποιούμε τους ίδιους κωδικούς για πολλούς ψηφιακούς μας λογαριασμούς.
«Είναι λάθος γιατί κάποιος μαντεύοντας έναν, το πρώτο που θα κάνει είναι να χρησιμοποιήσει τον ίδιο κωδικό και σε όλες τις άλλες υπηρεσίες τις οποίες έχουμε γιατί είναι ο εύκολος στόχος. Οπότε είναι κακό να χρησιμοποιούμε τον ίδιο κωδικό σε πολλά site. Το άλλο που είναι κακό είναι να χρησιμοποιούμε κωδικούς οι οποίοι βγαίνουν μέσω… άλλων.
Δηλαδή, αν για παράδειγμα ένας κωδικός είναι οι αριθμοί “1-2-3-4-5”, είναι λάθος σε άλλον λογαριασμό να χρησιμοποιήσουμε το “”2-3-4-5-6” γιατί και αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί κάποιος να μαντέψει εύκολα».
Ο συνομιλητής μας σημειώνει ότι «οι κακόβουλοι χρήστες έχουν τρόπους να μαντεύουν και έχουν τυπικούς αλγορίθμους που ξέρουν ότι χρησιμοποιεί ο κόσμος, έχουν πρόσβαση σε ήδη σπασμένους κωδικούς που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δουν αν τους έχει χρησιμοποιήσει κάποιος.
• Είναι σημαντικό να επιλέγουμε την προστασία πολλών παραγόντων. Δηλαδή, την ταυτοποίησή μας, συνήθως με δύο διαφορετικούς τρόπους: έναν κωδικό και ένα sms που έρχεται στο κινητό μας. Ο κακόβουλος χρήστης μπορεί να μάθει τον κωδικό μας αλλά το sms που έρχεται στο κινητό μας με ένα τυχαίο νούμερο είναι δύσκολο να το μαντέψει ή θα πρέπει να έχει “χακέψει” και το κινητό μας. Αυτό το τυχαίο νούμερο είναι σαν ένας δεύτερος κωδικός. Επιπλέον, οι υπολογιστές παίρνουν πλέον δακτυλικό αποτύπωμα ή παίρνουν το πρόσωπό μας. Αν χρησιμοποιούμε παραπάνω τρόπους πιστοποίησης, αμέσως αυξάνει η δυσκολία του κακόβουλου χρήστη να μαντέψει τον κωδικό μας και να μπει στο σύστημα.
Για το αν οι νέοι και ειδικότερα οι φοιτητές ασχολούνται με ζητήματα διαδικτυακής ασφάλειας, ο κ. Ιωαννίδης επισημαίνει ότι «στο ΗΜΜΥ είχαμε μέχρι τώρα πολύ λίγα μαθήματα σχετικά με ασφάλεια, δεν ήταν το κύριο μονοπάτι στις σπουδές, ελπίζω τώρα να γίνει ένα από τα βασικά. Οι φοιτητές δείχνουν αρκετό ενδιαφέρον. Εγώ έδωσα ένα καινούργιο μάθημα το οποίο παρακολούθησαν πάρα πολλοί φοιτητές».

Νέοι και κοινωνικά δίκτυα

Στα κοινωνικά δίκτυα, στη σχέση των νέων με αυτά αλλά και στην προστασία των δεδομένων τους, αναφέρεται ο φοιτητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Μηχανικών Υπολογιστών και πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών ΗΜΜΥ, Βαγγέλης Πρασόπουλος.
Ο ίδιος, άλλωστε, ανήκει στη γενιά που μεγάλωσε με το Ιντερνετ και με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια γενιά που γνωρίζει από πρώτο χέρι, το Διαδίκτυο, τις κοινωνικές πλατφόρμες και τους τυχόν κινδύνους.
«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν εν έτει 2021 έναν ιδιαίτερα δημοφιλή τρόπο κοινωνικοποίησης της σημερινής νεολαίας καθώς μέσω διάφορων πλατφορμών οι νέοι μπορούν να επικοινωνούν και να μοιράζονται διάφορες στιγμές και απόψεις, ακόμα και να εκφράζουν κομμάτια μιας πιο καλλιτεχνικής φύσης, μέσω των οποίων να μοιράζονται φωτογραφίες ή κάποια έργα τους.
Ειδικά, την εποχή του κορωνοϊού που αναγκαστικά ο κόσμος κάθισε σπίτι, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν ένα βαρύνοντα λόγο στην επικοινωνία», μας λέει ο Βαγγέλης Πρασόπουλος.
Ωστόσο, όπως σημειώνει, «πρέπει να υπάρχει μία επιφύλαξη διότι ο καλύτερος τρόπος κοινωνικοποίησης της νεολαίας είναι διά ζώσης, στους κοινωνικούς χώρους που αυτή παρευρίσκεται, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές».
Οσο για τους ψηφιακούς κινδύνους, ο φοιτητής σημειώνει:
«Ενας κίνδυνος αφορά το κομμάτι διασφάλισης των προσωπικών δεδομένων. Προφανώς, όλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις πλατφόρμες που χρησιμοποιούμε, βάζουμε έναν κωδικό. Οι νέοι, και λόγω της εμπειρίας τους -εγώ είμαι 20 χρονών, χρησιμοποιώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τα 12- γνωρίζουν ότι υπάρχουν εκτεταμένοι κίνδυνοι και ότι πρέπει να προσέχουν τους κωδικούς και τις συνομιλίες τους. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τού να διαρρεύσουν πληροφορίες, να παραβιαστούν προσωπικοί λογαριασμοί χρηστών, ακόμα και να δημιουργηθούν στρεβλές κοινωνικές σχέσεις με άτομα τα οποία δεν γνωρίζουμε και μπορεί να καταλήξουν σε ακραίες περιπτώσεις, σε διάφορα οδυνηρά γεγονότα».
Ακόμα, ο συνομιλητής μας τονίζει ότι «πέρα από το κομμάτι της διασφάλισης των προσωπικών μας δεδομένων, πρέπει να γνωρίζουμε ότι, ό,τι ανεβαίνει στο ίντερνετ δεν κατεβαίνει και ότι προφανώς υπάρχει και λογοκρισία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενώ φαινομενικά υπάρχει μια ελευθερία του λόγου».
Επιπλέον επισημαίνει τον κίνδυνο να περάσουν στη διάθεση τρίτου οι κώδικοί μας στις περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε έναν κοινόχρηστο ή έναν υπολογιστή τρίτου και από λάθος αποθηκεύσουμε τον κωδικό με τον οποίο εισερχόμαστε στα mail μας ή στα προφίλ μας σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο κωδικός πρόσβασης διατηρείται στον υπολογιστή και εάν ένα άλλο, άγνωστο άτομο, επιχειρήσει να μπει στον δικό του λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί ξαφνικά να εισέλθει αυτόματα στον δικό μας λογαριασμό και να δει τα δικά μας δεδομένα.
Για αυτό, στις περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε κοινόχρηστους υπολογιστές, δεν πρέπει να αποθηκεύουμε τους κωδικούς μας και εάν από λάθος το έχουμε πράξει, στη συνέχεια να μη ξεχνάμε τη διαγραφή των κωδικών πρόσβασης σε δικούς μας ψηφιακούς λογαριασμούς.

Προσοχή με ανεπιθύμητα email

Στην ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «η Ε.Ε. πιέζει τους τηλεπικοινωνιακούς φορείς να προστατεύσουν τα δίκτυα της Ε.Ε. από απάτες στον κυβερνοχώρο. Οι παρακάτω συμβουλές μπορούν να σας βοηθήσουν να είστε ασφαλείς, καθώς χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο και δουλεύετε εξ αποστάσεως.
• Να είστε προσεκτικοί με ανεπιθύμητα email, SMS και τηλεφωνήματα, ειδικά εάν αυτά χρησιμοποιούν την κρίση για να σας πιέσουν να παρακάμψετε τις συνήθεις διαδικασίες ασφαλείας. Οι επιτιθέμενοι γνωρίζουν ότι συχνά είναι πιο εύκολο να ξεγελάσουν τους ανθρώπους από το να τους εκθέσουν σε ένα πολύπλοκο σύστημα. Θυμηθείτε ότι οι τράπεζες και άλλες νομικές ομάδες δεν θα σας ζητήσουν ποτέ να αποκαλύψετε κωδικούς πρόσβασης.
• Ασφαλίστε το οικιακό σας δίκτυο. Αλλάξτε τον προεπιλεγμένο κωδικό πρόσβασης για το Wi-Fi δίκτυό σας με έναν πιο ισχυρό. Περιορίστε τον αριθμό των συσκευών που είναι συνδεδεμένες στο δίκτυο αυτό και επιτρέψτε την πρόσβαση μόνο σε αυτούς που εμπιστεύεστε.
• Προστατέψτε το δίκτυό σας. Βεβαιωθείτε ότι έχετε αλλάξει τον κωδικό του, ότι έχετε ενημερώσει όλα τα συστήματα και τις εφαρμογές σας και να εγκαταστήστε ένα λογισμικό προστασίας από ιούς.
• Δυναμώστε τους κωδικούς πρόσβασής σας. Θυμηθείτε να χρησιμοποιείτε μεγάλους και περίπλοκους κωδικούς πρόσβασης, οι οποίοι περιλαμβάνουν αριθμούς, γράμματα και ειδικούς χαρακτήρες, κ.ά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ
(Χανιώτικα νέα - Διαδρομές - 8.5.2021)

Ηλίας Παπαηλιακής: «Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έξω από την τέχνη»

Η τοιχογραφία: “Το φιλί” του Χανιώτη ζωγράφου, Ηλία Παπαηλιάκη, στην πλατεία Αυδή στην Αθήνα, εγκαινίασε, πρόσφατα, τη σειρά έργων: “OnAthens” που παρουσιάζει το Ίδρυμα Ωνάση με σκοπό να αναγεννηθούν σε τοίχους σπουδαία έργα σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων σε μεγάλη κλίμακα. «Το φιλί» τονίζει την αξία της ανθρώπινης επαφής, ακόμη και σε καιρούς απομόνωσης, όπως αυτή που διανύουμε. Το έργο του διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα καλλιτέχνη κοσμεί τον τοίχο της πολυκατοικίας στην οδό Γιατράκου, σε διάσταση 22 μέτρων. Ο Ηλίας Παπαηλιάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάντανο Χανίων. Από παιδί ακόμα είχε ροπή προς την τέχνη. Όταν τελείωσε το Λύκειο στην Κάντανο, ακολούθησε σπουδές στην Σχολή Καλών Τεχνών. «Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έξω από την τέχνη ποτέ», λέει στις “διαδρομές”.

Η τοιχογραφία: “Το «Φιλί” πώς προέκυψε και τι μηνύματα στέλνει;

«Είναι ένα έργο συνεργασίας. Η ιδέα ξεκίνησε από τον επιμελητή της έκθεσης που έχω στη Δημοτική Πινακοθήκη, ο οποίος μου πρότεινε να κάνω μια τοιχογραφία. Εγώ είπα ότι θα κάνω μια τοιχογραφία σε εξωτερικό χώρο. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι από τη Στέγη που ενδιαφέρθηκαν, είπαν να δούμε την ιδέα να ζωγραφίσουμε το φιλί και κάπως έτσι φτιάχτηκε το έργο. Ποτέ δεν έχω στο μυαλό μου όταν κάνω ένα έργο ούτε γιατί το κάνω, ούτε τι μήνυμα θέλω να στείλω. Τα βλέπω εκ των υστέρων αυτά τα πράγματα. Και μάλλον τα καταλαβαίνω και εγώ μέσα από τους άλλους. Νομίζω πάντως ότι είναι ένα έργο που λέει απλά πράγματα με ένα ακόμη πιο απλό τρόπο. Εχει να κάνει με την αναγνώριση του άλλου, έχει να κάνει με την αναγνώριση του εαυτού μέσα από το βλέμμα του άλλου. Οπωσδήποτε  παίζει ένα ρόλο  η στιγμή που έγινε, δηλαδή μέσα στην πανδημία».

Μέσα σε αυτή την περίοδο της πανδημίας η τέχνη έχει αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Όπως έχει δυσκολέψει η ζωή. Πώς είναι η κατάσταση στην τέχνη εν μέσω πανδημίας. Η τέχνη και η ζωή πάνε παράλληλα;

«Από τη στιγμή που έχει σταματήσει να κινείται η ζωή, οι άνθρωποι υποφέρουμε. Εχει γίνει δυσκολότερη η ζωή μέσα από την πανδημία. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με άλλες συνήθειες. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μέσα σε περιορισμούς. Αυτά όλα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Και κυρίως επειδή είναι μαζική η κλίμακα αυτού του φαινομένου κανείς δεν ξέρει πώς πραγματικά να το αντιμετωπίσει. Ελπίζω ότι θα αντέξουμε και τελειώνοντας αυτή η περιπέτεια, θα γίνει πιο δυνατή».

•Πιο δύσκολη είναι η τέχνη ή η ζωή; Η και τα δύο το ίδιο;

«Για εμένα ξεκάθαρα η τέχνη. Τώρα πια όχι. Ο βαθμός δυσκολίας σε καμία περίπτωση δεν είναι ίδιος με τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετώπισα μέχρι να φτάσω εδώ. Μέχρι να μπορέσω να βρω τον εαυτό μου κάνοντας τέχνη και να τον εκφράσω. Και να έχει ενδιαφέρον».

•Η σχέση σας με την τέχνη πότε και πώς ξεκίνησε;

«Νομίζω ότι από την αρχή. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου έξω από την τέχνη ποτέ».

•Από τότε που ήσασταν παιδί στα Χανιά;

«Από τότε που ήμουν παιδί στην Κάντανο. Εκεί έχω γεννηθεί, εκεί έχω μεγαλώσει».

•Μέχρι τα χρόνια του Λυκείου ήσασταν στην Κάντανο;

«Μέχρι τότε που τελείωσα το Λύκειο. Μετά, έκανα σπουδές. Πρώτα ένα φροντιστήριο για την εισαγωγή στην Σχολή Καλών Τεχνών. Και στη συνέχεια τις σπουδές μου στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ηδη, μέσα από τα χρόνια των σπουδών, εργαζόμουν επαγγελματικά, παρουσίαζα τη δουλειά μου.

•Πώς ήταν να ασχολείται ένας νέος με την τέχνη όχι στα αστικά κέντρα αλλά στην ύπαιθρο, όπως στην Κάντανο εσείς ως μαθητής την εποχή εκείνη;

«Υπέροχα. Νομίζω ότι ήταν το πιο χρήσιμο περιβάλλον. Γιατί ήταν ένα περιβάλλον μεγάλης ελευθερίας και μέσα στη φύση. Ελειπε αυτό που βρήκα στη συνέχεια. Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το χρειαζόμουν. Ένα παιδί δεν χρειάζεται ούτε βιβλιοθήκες, ούτε κοινό. Ένα παιδί χρειάζεται ένα περιβάλλον που θα αναπτύξει ελεύθερα τον ψυχισμό του».

•Ποιες άλλες μορφές τέχνης σας αρέσουν;

«Μ’ αρέσει πάρα πολύ η ποίηση, μ’ αρέσει πάρα πολύ η λογοτεχνία, το θέατρο το οποίο έχουμε στερηθεί, ο χορός, η μουσική, το σινεμά. Επίσης, η γλυπτική».

•Τι έχετε ξεχωρίσει από τα Χανιά;

«Από τα Χανιά το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η διαπολιτισμικότητα και το μεσογειακό φως».

Ο Ηλίας Παπαηλιάκης γεννήθηκε στην Κάντανο το 1970. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1990-1996). Το 1998 βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη και Ζωής Σπυροπούλου. Το 2001 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 49η Μπιενάλε της Βενετίας. Το 2001, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης οργάνωσε αναδρομική έκθεση με έργα του από την περίοδο 1998-2001. Το 2009, το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού (παράρτημα Βερολίνου) οργάνωσε αναδρομική έκθεση με έργα του, που ανήκουν σε γερμανικές συλλογές, από την περίοδο 2005-2009. Το 2013 ήταν υποψήφιος για το βραβείο ΔΕΣΤΕ. Το 2017 συμμετείχε στην documenta 14 (Κάσελ και Αθήνα). Το 2018 συμμετείχε στην 6η Μπιενάλε της Αθήνας, με τίτλο ANTI. Έχει παρουσιάσει δουλειά του σε περισσότερες από 25 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δίδαξε στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου της Πάτρας ως εντεταλμένος διδάσκων από το 2009 έως το 2019. Το 2020, η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων φιλοξένησε την έκθεσή του, «Τα θεωρητικά αντικείμενα: Έργα 2017-2020». Το έργο “Το φιλί” αποτελεί μεταφορά του πίνακα που εκτίθεται στην ατομική έκθεση του Ηλία Παπαηλιάκη “Τα θεωρητικά αντικείμενα: Έργα 2017-2020”, στη Δημοτική Πινακοθήκη, που παρουσιάζει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ
(Χανιώτικα νέα - Διαδρομές - 8 Μαίου 2021)
Link: https://www.haniotika-nea.gr/ilias-papailiakis-den-thymamai-ton-eayto-moy-exo-apo-tin-techni/

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2021

Κανναβο-μπερδέματα

Για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια ταλαιπωρείται πολίτης στα Χανιά για υπόθεση βιομηχανικής κάνναβης η οποία είναι πλέον νόμιμη στην Ελλάδα.
Η πρώτη φορά ήταν το 2018 όταν ο Σεραφείμ Κανδύλας, βιοκαλλιεργητής της ΚΟΙΝ.ΣΕΠ. canabio βρέθηκε κατηγορούμενος όταν ο ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος του Λιμενικού Σώματος “μύρισε” στις αποσκευές του στη Σούδα, υποπροϊόντα κλωστικής κάνναβης.
Ο κ. Κανδύλας είχε συλληφθεί στο λιμάνι της Σούδας, προερχόμενος από τον Βόλο, όπου βρίσκεται και η έδρα της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης “Kannabio”. Τον Ιανουάριο το 2019 τον κήρυξε αθώο το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χανίων.
Η δεύτερη φορά είναι τώρα με τη 45χρονη που, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, πήγε να παραλάβει δέμα με βιομηχανική κάνναβη στη Σούδα και συνελήφθη.
Φυσικά ο σκύλος του Λιμενικού δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη βιομηχανική – κλωστική από την “ινδική κάνναβη”. Το Λιμενικό όμως;
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 28/4/2021)

Σάββατο, 24 Απριλίου 2021

Σπύρος Πετρουλάκης: «Το βιβλίο δεν θα χάσει ποτέ την αίγλη του»

Με ένα μυθιστόρημα βασισμένο στα γεγονότα του ναυαγίου του “Ηράκλειον”, στη Φαλκονέρα, κάνει τη νέα του εμφάνιση ο ταλαντούχος συγγραφέας, Σπύρος Πετρουλάκης, ο οποίος μιλά σήμερα στις “διαδρομές”. Ο Σπύρος Πετρουλάκης αναφέρεται στο βιβλίο που έχει τίτλο: “Το ναυάγιο” αλλά και στα σχέδιά του για το μέλλον. Επίσης, όπως μας λέει, αναμένεται να βγει από το κανάλι ALPHA διασκευή του προηγούμενου μυθιστορήματός του: “Σασμός”. Ο συγγραφέας που έχει καταγωγή από τα Χανιά σημειώνει ότι «το βιβλίο δεν θα χάσει ποτέ την αίγλη του» ενώ υπογραμμίζει πως για τον ίδιο τα Χανιά είναι οι πιο ακριβές του αναμνήσεις.

Πως ξεκίνησε η ιδέα το νέο σου βιβλίο να αφορά την ιστορία του ναυαγίου του “Ηράκλειον”; Ποια ήταν τα ερεθίσματα;

Ως μια μακρινή ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια μου έρχονται στο μυαλό οι επισκέψεις που κάναμε με τους γονείς μου σε μια «θεία» όπως την αποκαλούσε ο πατέρας μου. Στο παλιό χαμόσπιτο, που αχνά μου έρχεται στη μνήμη, θυμάμαι τη λύπη και την απόγνωση στο πρόσωπό της γυναίκας εκείνης, καθώς και τις τρεις φωτογραφίες πίσω από ένα μονίμως αναμμένο καντήλι. Ο άντρας, ο γιος και ο αδελφός. Τρεις άντρες χαμένοι, τρεις άντρες που ποτέ δεν έθαψε μα παντοτινά θρηνούσε ψιθυρίζοντας μια λέξη που ίσα ίσα ακουγότανε: “Φαλκονέρα”. Μια λέξη που μόλις τολμούσε να ξεπροβάλει από τα χείλη έκανε τα μάτια των μεγάλων να φουσκώνουν κι εμένα να παρατηρώ σιωπηλά εκείνο το δράμα που δεν γνώριζα για ποιο λόγο παιζόταν. Μεγαλώνοντας έμαθα. Έμαθα και να πονάω για τον χαμό και το άδικο, σαν να είχα χάσει κάποιον δικό μου άνθρωπο της καρδιάς.

Οπως διαβάζουμε στο εξώφυλλο, είναι μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Χρειάστηκε μεγάλη έρευνα πριν αρχίσεις τη συγγραφή;


Τα πραγματικά γεγονότα είναι φυσικά το τραγικό ναυάγιο του Ηράκλειον στη Φαλκονέρα, που λειτουργεί ως καμβάς στη βασική ιστορία που είναι μυθοπλασία. Μπαίνοντας στη διαδικασία να συλλέξω πληροφορίες από αυτό το τραγικό ναυάγιο ανακάλυπτα ολοένα και περισσότερα στοιχεία που φέροντάς με κοντά στην αλήθεια, μου προκαλούσαν δεκάδες συναισθήματα. Κατά κάποιον τρόπο ένιωθα χρέος απέναντι στον εαυτό μου να γράψω αυτό το βιβλίο. Είχα όλα αυτά τα συναισθήματα που φούντωναν και μου θύμιζαν εκείνο το δάκρυ στα μάτια της γυναίκας, που μπορεί το πρόσωπό της να έχει ξεχαστεί από τη μνήμη μου, αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ η θλίψη της. Μίλησα με ανθρώπους που έζησαν από κοντά όλη αυτή τη διαδικασία. Με ναυαγούς, με διασώστες, με δημοσιογράφους που έκαναν ρεπορτάζ εκείνη την εποχή, αλλά σκάλισα και αρχεία, εφημερίδες, δικογραφίες και πολλά ακόμα άλλα που με γέμισαν δύναμη και ενθουσιασμό για να προχωρήσω.

Πώς, λοιπόν, περιπλέκεται ο μύθος με την πραγματικότητα στο βιβλίο;


Το δύσκολο ήταν να απεμπλακώ από τα γεγονότα και να τα πλέξω με τον μύθο, με τη δική μου ιστορία. Όταν το κατάφερα αυτό, όλα έγιναν πολύ εύκολα και η μυθοπλασία συντέκνιασε με την πραγματικότητα, με τον τρόπο που θα δει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του «Ναυαγίου».

Πώς βλέπεις τον χώρο του βιβλίου στην εποχή του διαδικτύου; Εξακολουθεί να “μαγεύει” το χαρτί;

Έχω την αίσθηση ότι όσο κι αν προχωράει η τεχνολογία και το διαδίκτυο γίνεται όλο και περισσότερο μέρος της ζωής μας, το χαρτί, το βιβλίο, δεν θα χάσει ποτέ την αίγλη του. Είναι οι αισθήσεις που παίζουν ρόλο. Η αφή, η όσφρηση, η ακοή, η όραση. Όλα μοιάζουν σαγηνευτικά όταν υπάρχει η φυσική απλότητα του χαρτιού.

Θύμισέ μας πως έγινε η αρχή για να γράφεις και να ακολουθήσεις μια λαμπρή πορεία στο χώρο του βιβλίου;


Όλα ξεκίνησαν πριν από δέκα, δώδεκα χρόνια όταν σκέφτηκα να φτιάξω μια ιστορία για να «μιλήσω» στα παιδιά μου για τη διαφορετικότητα, αφού ένα ξαδελφάκι τους κινείτο στο φάσμα του αυτισμού.
Έτσι δημιούργησα έναν μικρό δράκο που αντί να πετάει φωτιές από το στόμα του έβγαζε μπουρμπουλήθρες.
Ο “Δράκος Μπουρμπουλήθρας” λοιπόν έγινε ένας ήρωας που τον αγάπησαν πολύ. Κατόπιν με την παρακίνηση της συντρόφου μου ξεκίνησα να γράφω την εφηβική περιπέτεια και Χανιώτικη ιστορία “Στα χνάρια του Κουρσάρου Μπαρμπαρόσα” και το νερό στο αυλάκι πια είχε μπει καθώς αμέσως ακολουθεί και “Το Παράθυρο της Νεφέλης” που μου δίνει ώθηση για τη συνέχεια, έχοντας δίπλα μου βέβαια και τις εκδόσεις Μίνωας να συνδράμουν με το μεράκι και την εμπειρία τους.

Τα τελευταία θέματά σου αφορούν την Κρήτη. Τώρα “Το Ναυάγιο” ενώ πριν ήταν ο “Σασμός”. Τα επόμενα βήματά σου;

Ο «Σασμός» είναι γεμάτος από την ψυχή της Κρήτης. Την αγνή, την αληθινή. «Το ναυάγιο» όμως παρότι το θέμα του μοιάζει καθαρά κρητική υπόθεση, εγώ επέλεξα τους κεντρικούς μου ήρωες να τους φέρω από τα Κύθηρα. Βέβαια ανάμεσα σε αυτά τα δύο μυθιστορήματα μεσολάβησε και «Η νύχτα της αλήθειας» όπου το νησί μας δεν αναφέρεται καθόλου… Στα επόμενα βήματα τώρα, περιμένω με αγωνία ένα μουσικό βιβλίο, αυτή τη φορά για παιδιά προσχολικής ηλικίας και την επανέκδοση του τέταρτου μυθιστορήματός μου που έχει τον τίτλο “Το τελευταίο δαχτυλίδι” που θα κυκλοφορήσουν το ερχόμενο φθινόπωρο. Την ίδια εποχή που θα βγει και στους τηλεοπτικούς δέκτες από τη συχνότητα του ALPHA η διασκευή του μυθιστορήματός μου “Σασμός”.

Ο τόπος καταγωγής σου είναι τα Χανιά. Τι ξεχωρίζεις στα δικά σου Χανιά;

Τα Χανιά δεν είναι απλά ο τόπος καταγωγής μου, είναι οι πιο ακριβές μου αναμνήσεις. Όπως είναι και το Ρέθυμνο. Είναι η βόλτα στο λιμάνι, τα χρώματα από τα γεράνια στην παλιά πόλη, ο ήχος από τους τροχούς στα μαχαιράδικα, το: «Έλα να κεράσομε μια…».
Είναι η αύρα του ηλιοβασιλέματος πίσω από τη Γραμπούσα, το φως του Χειμώνα στα Λευκά Όρη, μια μαντινάδα στο πόδι, οι ανοιχτές πόρτες, ο τάφος του πατέρα μου, η θάλασσα της μάνας μου, ο Παναγιώτης, η Άννα η αδελφή μου, δυο τρεις καλοί φίλοι.
Πού να χωρέσει μια εφημερίδα αγαπητέ μου Γιάννη για να σου πω τι είναι για μένα τα Χανιά. Θέλω όχι μόνο ένα, αλλά πολλά βιβλία για να τα χωρέσω.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ
(Χανιώτικα νέα - Διαδρομές - 24/4/2021)

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2021

Τουρισμός και γαστρονομία

Μπορεί ο τουρισμός να έχει υποχωρήσει, λόγω της πανδημίας, αλλά δεν παύει να αποτελεί τη βαριά βιομηχανία της χώρας και ιδιαίτερα της Κρήτης.
Η πανδημία, ωστόσο, αποτελεί κατά μία έννοια ευκαιρία για συζήτηση σχετικά με το μέλλον του τουρισμού.
Ηδη, αυτές τις μέρες, μέσα από ένα διαδικτυακό φόρουμ συζητείται το “πάντρεμα” του τουρισμού με τη γαστρονομία: ένας ιδανικός συνδυασμός που όχι μόνο οδηγεί στην προώθηση των εξαιρετικών κρητικών προϊόντων αλλά μπορεί να αποτελέσει βάση για τη διεύρυνση της τουριστικής περιόδου και την περαιτέρω στήριξη του αγροτικού τομέα.
Ομως, όλα αυτά για να γίνουν με επιτυχία, απαιτούνται συνεργασίες και ενιαίος σχεδιασμός.
Δεν αρκούν οι τουριστικές εκθέσεις. Ούτε οι θεωρίες.
Ζητούμενο είναι οι πράξεις εκείνες που θα φέρουν αποτέλεσμα.
Και προς αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται κοινή προσπάθεια.
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 22/4/2021)

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021

Το πολύτιμο αγαθό της Δημοκρατίας

Το πολύτιμο αγαθό της Δημοκρατίας, έρχεται στο νου όποτε μια επέτειος μας θυμίζει άλλες, σκοτεινές και ανελεύθερες εποχές. Μια τέτοια, θλιβερή επέτειος, είναι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Εχουν περάσει 54 χρόνια από τότε και όχι σπάνια ακούμε μια επικίνδυνη υπεραπλούστευση που φαίνεται να υιοθετούν ακόμα και ορισμένοι νέοι, όταν λένε ότι και σήμερα έχουμε… “χούντα”. Ωστόσο, αν φυσικά είχαμε “χούντα”, δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι έχουμε… χούντα και να συζητήσει ελεύθερα: Η Δημοκρατία σού επιτρέπει να την κρίνεις, ακόμα και να τη… βρίζεις, η χούντα όχι. Ωστόσο, ο οδοστρωτήρας της πολιτικής ισοπέδωσης, ανοίγει τον δρόμο σε επικίνδυνες καταστάσεις. Το μήνυμα της σημερινής ημέρας, λοιπόν, πρέπει να είναι: Χούντα ποτέ ξανά. Βεβαίως, αν έχουμε έλλειμμα Δημοκρατίας όταν κυβερνήσεις άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν, αυτό το έλλειμμα μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από το αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Οι αγώνες για περισσότερη Δημοκρατία είναι αγώνες δίχως τέλος.
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 21/4/2021)

Σάββατο, 17 Απριλίου 2021

Λεωνίδας Κακάρογλου: «Τα Χανιά είναι οι εικόνες της παιδικής μας ηλικίας»

 «Τα Χανιά είναι οι εικόνες και οι λέξεις της παιδικής μας ηλικίας», λέει στις “διαδρομές”, ο πολιτικός μηχανικός, λογοτέχνης και επί σειρά ετών υπεύθυνος του Δημοτικού Κινηματογράφου “Κήπος”, Λεωνίδας Κακάρογλου. Αφορμή για τη συνέντευξη με τον Λεωνίδα Κακάρογλου αποτέλεσε το νέο του βιβλίο: «Χρόνος Διάφανος: 40 χρόνια κινηματογράφος 1979-2019. Χώροι – Ανθρωποι – Εικόνες» (εκδόσεις: Ραδάμανθυς). Ενα βιβλίο ντοκουμέντο για την κινηματογραφική ιστορία των Χανίων, μέσα από το οποίο παρουσιάζονται γεγονότα που εκτυλίχθηκαν κατά την κινηματογραφική διαδρομή του κ. Κακάρογλου στην πόλη αλλά και συναντήσεις με τους: Θόδωρο Αγγελόπουλο, Εμίρ Κουστουρίτσα, Σαββίνα Γιαννάτου, Ιρίνα Βαλεντίνοβα, Χρήστο Βακαλόπουλο, Μπομπ Ράφελσον, Θοδωρή Παπαδουλάκη, Νίκο Λυγγούρη, Μπομπ Ράφελσον. Ξεχωρίζει, μεταξύ άλλων, το διήμερο του 1982 στον Δημοτικό Κινηματογράφο με τις ζωντανές παρουσίες του Παντελή Βούλγαρη και του Μάνου Χατζιδάκι. Ο Μάνος Χατζιδάκι ήρθε σε αντιπαράθεση με επικριτές του ενώ μια ομάδα μοίρασε κείμενο εναντίον του συνθέτη το οποίο δημοσιεύεται στο βιβλίο.

-Το βιβλίο αποτελεί “ταξίδι” σε στιγμές του δημοτικού κινηματογράφου “Κήπος”. Ποιες ήταν οι πιο έντονες στιγμές από όλα αυτά τα χρόνια;

Αν διαβάσετε προσεκτικά τον τίτλο του βιβλίου μου θα δείτε ότι οι έντονες στιγμές δεν ήταν μόνο στον Κήπο αλλά και στα Ολύμπια, στο Φιρκά και στο Ωδείο. Οι έντονες στιγμές στον Κήπο  απλά  ήταν πιο πολλές. Το βιβλίο μου «Χρόνος Διάφανος» είναι οι μικρές ιστορίες που υφαίνονταν καθημερινά στις προβολές αυτών των χώρων. Τον  Αύγουστο του 1982 έγινε μια από τις περισσότερες σημαντικές εκδηλώσεις στον «Κήπο». Η εκδήλωση αφορούσε την μουσική του Μάνου Χατζιδάκι στον κινηματογράφο. Προσπάθησα να θυμηθώ τις εκδηλώσεις, συναντήσεις και ειδικά ότι μας χάρισε χαρά σε αυτούς τους χώρους. Επειδή αρχίσαμε με τον Χατζιδάκι, στο βιβλίο αναφέρεται διεξοδικά το διήμερο της εκδήλωσης. Την πρώτη μέρα όλα ήταν μαγικά και η ομιλία του Χατζιδάκι υπέροχη. Η ταινία που προβλήθηκε με μουσική του Χατζιδάκι ήταν το φιλμ “Blue” ή με τον ελληνικό του τίτλο “Βρώμικα παλληκάρια» σκηνοθεσίας Sylvio Nariziano. Την επόμενη μέρα ήταν η ταινία «Μεγάλος Ερωτικός» του Παντελή Βούλγαρη που ήταν και πρεμιέρα της ταινίας γιατί οταν πρωτοπροβλήθηκε στο «ΣΤΟΥΝΤΙΟ» στην Αθήνα η ταινία βρέθηκε μέσα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου κι έτσι η προβολή ματαιώθηκε και η ταινία κατασχέθηκε.

-Στις ξεχωριστές στιγμές… του βιβλίου είναι οι αναφορές στις ζωντανές παρουσίες του Παντελή Βούλγαρη και του Μάνου Χατζιδάκι ο οποίος είχε έρθει σε αντιπαράθεση με επικριτές του. Μιλήστε μου για εκείνες τις βραδιές Τι είχε συμβεί;

«Το κείμενο της ομιλίας του Χατζιδάκι βρίσκεται στο βιβλίο «ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΦΑΝΟΣ» που με σαφήνεια ο Χατζιδάκις αναπτύσσει το θέμα του. Την επόμενη μέρα υπάρχει μια αναστάτωση στον χώρο της εκδήλωσης κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να οξυνθούν οι καταστάσεις με επίφοβο γεγονός να σταματήσει και να διακοπεί η εκδήλωση. Στο βιβλίο περιέχεται και η προκήρυξη μιας αναρχικής ομάδας, εναντίον του Χατζιδάκι. Η προκήρυξη μοιράστηκε το δεύτερο βράδυ κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.

-Αλλες ξεχωριστές στιγμές που θέλετε να μοιραστείτε από εκδηλώσεις;

Σημαντική εκδήλωση ήταν η αφιερωμένη στην ταινία “Πολίτικη Κουζίνα” του Τάσου Μπουλμέτη, που έγινε στον «Κήπο» και παρέστησαν σεφ από τα Χανιά, οι οποίοι είχαν προετοιμάσει φαγητά που εμφανίζονταν στην προαναφερθείσα ταινία. Η προβολή είχε τεράστια επιτυχία και ο κινηματογράφος για άλλη μια φορά γέμισε ασφυκτικά. Στο αφιέρωμα στον Παζολίνι το οποίο έγινε στον κινηματογράφο «Ολύμπια», παρευρισκόταν και ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος, ο οποίος παρουσίασε μια ταινία μικρού μήκους η οποία αφορούσε τους Ελληνόφωνους πληθυσμούς της Κάτω Ιταλίας, όπου στα γυρίσματα της βρισκόταν και ο ίδιος ο Παζολίνι.

-Ομως στον Κήπο είχαν δοθεί και εξαιρετικές συναυλίες, όπως με τη Σαβίνα Γιαννάτου…

Η συναυλία της Σαβίνας έγινε σε συνεργασία με την πιανίστα Ιρίνα Βαλεντίνοβα με θέμα τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Η επιτυχία της ήταν μεγάλη και ο κινηματογράφος γέμισε ασφυκτικά.

-Πώς “βλέπετε” το κινηματογραφικό τοπίο τότε σε σύγκριση με την εποχή μας;

Με την ανάπτυξη του “κινηματογράφου της οθόνης” οι θεατές έχουν ένα πολύ μεγάλο αριθμό ταινιών να επιλέξουν. Η επιλογή είναι η πιο δύσκολη στο κινηματογραφικό τοπίο που ζούμε. Βρισκόμαστε στη φαντασίωση ενός νέου κινηματογράφου η καλλίτερα στην αρχή ή στο Νεορεαλισμό του τέλους.

-Βέβαια και τα Χανιά έχουν αλλάξει στο πέρασμα των χρόνων. Στην ποιητική σας συλλογή: Οι μέρες πριν τα χρόνια, η οποία κυκλοφόρησε το 2007, στο ποίημά σας: Η Νεραντζιά, νεραντζιά χαρακτηρίζετε τα Χανιά. Μιλήστε μου για αυτή τη νεραντζιά και τις αλλαγές που εσείς παρατηρείτε.

Τα Χανιά είναι οι εικόνες και οι λέξεις της παιδικής μας ηλικίας. Αυτές οι εικόνες που μάθαμε να κολυμπάμε μέσα τους μέχρι να ανακαλύψουμε πως το τέλος είναι στην αρχή.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΒΙΑΚΗΣ
(Χανιώτικα νέα - Διαδρομές - 17/4/2021)
Link: https://www.haniotika-nea.gr/890995-2/

Χωρίς εμπόδια...

Εντύπωση προκαλεί η επαναφορά αξιώσεων από τον Στρατό στο θέμα της παραχώρησης του στρατοπέδου “Μαρκοπούλου”, όπως φάνηκε από την επίσκεψη του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, Αλκιβιάδη Στεφανή στα Χανιά.
Μεταξύ των αξιώσεων, το να διατηρήσει ο Στρατός τμήμα του στρατοπέδου, στη βορειοανατολική πλευρά, εκεί όπου βρίσκονται στρατιωτικά οικήματα.
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η συμφωνία που είχε κλείσει η προηγούμενη δημοτική Αρχή και είχε εγκρίνει το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων το 2018, αφορούσε συνολική παραχώρηση των 54 στρεμμάτων για 99 χρόνια έναντι ενός αντιτίμου που αναμενόταν να προσδιοριστεί στα 80.000 ευρώ κατ’ έτος. Μάλιστα, τον Απρίλιο του 2019 είχε υπογραφεί “Πρωτόκολλο Συμφωνίας μεταξύ του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Δήμου Χανίων για την παραχώρηση του Στρατοπέδου Μαρκοπούλου και την προώθηση θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος” από τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Αποστολάκη και τον τότε δήμαρχο Χανίων, Τάσο Βάμβουκα.
Το ζητούμενο τώρα, είναι να προχωρήσει ο σχεδιασμός όπως ακριβώς έχει αποφασιστεί, με αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και το στρατόπεδο να μετατραπεί σε όαση πρασίνου και πολιτισμού, που τόσο ανάγκη έχει η πόλη.
Χωρίς νέες αξιώσεις και εμπόδια…
Και προς αυτή την κατεύθυνση οφείλει να κινηθεί αμέσως η δημοτική Αρχή.
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 17/4/2021)

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

Για το Κολυμπάρι

Μία από τις περιοχές που αναπτύσσονται τουριστικά είναι το Κολυμπάρι το οποίο αναμένεται να αναβαθμιστεί μέσα από τα έργα στο λιμάνι.
Μόνο που άσχημη εντύπωση προκαλεί η εγκατάλειψη δημόσιων κτηρίων.
Προ ημερών τα “Χανιώτικα νέα” επανέφεραν το θέμα του Μουσείου Αλιείας στο οποίο έχουμε αναφερθεί όχι λίγες φορές. Το κτήριο θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πολιτισμικά και να αποτελέσει ένα ζωντανό χώρο εκδηλώσεων, εκθέσεων και δράσεων, αντί να παραμένει σε απαράδεκτη κατάσταση. Ευρισκόμενο στην καρδιά του Κολυμπαρίου, προκαλεί, δικαίως, τα σχόλια των περαστικών.
Κοντά στο Μουσείο, βρίσκεται σε εγκατάλειψη και το παλιό δημοτικό σχολείο του Κολυμπαρίου στο οποίο επικρατούν εικόνες ντροπής: σπασμένα τζάμια, σκουπίδια, πεταμένα αντικείμενα, πεσμένοι σοβάδες. Και αυτό τη στιγμή που το Κολυμπάρι, αν και αναπτύσσεται συνεχώς, δεν διαθέτει παιδική χαρά.
Στο μεταξύ, το κτήριο του δημοτικού σχολείου αντιμετωπίζει προβλήματα στατικής επάρκειας και είναι πιθανή, όπως πληροφορηθήκαμε πρόσφατα από τον Δήμο Πλατανιά η κατεδάφισή του ενώ σχεδιάζεται σε έκταση δίπλα από το σχολείο η διαμόρφωση χώρων αναψυχής, παιδικής χαράς και αθλημάτων.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο η κατάσταση με τα εγκαταλελειμμένα κτήρια. Η εξεύρεση λύσεων πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα…
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 14/4/2021)

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Ο φίκος του Κήπου

Εύλογες οι διαμαρτυρίες πολιτών για το κλάδεμα χθες του “φίκου της Βεγγάλης” στον Δημοτικό Κήπο Χανίων. Είναι ένα ιστορικό δέντρο – σήμα κατατεθέν και αυτό του Δημοτικού Κήπου το κλάδεμα του οποίου προϋποθέτει, όπως έλεγαν, οι διαμαρτυρόμενοι, ειδική γεωτεχνική μελέτη.
Οι διαμαρτυρίες, ωστόσο, δίνουν αφορμή για μια ακόμη επισήμανση που αφορά τη, μέχρι τώρα, μη ανάδειξη του ιστορικού αυτού δέντρου που εντυπωσιάζει τους επισκέπτες πολλοί από τους οποίους φωτογραφίζονται μπροστά του.
Οπως έχουμε ξαναεπισημάνει, ο φίκος της Βεγγάλης ως δέντρο – μνημείο του Δημοτικού Κήπου θα μπορούσε να είχε αναδειχθεί από την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Χανίων;
Πώς; Μα, με την τοποθέτηση μία καλαίσθητης πινακίδας στην ελληνική και αγγλική -τουλάχιστον- γλώσσα που να αφορούσε στην ιστορία του. Ετσι, ο επισκέπτης θα πληροφορούνταν ότι ο φίκος της Βεγγάλης, ηλικίας περίπου 150 ετών, φυτεύτηκε μαζί με άλλα που έφερε το 1870 ο Ρεούφ Πασάς, για να δημιουργηθεί αυτή η όαση πρασίνου στην πόλη των Χανίων.
Τι πιο απλό από αυτό; Αλλά ζητούμενο παραμένουν ακόμα και τα προφανή…
Γ. ΛΥΒ.
(Χανιώτικα νέα - 7/4/2021)